Nog best lastig, je voorbereiden op een LARP-weekend en je erop kunnen verheugen, terwijl je druk bent met het organiseren van je eigen evenement dat het weekend erna plaatsvindt. Maar desondanks heb ik uiteindelijk toch kunnen genieten van Omen.

Vlak voor tijd-in kreeg ik een drietal brieven in handen gedrukt:

1.  je aanvraag voor twee adellijke titels is ingewilligd
2.  je oom de groothertog speelt landjepik met een andere groothertog waardoor er een burgeroorlog dreigt. Meng je erin en zorg dat je oom wint.
3.  je oom heeft me een loer gedraaid en ik neem wraak. Je bent je leven niet meer veilig.

Tijd in. Go.

Argh…

Het werd dus een weekend vol politieke intriges, balanceren op een zeer dun koordje en allianties sluiten. Terwijl ik eigenlijk helemaal niet houd van (noch goed ben in) politiek plot. Er is een reden dat ik vaak ruzie heb op mijn werk; ik begrijp al die gevoeligheden niet en zeg gewoon wat ik vind

Gelukkig kon ik steunen op een hoop adviseurs en waren alle betrokken partijen het unaniem met elkaar eens dat, wat er ook speelde en aan wiens kant we ook stonden, een nieuwe oorlog absoluut onwenselijk was, waardoor iedereen met elkaar bleef praten in plaats van slinkse acties achter andermans rug om uit te voeren (zoals mij omleggen…).

Op het moment van schrijven is het conflict nog steeds niet opgelost (gelukkig bleek dat ook niet in één evenement te hoeven), maar op zondagochtend bedacht ik ineens een Plan waardoor er voor mij misschien wel een win-win-situatie ontstaat.
To be continued… >:-)

Dankzij de eerste brief, waardoor ik de bevoegdheid kreeg om twee adelbrieven uit te reiken, mocht ik dit weekend ook nog een ceremonietje in elkaar gooien om monsieur Jacques le Mort in de adelstand te verheffen.
De andere adelbrief heb ik om OC-redenen achtergehouden. Want ik weet dat degene in kwestie het helemaal niet leuk had gevonden om pats-boem zomaar die titel te krijgen, zonder eerst een queeste te hebben hoeven doen. En ik ook niet. Dus heb ik maar een IC-reden bedacht om dat eerst te vereisen. Spelplezier gaat wat mij betreft namelijk boven alles.

Verder nog een hoop OC-lol gehad met diverse ongein, zoals klagen over de hoeveelheid agressie tegen hulpverleners tegenwoordig en niet te vergeten met George, de bacteriehaard die bezit had genomen van mijn keteltje waarin we onze verbandjes uitkookten.
“Ah toe, Bertram, mag ik ‘m houden? I will hug him and pet him and squeeze him and call him George!” (bonuspunten voor degenen die de referentie en connectie met mij herkennen )

Dan was er ook nog de jammer-maar-net-niet prachtige situatie, waarbij we in de bar zaten aan onze voor de adel afgeschermde tafel, en Bertram ons ineens maande om stilte. Waarop we het gesprek aan de tafel achter ons hoorden:
“…en wat dacht je van de adel? Met al hun goud en juwelen…”
De heren in mijn gezelschap keken elkaar aan, kraakten hun kootjes en grepen hun wapens om deze potentiële dieven per direct in de kraag te vatten. Waarop ze spelleiding aan de betreffende tafel aantroffen. Damn, het had zo mooi kunnen zijn…

Over de bar gesproken: de barcrew en spelleiding heeft Aimée wederom het kookpunt laten bereiken!
Vorig evenement organiseerde ik een riddertoernooi en had ik vooraf met de spelleiding afgestemd dat ik de stoelen en tafels uit de bar ervoor mocht lenen. Op het evenement zelf ben ik er vanuit gegaan dat die afspraak stond en heb ik het verder niet IC uitgespeeld dat ik daar opnieuw toestemming voor ging vragen aan de IC-barman. Waardoor het stelletje naaiers achteraf met een rekening van een dozijn goud kwam aanzetten
Dat moest dit evenement dus even rechtgezet worden.

