Afgelopen weekend was mijn laatste Charm-evenement als bestuurslid. Dat in combinatie met het prachtige hoogtepunt op Omen van de week daarvoor, voelt wel als een soort afsluiting van een lange tijd LARPen. Tijd voor een terugblik – geïnspireerd door Jojo’s post over 10 jaar LARPen van een tijdje terug.

Voor mij begon het allemaal 11 jaar geleden, toen ik in 2003 naar de bios ging. Mark (met wie ik toen nog geen relatie had) en enkele van zijn LARP-vrienden waren gevraagd om de première van de tweede Lord of the Rings-film op te leuken, in bijpassend tenue. Ik kende Mark van jiu-jitsu en toen ik hem daar tegenkwam, vroeg ik uiteraard of hij dat vaker deed, in dit soort kostuums rondwandelen…

Ja dus. Hij vertelde me over LARP en ik werd nieuwsgierig.

Emphebion
Eind dat jaar ging ik daadwerkelijk een keertje met hem mee, namelijk naar het winterlive van Emphebion. Als elf ‘Mila’, met geleende kleding en een geleend wapen (dus gelukkig geen standaard zwarte velours de panne-cape ).

Holy shit, wat was dat een overweldigende ervaring… Achteraf begreep ik van Mark en anderen dat LARP-newbies vaak beginnen als NPC (figurant) en even de kat uit de boom kijken, maar ik heb me er gelijk vol ingestort als speler. Misschien omdat ik ‘al’ 24 was, iets ouder dan de gemiddelde beginnende LARPer?

Anyway, ik oogstte diverse complimenten, waaronder voor het feit dat ik een complete spreuk naar Quenya had vertaald en uit mijn hoofd geleerd, die ik ter plekke tegen diverse bomen afdraaide om informatie uit ze te krijgen.

Ook ‘s avonds heb ik enorm veel pret gehad, want bij Emphebion was het gebruikelijk om een OC bonte avond te hebben in plaats van door te spelen. Ik herinner me vooral veel hilarische momenten met Mark en Brian, waaronder ad hoc ‘who’s line is it anyway’-grappen, elkaar achterna zitten met geïmproviseerde schilden van frituurketeldeksels en gootsteenontstoppers, en het geven van scores aan toiletverlaters…

Verder bedacht Brian ook nog een (niet al te complimenteus) liedje over mijn personage op de melodie van ‘Lola’. Wat een eer!

Mark merkte achteraf enigszins gefrustreerd op dat hij al jaren LARPte en nog nooit een magisch item in handen had gekregen, terwijl ik direct op mijn eerste LARP een cruciaal plotitem in mijn bezit kreeg. Tsja, ik doorzocht een dooie NPC op loot en vond een slagtand die bijzondere dingen kon. Hoewel iedereen mij aanraadde die te houden omdat hij zo nuttig was, stond ik erop om de tand te plaatsen in een grote kaak die ik ergens in het bos had zien liggen. Lo and behold – het ding veranderde in een ‘dragon tooth dagger’ die nog veel epischer was.

(Let op de klassieke beginnersfout in de foto: vergeten je horloge af te doen )

Het is dat ik de dolk aan het eind van het live bij een woudloper in bewaring had gegeven, die zich in het bos zat te verschuilen toen de grote eindbaas verscheen, want anders had ik waarschijnlijk ook nog eigenhandig die opperdemoon omver gestoken met het enige wapen dat hem bleek te kunnen deren, en zo het plot gered…

Overbodig te zeggen dat deze ervaring naar meer smaakte. Het voelde alsof ik thuiskwam. Dit waren mijn soort mensen! Dit was mijn ding!

Al in de auto terug naar huis ervoer ik een gigantische heimwee; een verschijnsel waarvan ik later leerde dat het ‘after-LARP-dip’ werd genoemd.

Ik ben later nog enkele keren teruggegaan naar het evenement dat mij met LARP kennis liet maken, maar het is nooit meer zo gaaf geweest als die eerste keer. Mila heb ik niet meer gespeeld; in plaats daarvan speelde ik met Mark en Marion een clubje avonturiers: een dwerg, mens en elf die noodgedwongen met elkaar opgescheept zaten.

