Na het bedenken en schetsen van het model van mijn Old West dress (dat inmiddels uiteraard toch weer een paar keer is aangepast) en het kopen van de stof, was het tijd om de patroondelen daadwerkelijk uit te gaan tekenen, door gebruik te maken van een basispatroon dat ik aanpaste. Dat vereist wel enig denkwerk, want je moet ten eerste het standaardpatroon aanpassen op jouw eigen maat (die taillelijn moet toch iets ruimer… en de lengte van de rok iets korter…).

Dan is er de kunst om beide patronen te combineren. Het schootje van blouse A kan best worden toegevoegd aan het rugpand van blouse B, mits je daar ruimte voor intekent en het voorpand erop laat aansluiten.

Het is extra uitdagend als je, zoals ik, twee patronen hebt gecombineerd waarbij de ene zonder en de ander met naadtoeslag is. Heb ik wel bij alle patroondelen van het eerstgenoemde patroon de naadtoeslag op de juiste manier bijgetekend…?

Na deze fase komt een niet moeilijk, maar vooral eng moment in het proces van het maken van een kostuum: het uitknippen van de patroondelen uit de stof. Zeker als je niet ruim in je stof zit, of als het dure stof is, is dit toch een redelijk definitief moment en moet je er wel zeker van zijn dat je geen domme fouten in je patroondelen hebt zitten.

Gelukkig heeft mijn stofje geen vleug (zeg maar een ‘aairichting’), zodat je per se alle patroondelen dezelfde kant op moet leggen, maar de lichte mate van stretch die in de stof zit verschilt toch wel per kant (links-rechts uitrekken gaat makkelijker dan boven-onder uitrekken), dus ik kan de patroondelen geen kwartslag gedraaid op de stof leggen om er efficiënter mee om te gaan.

De laatste uitdaging is het motiefje op de stof. Gelukkig is het een klein en repetitief motiefje, maar desondanks moet ik er voor zorgen dat de boven- en onderkant van de dubbelgevouwen stof precies recht op elkaar ligt. Want je knipt sommige patroondelen ‘op de vouw’ van de stof, zodat je hem later kunt openklappen en dan twee precies symmetrische helften hebt. En dan is het een beetje lullig als je motiefje scheef loopt.
Bovendien moet je er voor zorgen dat je alle patroondelen met een overeenkomstige locatie (bijvoorbeeld de taillelijn) op dezelfde hoogte op de stof legt, want als je later de verschillende stofdelen aan elkaar gaat naaien, wil je dat de lijntjes netjes in elkaar doorlopen en niet ten opzichte van elkaar gaan verspringen.

Dat kost dus heel wat verschuiven en opnieuw spelden. Maar uiteindelijk komt er een moment dat je het er op gaat wagen en de schaar erin zet…

Fase 3 is een leuke fase: het aan elkaar spelden van de patroondelen. Want dan begint zich ineens daadwerkelijk een kledingstuk te vormen. Yay, progressie!

To be continued…