Eindelijk tijd om een blogpost te schrijven.

Vrijdagavond moesten we haasten om nog enigszins op tijd op het Omen terrein te zijn, aangezien Mark moest overwerken, en hadden we niet eens tijd om onze OC en IC tenten op te zetten voordat we het spel in gingen.
Zondagavond pas laat thuis omdat we met z’n allen nog pannenkoeken waren gaan eten, waarna natuurlijk ook nog alle zooi uitgeladen en de vuiligheid van ons af gedouched moest worden.
Maandagochtend gelijk weer aan het werk, waarbij we ‘s middags een teamuitje hadden, inclusief uitgebreid uit eten in Den Bosch, waardoor ik wederom pas laat thuis was en direct het bed in kon duiken.

Het huis is dus nog een complete puinhoop, de boodschappen zijn nog niet gedaan, er ligt een berg was te wachten waar je u tegen zegt, en ik voel me te moe om hard aan de slag te gaan. Kreun.

Maar het was dus leuk.

Na alle epische momenten en emotionele drama’s die jonkvrouwe Aimée afgelopen keren heeft moeten doormaken, was het nu de uitdaging voor mij om haar bitcherigheid enigszins in te tomen, zonder afbreuk te doen aan haar karakter. Ze kon gewoon niet meer verder gaan zoals eerst, ze moest zich op de een of andere manier aanpassen en enigszins bij de situatie neerleggen, aangezien Reinard & Co haar pijnlijk duidelijk hadden gemaakt dat ze er anders alleen voor zou staan. Maar ik vond het niet leuk en bovendien ook niet logisch om nu ineens een aardig mens van haar te maken, dus ik moest ergens een middenweg vinden.
Bij nader inzien heb ik haar nu wellicht iets te soft neergezet. Maar ik heb daardoor wel meer spel gehad met andere mensen, waardoor ik minder verveelmomenten tussendoor had dan normaal gesproken.

Maar ja, Omen blijft Omen, dus het plot bestaat vooral uit “De ondoden vallen aan! Vecht, vlucht of sterf!” en de rest moet je zelf doen. Ze zijn er zeker in geslaagd om het eng te maken, want iedere dag dacht ik wel een keer dat we nu echt allemaal dood zouden gaan. Maar omdat lang niet iedereen het ‘genezen worden en pijn hebben’ leuk uitspeelt, heb je als genezer het na een paar uur hechten, besjes en drankjes voeren en spreuken prevelen, ook wel een beetje gehad. Zeker op zondagmiddag had ik op een gegeven moment zoiets van: “Nou jongens, het is nu wel weer leuk geweest, laat het maar eens tijd uit zijn”.

Veel karakterontwikkeling heb ik niet doorgemaakt, en ik miste ook wel een beetje mijn emo-play nichtje Madeleine (Suus), die haar rol heeft omgegooid en iets totaal anders is gaan spelen waar Aimée zich niet bepaald in kan vinden. Ik heb nu dan ook geen after-LARP dip, omdat ik niet zo heftig in mijn rol zat als andere keren.

Desondanks bleek ik, toen ik begon met het opschrijven van al mijn leuke momenten, er ineens ontzettend veel op te kunnen noemen. Dus ik kijk toch met een behoorlijk goed gevoel terug op het evenement.

Oh ja, en de nieuwe tent was ook wel een succes, al was het erin hangen van de binnentent even puzzelen, hebben we er maar één nachtje in geslapen en was het stervenskoud…