Mijn dwerg-met-kort-lontje was op zich leuk, maar helaas haakten Marion en Mark na 1 evenement al af. In mijn eentje had mijn personage weinig persoonlijk doel. Daar kwam nog eens bij dat de spelers op Emphebion nogal kliekjes zijn, waar je bijna niet tussen komt – zelfs al ben ik niet bepaald een verlegen persoon en was mijn personage dat ook niet. Even met elkaar praten was geen probleem, maar mee op missie: vergeet het maar. En aangezien de regelset ook niet meewerkte (zonder de vaardigheid ‘woudlopen’, of iemand bij je die dat kan, verdwaal je als je meer dan twee meter van het pad af gaat), heb ik een evenement lang vooral doorgebracht met het op een bospad staan luisteren hoe andere spelers verderop tussen de bomen lol hadden. Dus uiteindelijk ben ik maar niet meer gegaan.

Yoshida
Een maand na mijn eerste LARP, januari 2004, nodigde Mark mij uit voor de eerste vergadering voor een nieuw te vormen Japanse groep genaamd Yoshida. Het plan was om in de zomer naar een mega-groot evenement in Duitsland te gaan.

Aangezien ik aan jiu-jitsu deed, leek het concept me leuk en ging ik mee. Totaal niet beseffend hoe groot Drachenfest precies was… Mijn tweede LARP had dus ook een enorme impact. En ik hield er veel nieuwe vrienden aan over.

Wat achteraf gezien ontbrak voor mijn personage Jishin, was een achtergrond die me richting gaf in het spel. Er is uiteindelijk wel een romance ontstaan met Mike’s personage, dat uitmondde in een huwelijk. Maar verder denk ik dat mijn bijdrage aan de groep vooral mijn knutselwerkjes zijn geweest.

Ik maakte onder andere een torii, een draagstoel, een mobiel met 125 origami-kraanvogels en een samoeraiharnas. Door dat laatste voelden andere groepsleden ook een schop onder hun hol om zelf een harnas te gaan bouwen, met prachtige resultaten.

Ik leerde gelijk de voor- én nadelen van vechten in een groot harnas met masker kennen: men ziet niet wie er achter zit. Waardoor ik ineens een stuk enger werd gevonden door mijn tegenstanders, die aarzelden om me aan te vallen. Maar waardoor ik tijdens de eindbuts ook tot 2x toe door de spelleiding van het veld ben gehaald, omdat ze vanwege mijn lengte dachten dat ik een jochie van onder de 16 was, dat nog niet mee mocht vechten (ik was toen 26…) :-S

Ik heb zo’n 4 jaar in deze groep meegespeeld, maar op een gegeven moment voelde ik te veel druk om alles correct te doen en bovendien constateerde ik dat al die politieke spelletjes en onuitgesproken gedragsregels, die ik maar niet kon volgen, niets voor mij waren. Ik verliet met enige pijn in mijn hart de groep (want: leuke mensen), die overigens nog steeds bestaat (en waar Mark nog steeds aan meedoet).

Dawn
Mijn derde live was in het najaar van 2004. Om maar even een enorm contrast te maken met Drachenfest, waar 5000 man elkaar in de pan hakte, ging ik naar Dawn, dat bestond uit een clubje van zo’n 30 mensen.

Wederom viel ik met mijn neus in epische boter. Mijn naïeve half-elfje (met mijn eerste zelfgemaakte jurk van, jawel, velours de panne…) vond een ei. Uiteraard raakte ze het aan. Ze kreeg daardoor spontaan moedergevoelens en hield het net zo lang warm totdat het uitkwam. Aldus werd ze moeder van… een draak.

Het plan van de spelleiding was om het beest dat evenement om te laten komen. Maar ze hadden buiten mij gerekend. Niemand komt aan mijn kind! Met als gevolg dat er vanaf dat moment ieder evenement een draak aanwezig was. In het begin was dat nog een knuffel (met portofoon in z’n buikje), maar uiteraard groeien draakjes en heeft de spelleiding uiteindelijk een NPC in een furrypak en latexmasker moeten hijsen om mijn ‘zoontje’ te spelen.

Die eerste Dawn ben ik uitgeroepen tot ‘beste speler van het evenement’. Wauw. Ik wist niet wat me overkwam. (Überhaupt heb ik daarna nooit meer meegemaakt dat er zo’n titel werd vergeven… eigenlijk is het ook een beetje raar.)

