Helaas moest ik Orfest ervoor laten schieten, maar ik heb absoluut geen spijt dat ik afgelopen weekend voor Omen heb gekozen. Wat was het weer gaaf!

Na Omen 14 had ik het onzalige plan opgevat om de volgende keer een heus riddertoernooi te gaan organiseren. Dus maanden voor Omen 15 begon ik al met de voorbereidingen.

Het meeste werk bleek in het uitdenken van het concept te zitten. Het kostte me weken aan brainstormen om met een uitwerking te komen die op alle punten klopte:

• passend bij mijn personage
• leuk voor zo veel mogelijk spelers ongeacht hun IC-vaardigheden en financiële vermogen
• niet storend voor spelers die er niet aan mee wilden doen
• zo veel mogelijk vooraf voorbereid en verder zelfsturend, zodat ik ter plekke op de tribune kon gaan zitten en pretenderen dat ik er geen zak aan gedaan had
• OC veilig

 

Vellen met instructies schreef ik vol. Briefings, uitwerking van de regels, plattegrond voor het toernooiveld, wervende posters, inschrijfformulieren, etcetera. Vele mailtjes gingen de deur uit om zaken af te stemmen en spullen te regelen. En zelf ging ik ook aan de knutsel.

De grootste uitdaging zat in het onderdeel ‘steekspel’ – een onderdeel dat echt niet kan ontbreken aan een riddertoernooi. Maar hoe ga je in godesnaam uitbeelden dat men op paarden zit en elkaar met een lans van het paard probeert te wippen, zonder dat er daadwerkelijk gewonden vallen?
Paarden waren sowieso geen optie, dus werden het karren, die door mensen voortgetrokken moesten worden. Over een hobbelig weiland, waar de kar in kwestie dus wel tegen bestand moest zijn.

Via Marktplaats.nl kocht ik een trekkar, die jullie wellicht nog wel kennen van de kleuterschool. Die dingen zijn oersterk en hebben luchtbanden. Omdat hij er nogal suf uitzag, zaagde ik schildjes uit hout en gaf ik ze een likje verf:

Vervolgens knutselde ik ‘jousting targes’, van die schildjes om vast te maken op de schouders van de deelnemers, waar op gemikt diende te worden voor extra punten:

En dan was er nog de kwestie ‘lansen’. Voor de niet-LARP’ers: je mag met een LARP-wapen nooit steken, want dat is veel te gevaarlijk. De laatste tijd zijn er wel steeksperen in opkomst, die speciaal gemaakt zijn om, zoals de naam al zegt, mee te steken. Dus charterde ik Erik, die al eerder van die dingen had geknutseld, om een variant erop te maken in de vorm van lansen, in ruil voor een nieuw kostuum (waarover in een volgende blogpost meer).

Gelukkig bleken ook diverse andere mensen bereid om me te helpen en kon ik een tweede kar en ridderhelmen lenen. De organisatie van Omen verraste me zelfs door via een van de NPC’s, een heuse toernooitent te regelen. Het ding was ooit speciaal voor eenzelfde soort gelegenheid gemaakt door die persoon, en was dus helemaal perfect om als tribune voor de adel te dienen! En daarnaast mocht ik banken uit de bar gebruiken om de tribune voor ‘het plebs’ te creëren.

Oh ja, en bedankjes! Je kent het wel; zo’n briljant last-minute idee, waardoor ik de avond voor het evenement nog even 24 pouches heb zitten naaien, om Ferrero Rocher-chocolaatjes in te stoppen (da’s mijn IC achternaam) en aan de vrijwilligers uit te kunnen delen. Zucht.

Voor de andere toernooionderdelen (zwaardvechten, mêlee, touwtrekken en de gedichtenwedstrijd) was in tegenstelling tot het steekspel geen of nauwelijks materiaal nodig, dus hoefde ik alleen een dik touw uit de opslag van Charm te jatten lenen en aan de organisatie van Omen een aantal paaltjes met touw ertussen voor de afscheiding te vragen.

Hoewel ik dus heel veel vooraf had geregeld, moest ik het op een gegeven moment loslaten en accepteren dat het verder een kwestie was van op het evenement zelf erachter komen hoeveel animo er was voor deelname, hoeveel vrijwilligers zich meldden om het toernooi daadwerkelijk in praktijk te brengen (op-/afbouwers, omroeper, inschrijfcoördinator, karrentrekkers, scheidsrechters, juryleden, hapjesuitdelers, etc. – er waren echt veel mensen nodig!) en hoe goed ze hun taken al dan niet zouden uitvoeren. Eng! Ik hou helemaal niet van onzekerheid… waarom LARP ik eigenlijk??
Gelukkig bleek mijn harde werk niet voor niets en mijn zorgen wel: het toernooi STOND er! Er waren precies genoeg vrijwilligers, alle onderdelen hadden voldoende deelnemers en bijna het hele dorp is wel naar minimaal één van de onderdelen komen kijken. Niemand is OC gewond geraakt, de vrijwilligers hebben zich allen uit de naad gewerkt, en ik heb heel veel complimentjes gehad.