Probleem: ze hadden de rekening naar Reinard gestuurd in plaats van naar mij. Dus er ging ook nog wat tijd overheen voordat het bij mij landde. Vervolgens kwam er natuurlijk strijd, intrige en drama, waardoor ik pas op zaterdagochtend tijd had om naar de bar te gaan.
De manager bleek niet aanwezig, dus liet ik doorgeven dat ik een afspraak met hem wenste over de rekening.
De minkukels van het personeel hadden dat uiteraard niet doorgegeven. Waardoor er op een gegeven moment een bordje naast de deur hing waarop stond dat adel niet welkom was in de bar wegens onbetaalde rekeningen. Wat??
Gelijk er op af gestormd en geluld als Brugman met de manager om zowel het bord weg als de rekening kwijtgescholden te krijgen. Wat uiteindelijk lukte, dus gingen we met een goede afspraak uit elkaar.

Dacht ik.

Want later die dag kwam er een incassobureau aankloppen om alsnog de factuur te innen. Mét administratiekosten.
Grommerdegrom…

Wederom naar de manager. Uit het gesprek op ietwat minder vriendelijke toon bleek dat dit een eigen initiatief was geweest van een medewerker, de avond ervoor. Ja hee, dat was nog voordat de factuur was kwijtgescholden en dus moest ik wél de administratiekosten betalen.
*Stoom stoom stoom*

Ook die claim wist ik uiteindelijk af te wentelen en de manager zou het bedrag inhouden op het loon van de betreffende medewerker. Mooi. Ik weer naar huis.

‘s Avonds laat klopte er opnieuw een afvaardiging aan van het incassobureau. Een allervriendelijkste dame in het gezelschap van een man met een flinke knuppel.
Must… Not… Kill…

Met mijn allerliefste verbeten glimlach en de grootste zelfbeheersing ooit, heb ik ze doorverwezen naar de bar. En dat was gelukkig het einde van het verhaal.

Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd? Overschat nooit de communicatieve kwaliteiten van barpersoneel en onderschat nooit het sadisme van plotschrijvers

Wat betreft genezing heb ik me bewust op de achtergrond gehouden. Genezende handelingen uitvoeren blijft namelijk maar een bepaalde tijd leuk, en na 16 evenementen (plus een playtest en een handjevol specials) taant de inspiratie toch wel een beetje.

Omdat ik momenteel een van de weinige spelers ben die ‘fatale verwondingen’ kan genezen, heb ik me zo veel mogelijk beperkt tot de écht dringende en zware gevallen en de rest van de patiënten overgelaten aan de andere genezers.
Zul je net zien: ga ik éven een uurtje liggen om bij te komen van slaapgebrek, worden er precies op dat moment twee fataal gewonde personen binnen gedragen. Oeps. Gelukkig heb ik zeer capabele collega-genezers en een flexibele spelleiding, anders was er dit weekend meer dan één speler overleden…

Al met al heb ik een heel leuk weekend gehad, maar ik zou niet kunnen zeggen dat een bepaald moment er echt uitsprong als hoogtepunt.
Waarschijnlijk zullen veel mensen denken dat ik de ‘confrontatiescène’ van onze dorpsadel met twee bezoekende adeldames één van de leukste momenten vind, aangezien ik er een hele hoop leuke reacties op heb gehad. Er werden toen ontzettend veel steken onder water uitgedeeld terwijl we allen heel beleefd tegen elkaar bleven glimlachen. Je kent het wel; adelkrengen onder elkaar…
Maar zelf heb ik dat moment helemaal niet zo heftig ervaren. Ik heb inderdaad een hoop steken ontvangen en gegeven, maar ik was totaal niet op m’n best omdat ik op dat moment vooral mijn hoofd aan het breken was over met wat voor insteek zij waren gekomen en op welke manier ik informatie over de politieke situatie uit ze kon trekken. Als ik me volledig had gericht op het elkaar afkraken, dan had het volgens mij nog veel leuker kunnen zijn. Het voelt dus een beetje als een gemiste kans. Maar goed.

Er zijn zeker weer genoeg plannen voor de volgende keer. En ja, daar heb ik uiteraard een nieuwe jurk voor nodig…