Hoewel het niveau op dat evenement wat betreft spel, plot of kostuums niet heel hoog lag, ben ik er altijd graag heen gegaan. Het was een gezellig clubje mensen, zonder poespas. Dankzij mijn naïeve personage ben ik in een hoop sloten tegelijk gelopen, wat altijd leuke momenten opleverde. Zo werden mijn puntoren er op een gegeven moment permanent afgesneden door een boze dwerg en ben ik gevangen genomen door een vampier, die me in zijn (echte!) doodskist opsloot totdat men me kwam bevrijden (gelukkig ben ik niet claustrofobisch…).

Helaas is Dawn er spontaan ermee opgehouden. Op een gegeven moment kwam er gewoon geen uitnodiging meer binnen voor een volgend live. Jammer, want zo is het personage ook nooit mooi afgerond.

Shadowrifts
Al je aan iets begint, doe het dan goed. Dus ging ik in het najaar van 2004 ook nog eens naar Shadowrifts. Mark en ik sloten ons aan bij een clubje dat Aiel ging spelen – gebaseerd op een woestijnvolk uit de Wheel of Time-boeken.

Geen succes. Ik ben twee keer mee geweest, maar aangezien ik de boeken niet had gelezen had ik moeite om me in te voelen in mijn rol. Net als bij Yoshida had ik het idee dat ik er maar wat achteraan hobbelde en het steeds net niet goed deed. Wijze les: het past niet bij me om iets te spelen waarbij je iets bestaands moet ‘naspelen’. Laat mij maar mijn eigen weg vinden in mijn personages.

Voor dit evenement deden Mark en ik overigens onze eerste poging om zelf wapens te maken. Onze speren zagen er niet uit en werden na iedere slag meer wokkelvormig in plaats van recht, totdat ze op een gegeven moment niet meer door de wapenkeuring kwamen. Ook dat was dus geen groot succes

Omen
Oktober 2005. Of we mee wilden doen aan een playtest voor een nieuw evenement? Ja joh, leuk!

In een lollige bui flansten we even twee personages in elkaar: een verwende jonkvrouwe met kleptomanie, op reis gestuurd door haar oom zodat hij even van haar af was, en een verlopen ridder die met haar zat opgescheept. Omdat het maar een playtest was en we niet verwachtten dat deze personages ooit nog terug zouden komen (eigenlijk verwachtte ik dat mijn personage dermate irritant gevonden zou worden dat ik de playtest niet eens zou overleven), bedachten we er hilarische namen bij: Aimée Ferrero Rocher en Reinard de Bouillon de Poulet. In mijn achtergrond stopte ik namen als oom Hertog Jan van Amstel en een vage verloofde genaamd Hertog Ola von Mövenpick.

Ik ging er ook geen compleet nieuwe outfit voor maken. Ik recyclede de blauwe velours de panne-jurk van mijn Dawnpersonage (die er later een andere voor terug zou krijgen) en fröbelde er een debiele hoed en band voor om mijn middel bij (gelukkig had ik nog reststof van de jurk bewaard, zodat het leek alsof het geheel oorspronkelijk bij elkaar hoorde). Klaar!

Tegen alle verwachtingen in overleefden we de playtest. Omen bleef. En onze personages ook.

Hoe had ik ooit kunnen vermoeden waar dit tot uit zou groeien? Al snel hadden we een complete adellijke groep om ons heen verzameld (elk met hilarische namen gebaseerd op voedsel of drank), met een gigantische legertent als onderkomen – inclusief inloopkledingkast voor mijn 5 verschillende jurken en hoeden (de een nog monstrueuzer dan de ander – iets waar mijn personage om bekend ging staan).

Ondanks haar irritante maniertjes, bleek deze verwende jonkvrouwe best nuttig te zijn vanwege haar geneeskunsten – iets waar in deze dodelijke setting veel behoefte aan was. En omdat ik er vanaf het begin bij was, had ik altijd een voorsprong op andere spelers wat betreft vaardigheden.
Na enige tijd werd ik benoemd tot hoofd van de genezers (in naam dan, in praktijk had ik alle bijbehorende taken uiteraard gedelegeerd) en inmiddels word ik alleen opgetrommeld bij écht dringende of complexe gevallen.