Ik kneep ‘m in het begin wel even, omdat vooral het steekspel nogal veel tijd kostte en de boel onwijs uitliep.
Je moet begrijpen dat het een hele uitdaging is: met een metalen gesloten helm op (= beperkt zicht met tunnelvisie), met slechts één hand beschikbaar om je aan een aan de kar geknoopt touw staande te houden, terwijl je over een hobbelig weiland wordt getrokken, proberen met jouw lange zwabberende lans het schildje van de tegenstander te raken! De kartrekkers kregen van mij dan ook de instructie om heel langzaam te lopen, want het was zo al moeilijk genoeg voor de deelnemers om te blijven staan. En dan moest men dus 3x op en neer over het veld… Maar het was echt hilarisch om te zien!

Ach, het is gebruikelijk bij LARP om uit te lopen wat betreft tijdsplanning.
Ondanks dat de gedichtenwedstrijd werd verplaatst tot na het avondeten, was ook daar, tegen mijn verwachting in, een heleboel publiek opnieuw voor op komen dagen. Yay!

En dan was er natuurlijk nog plot vanuit de spelleiding. Aimée probeerde al enige tijd een huwelijk te regelen met de hertog Van Zwanenstein. Dit toernooi was dan ook georganiseerd in de hoop dat hij zou komen opdagen en het onderdeel waar de prijs ‘een kus van de jonkvrouwe’ was, zou winnen.

Uiteraard kwam hij opdagen. Uiteraard liep alles niet zoals gepland en kreeg het geheel een nare wending.

Toen ik de prijs wilde uitreiken, zeeg de hertog op zijn knieën en vroeg hij of ik met hem wilde trouwen. Het ‘Ja!’ rolde bijna van mijn lippen, maar vervolgens ontstond er paniek. Er werd verkondigd dat de hertog helemaal geen hertog was, maar een bedrieger! De ware hertog Van Zwanenstein verscheen ten tonele: een dronken man, die lang niet zo woest aantrekkelijk was als het door mij begeerde heerschap met de wapperende blonde lokken :’-( Maniakaal grijnzend vroeg deze mij of ik echt zeker wist dat ik met de man die deze naam droeg wilde trouwen… want dan zou ik feitelijk met hem trouwen!

Grote chaos natuurlijk, het hele toernooi lag even stil en ik was de wanhoop nabij. Was dit waar of was dit een vuile truc om de hertog in discrediet te brengen?

Uiteindelijk bleek het waar te zijn… exit mooie toekomst voor Aimée. Snif.

Het was een mooi stukje drama, maar eigenlijk vind ik het wel jammer dat het zo gelopen is. Door wat interne strubbelingen bij Omen, stapt een aantal oudgedienden op, waaronder Arto, die mijn hertog speelde. Dit zou hun laatste evenement zijn, waarop ze lopende plotjes zouden afronden en plaats zouden maken voor de nieuwe garde. Dus ook mijn plot rondom het huwelijk.
Vandaar dat het allemaal iets werd versneld en aangepast. Het voelde dan ook enigszins afgeraffeld. Ze hebben zeker hun best gedaan om er een mooi einde aan te maken, maar er had nog zo veel meer spel in gezeten! En helemaal naar is, dat de uitgestelde special waar iedereen zich zo op had verheugd, nu in zijn geheel komt te vervallen.

Daar kwam ook  nog eens bij dat het om een NPC ging, die natuurlijk ook andere rollen moet spelen. En dus na de dramatische wending, meteen verdween. En Suus, die mijn nichtje Madeleine speelt en bij wie ik normaal gesproken zou gaan uithuilen na zo’n situatie, was ditmaal te laat geweest met inschrijven en mocht weliswaar even in haar eigen rol bij het toernooi aanwezig zijn, maar moest daarna ook weer een NPC-rol gaan doen. Dus ook zij was niet beschikbaar, waardoor het allemaal wel heel plots eindigde zonder lange nasleep.

Ach ja, het is niet anders. Aimée heeft er in ieder geval weer een trauma bij en de personage-ontwikkeling is verder voortgezet. Nieuw evenement, nieuwe kansen… er zijn al plannen in de maak. Maar de volgende keer is toch echt iemand anders aan de beurt om iets te organiseren! Ik houd het ditmaal bij het naaien van (weer) een nieuwe jurk. Veel minder werk…