Ik geloof dat Mark en ik stiekem best wel invloed hebben uitgeoefend op de setting. Mijn oom is cruciaal onderdeel geworden van de keizerlijke politiek, zonder ons was er nooit zoveel adel in het dorp geweest, en ik vermoed dat dankzij mijn initiatief ook het componentenverband uit de regelset is verdwenen. Ik was er op een gegeven moment klaar mee dat ik steeds nieuwe verbandjes moest kopen bij handelaars, dus besloot ik gebruikte verbanden te gaan uitkoken in mijn keteltje. Iets dat veelvuldig werd overgenomen door andere spelers en op een gegeven moment kon ik ook niet meer in de regelset terugvinden dat hier ooit voor betaald moest worden…

Mijn bijzondere karakter zorgde verder voor heel wat mooi spel. Met het hoofdplot bemoei ik me doorgaans nauwelijks, ik heb genoeg aan al het onderlinge spel met mijn mede-adel. Omen is een episch evenement met epische gebeurtenissen, maar voor mij biedt het vooral een platform voor prachtige jonkvrouw & ridder-filmmomenten, waar ik dingen als een riddertoernooi en bruiloft met duel om mijn hand kan laten plaatsvinden. En die vallen zeker onder de hoogtepunten in mijn LARP-carrière!

Aimée is dan ook mijn all-time-favoriete personage geworden. Haar flat-character achtergrond van 3/4e pagina is in de loop der evenementen uitgegroeid tot een pagina’s lange biografie en haar charactersheet bevat inmiddels meer spreuken dan ik OC kan onthouden. Alles wat ze heeft meegemaakt op haar reis, heeft haar gevormd en veranderd tot hoe ze uiteindelijk is. Zelfs haar naam is met haar meegegroeid: ‘jonkvrouwe Aimée Ferrero Rocher’ werd later ‘jonkvrouwe Aimée Ferrero Rocher van Amstel’ en niet veel later kwam er ‘tot Dommelsch’ achter (ik kan me niet eens meer herinneren waarom). Totdat ik via een huwelijk uiteindelijk ‘gravin Aimée van Xanten-Ferrero Rocher van Quicksilver Heights, jonkvrouwe van Amstel tot Dommelsch’ ben geworden.
Ik hoef ook niet meer na te denken over hoe zij zou reageren in een bepaalde situatie. Ze is een jas geworden die ik aantrek (nou ja, eigenlijk een hoed die ik opzet) – zodra ik dat doe, bén ik haar.

9 Jaar, 18 weekendevenementen en enkele specials later hebben er heel wat tranen gevloeid. Er zijn flink wat onvertogen woorden gevallen. Epische veldslagen trokken voorbij en zeker de helft van de dorpsbewoners heeft zijn leven aan mij te danken. Ik ben bedreigd, vervloekt, weer tot leven gewekt en geparodieerd in de vorm van een poppenkastpop. Romances kwamen en gingen en ik werd meerdere malen ten huwelijk gevraagd. Afgelopen evenement ben ik daadwerkelijk getrouwd en na jaren van ellende dan éindelijk gelukkig geworden…

In het voorjaar zal ik nog één laatste maal met dit personage mijn opwachting maken. En dan is het tijd voor iets nieuws.

Aon
In mei 2007 schreef ik me in voor Aon. Mijn personage was een vies oud kruidenvrouwtje, dat voorovergebogen met behulp van een stok over het terrein schuifelde. Enkele mensen die ook op Omen speelden en zelfs mensen die ik daarbuiten OC kende, herkenden me niet. Het was ook wel een verschil, een jonkvrouwe die door haar hoed veel groter lijkt versus een grijsharig, tanden missend wijf dat veel kleiner lijkt door de gebogen houding

De eerste evenementen amuseerde ik me vooral met het uitpluizen van het kruidensysteem van dit nieuwe evenement. Door te experimenteren leerde ik welke kruiden er waren en hoe ze werkten. Aangezien ik een type was met weinig scrupules, probeerde ik onbekende brouwseltjes gewoon uit op andere spelers. Dat werd me uiteraard niet altijd in dank afgenomen.

Maar op een gegeven moment was ik daar wel mee uitgespeeld en aangezien mijn poppetje nogal een eenling was en de spelleiding niets met mijn achtergrond deed, besloot ik na een paar evenementen wat anders te gaan spelen.

Enter Dunja, een 15-jarige opstandige puber, weggelopen van huis, die niets liever wilde dan in de schoenen van haar grote broer treden en net zo stoer worden.

Dat leidde uiteraard tot foute dronkenvoersessies in de bar (waarbij een van de spelers toch maar even OC bij de bar ging melden dat er een minderjarig meisje alcohol aan het drinken was – ik was toen 30… laten we het zien als een compliment voor mijn spel).

Op zich een personage dat potentie had, maar mijn fantasy-poppetje paste eigenlijk niet meer zo goed in de setting, die zich steeds meer op kolonisatie, economie en dorpsperikelen ging richten. Ik was bovendien niet zo gecharmeerd van het plot en het type en niveau spelers dat er rondliep. Na een paar evenementen als Dunja heb ik het in 2010 opgegeven en Aon gelaten voor wat het was.

In 2012 ben ik wel nog even komen opdagen op uitnodiging van Olga, als NPC voor een van haar persoonlijke plotjes. (Als je spelers hun eigen plot en NPC’s gaan regelen op je evenement, dan moet je je toch ook achter je oren gaan krabben…?)

The Call of Heroes
Ach ja, The Call of Heroes… :’-) Eind 2007 gingen we eens kijken bij dit nieuwe evenement. We kregen een oneindig lange en complexe Excelsheet met vaardigheden, waarvan ik besloot er 5 uit mijn hoofd te leren en de rest te negeren.

Tijdens het niet al te intrigerende plot werden we aangevallen door een soort wolven. In plaats van een leuk gevecht met je uit te spelen, sprongen ze op je en klauwden ze je gelijk neer.

Ik werd tijdig gevonden omdat ik open op het gras voor het gebouw lag, en opgelapt. Mark was minder fortuinlijk en trof per ongeluk een epische eindbaas-NPC, die er qua kostuum precies hetzelfde uitzag als zijn minderwaardige volgelingen, in een uithoekje van het bos en overleefde het evenement niet.

We zijn niet meer teruggegaan. Mijn kostuumonderdelen kwamen later gelukkig nog wel van pas toen ik Dunja samenstelde voor Aon, zodat dat niet geheel voor niets was geweest.

Charm
Mark was al jaren eerder betrokken geweest bij Charm. Toen zijn relatie met Josianne uit ging, is hij er een tijdje niet meer geweest omdat ze elkaar niet tegen het lijf probeerden te lopen en Charm min of meer ‘haar’ evenement was. Jaren later ging hij er toch weer NPC’en en verhaal schrijven. Eind 2008 voelde ik me uiteindelijk ook niet meer bezwaard om erheen te gaan.

Omdat ik al zoveel gespeeld had en nog niet echt iets terug had gedaan voor de LARP-community, besloot ik te gaan NPC’en.

Ik kreeg gelijk een grote eerste rol: die van Elenmë; hogepriesteres der Zonne-elfen.

Het was het begin van veel verschillende rolletjes, de een meer succesvol dan de ander.

Eén van mijn favoriete NPC-rollen was die van Sladder: een niet al te intelligente (of hygiënische) saurus. In het plot geschreven door Mark omdat ik het gewoon leuk vond om zoiets eens te spelen (het voordeel van een vriendje die verhaalschrijver is ). Het beestje stal de harten van de spelers en mocht daarom later op een baravond nog eens komen opdraven.

Maar er zijn ook een hoop niet-memorabele rollen geweest. Ik ben nog steeds onzeker over mijn NPC-kwaliteiten. Als speler kun je er een paar evenementen over doen om je rol vorm te geven en er helemaal in te komen. Als NPC moet je vanaf seconde 1 overtuigend zijn, terwijl je meestal maar een paar dagen voorbereidingstijd hebt gehad. Verder voel ik me erg verantwoordelijk om voor andere spelers Leuk Spel te genereren. Als ik als speler niet het optimale uit een situatie haal, heb ik daar vooral mezelf mee. Als NPC vind ik toch dat ik in dienst van de spelers sta.

Vaak baal ik aan het eind van een evenement dan ook over hoe ik mijn rol heb neergezet en bedenk ik wat ik allemaal beter had kunnen doen. Ik weet ook niet of dat ooit gaat veranderen. Toch blijf ik NPC’en, zodat ik mezelf dwing ook eens dingen te spelen die niet direct in mijn straatje liggen (zoals magiërs en priesters), en me zo te blijven uitdagen en ontwikkelen.

 

Na 2 jaar alleen als NPC bij Charm betrokken te zijn geweest, gaf het toenmalige bestuur aan dat ze gingen opstappen. Ik was al eerder secretaris van een vereniging geweest en omdat ik nog steeds vond dat ik iets terug moest geven aan de LARP-gemeenschap, meldde ik me aan als opvolger. In november 2010 ging ik samen met Alice en Dave officieel van start, hoewel ik vanwege meelopen met de vorige secretaris, eigenlijk al een jaartje langer ermee bezig was. Wel ben ik altijd ernaast blijven NPC’en, alleen met wat kleinere rolletjes, zodat ik wanneer nodig het spel uit kon om dingen te regelen.

Inmiddels is mijn bestuursfunctie dus bijna ten einde en ga ik weer terug naar full-time NPC’en. En stap ik weer in de kostuumcommissie – want vrijwilligers blijven altijd nodig.

Loenar
Mark ging NPC’en bij Loenar en even later, begin 2009, volgde ik hem, maar dan als speler. Elsa, mijn personage, was lekker eenvoudig: een vrolijk muziekmakend feestbeest en enigszins een slettebak.

Loenar was enerzijds een simpel evenement, anderzijds vol met mooie visuele en intense scènes. Bijzonder was dat op bepaalde momenten het grootste deel van de spelers werd gevraagd om een NPC-rol te vervullen om een speciale scène voor de overgebleven spelers neer te kunnen zetten, waardoor ik toch verschillende dingen heb gespeeld.

Ook hier heb ik epische momenten mogen beleven. Zo verscheen er op een gegeven moment een engel. Voordat ik helemaal besefte wat ik deed, bood ik haar mijn hulp aan. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik zelf ook (fantoom)vleugels kreeg en tot de engelenklasse ging behoren… :-O

Toen het evenement er een jaar later helaas mee ophield, was Elsa één van de slechts 5 personages die het afsluitende evenement wisten te overleven, na een heftig selectieproces. Een mooi einde.

LARP SUX!

Dan hebben we nog de zogenaamde ‘one shots’ (eenmalige evenementen) waar ik geweest ben.

In mei 2011 was er LARP SUX!, een soort parodie op LARP waar de rollen tussen organisatoren en deelnemers werden omgedraaid: de spelers moesten in groepjes hun eigen evenement organiseren en ons (NPC’s) als deelnemers proberen te werven.

Het resulteerde in diverse hilarische stereotiepe rolletjes; van naïef jong meisje met veel te kort rokje dat men er enkel bij wilde hebben vanwege haar grote tieten, tot cosplayer-op-de-verkeerde-plek, tot spotlightprinsesje met voorliefde voor hoofdrollen, tot depressieve kettingrokende goth die het concept ‘persoonlijke ruimte’ niet kende.

Erg leuk om te doen. Dat ik weinig tijd had om me in te leven in een rol, deerde hier niet, omdat het allemaal stereotiepjes waren die toch maar heel kort in het spel waren. Dat lukt mij wel!

Super Secret Mission X (SSMX)
Eigenlijk zou ik hier niet heen gaan, in juli 2011. Maar er viel een NPC uit en Olga smeekte me min of meer om Cyzarina ‘Sissy’ Petrova, a.k.a. ‘de vrouw in de rode jurk’, te komen spelen.

Specifieke omschrijving: “Jij bent de femme fatale van het verhaal, de vrouw die zich moeiteloos overal naar binnen kletst, met iedereen praat en altijd vriendelijk is, maar in geval van nood zo een kerel tussen de dijen plet.”

Zo beschreven lag de rol me wel, en mijn ‘Roesiesje’ accent ging me makkelijk af, maar de setting vond ik wat minder: veel politiek gekonkel in oorlogstijd. Ik moest functioneren als rechterhand van de missieleider van de Euraziatische geheime dienst en de spil zijn tussen hem en de geheim agenten.

Veel te veel buitenlandse namen om te onthouden, veel te complexe missies die ik prompt na briefing weer vergat. Ik voelde me erg inadequaat. Gelukkig speelden de meeste spelers gewoon om mij heen en spraken ze de missieleider direct aan.

Leuk om meegemaakt te hebben, met een paar mooie momenten, maar niet mijn meest briljante NPC-rol.

Sanatorium
Deze one-shot van eind 2011 werd georganiseerd door de oud-Loenarcrew en was erg gaaf. In eerste instantie speelde ik Marieke, een vroom meisje dat met andere psychiatrische patiënten was opgenomen in een sanatorium. Gaandeweg kwamen we erachter dat we eigenlijk iemand anders waren en helemaal niet gestoord.

Om heel eerlijk te zijn heb ik mijn rol niet 100% zuiver gespeeld. Omdat het zo leuk was om over de gangen te sneaken en in verborgen kamers te loeren, heb ik Marieke veel dapperder en stouter neergezet dan ze eigenlijk was. En toen ze transformeerde naar techneut Janneke heb ik me ook niet zo goed aan de richtlijnen voor dat nieuwe personage gehouden, maar me helemaal enthousiast in een uitgesproken persoonlijkheid gestort.

Desondanks maakte dat voor het plot of het spel niet zo heel erg uit, dus ik denk dat het goed is geweest dat ik meer voor spelplezier ben gegaan dan voor rolcorrectheid. Weer een leermoment.

De Dwaler
Met de Unity-weduwen wilden we een LARP-groepje neer gaan zetten. Het concept: een clubje oude wijven, met achtergronden die op de boze stiefmoeders/heksen uit sprookjes zijn gebaseerd (maar dan met een twist). De vraag was alleen: waar gaan we die neerzetten?

We wilden low-fantasy, in een gemiddeld grote groep, waar nog niemand van ons speelde. Het werd uiteindelijk de Dwaler, in september 2012. Maar dat evenement viel nogal tegen.

Speltechnisch had ik een hoop lol – wat wil je ook, met een clubje vriendinnen waarvan je vooraf al weet dat het leuk gaat worden. Maar onze te moderne tent werd door de spelleiding afgekeurd, net als Suus’ haar outfit. En die low-fantasy setting bleek superhigh fantasy te zijn. OC waren de faciliteiten bovendien nogal beperkt, en inmiddels ben ik toch best wel een verwende LARPer… (maar zeg nou zelf, een lauwe pizza als avondmaaltijd, niet inbegrepen bij de prijs, trekt toch niemand?).

De conclusie: leuk groepje, leuke rol, maar laten we het ergens anders opnieuw gaan proberen.

Helaas is er in verband met ziekten en baby’s vooralsnog geen deel 2 gekomen. Geen one-shot evenement, wel tot nu toe maar 1x gespeeld. Het poppetje staat zolang in de koelkast.

LARP: the musical
Last but zéker not least: een eenmalig evenement van begin 2013 dat eigenlijk niet 100% LARP genoemd kan worden. LARP: the musical was precies wat de naam impliceert: een LARP-evenement waarbij de spelers regelmatig in zingen uitbarstten, à la Disneyfilms.

En zingen kan ik wel! Ik schrok wel van de rol die de verhaalschrijvers me hadden toebedeeld (‘de ridder’) want ik wist niet zo goed wat ik daar mee aanmoest. Maar ik probeerde het en uiteindelijk was het episch!

We mochten om beurten zingen, op het moment dat het plot een geschikt moment bood voor ons personage. Ik had een prachtige scène, toen we werden aangevallen door de NPC’s en ik met mijn strijdlied het hele dorp meekreeg om moedig verzet te bieden. Helemaal zoals in de film.

Stiekem een van de leukere evenementen die ik heb meegemaakt. Dus Olga en Niels… wat mij betreft mag er ooit nog eens een vervolg komen

En nu….
Tsja, en wat zal de toekomst ons brengen? Na 11 jaar ben in ieder geval nog lang niet klaar met LARP. Wel LARP ik iets minder dan vroeger, vanwege te veel andere hobbies.

Sowieso is er volgend jaar nog eerst de allerlaatste Omen van de cyclus. En ook al ben ik straks geen bestuur meer bij Charm, ik blijf er gewoon heen gaan als NPC (of misschien wel speler).

Verder staat een leuk nieuw concept met een groepje vrienden in de steigers, met als werktitel ‘Nood breekt wet’.

En misschien pakken we eindelijk onze heksen weer eens op…