Het was weer heftig.
Dat is eigenlijk hoe je Omen 8 kunt samenvatten. De eerste evenementen begonnen onschuldig. Later werd het een soap binnen onze adelijke kring. De vorige keer was inmiddels uitgegroeid tot een emotional rollercoaster, maar nu was het echt drama wat de klok sloeg.
Mijn verwende jonkvrouwe is flink geconfronteerd met haar eigen slechte gedrag en moet zich nu echt beraden over hoe ze haar leven kan beteren, want het is wel duidelijk dat anders iedereen haar aan haar lot over zal laten, wat haar overlevingskansen niet bepaald vergroot.
Eng is het wel een beetje. Ik ken Aimée inmiddels zo goed, dat het echt een op zich staande persoonlijkheid van me is geworden. Ik hoef niet meer na te denken over hoe zij in een bepaalde situatie zal reageren, ik weet het gewoon. Ik ken haar. En zodra ik één van die potsierlijke hoeden van haar opzet, ben ik haar ook echt. Als ik schizofreen zou zijn, zou zij één van mijn persoonlijkheden zijn.
De emoties waren dan ook heel heftig. Zaterdagavond heb ik echt ziedend van woede rondgelopen, met tranen in m’n ogen. Ik was ZO boos op alles en iedereen om me heen en voelde me zo ontzettend onbegrepen en zielig… Op een gegeven moment stond ik me af te vragen of dit nou echt de bedoeling was van een hobby!
Maar gaaf is het wel.
Ik ben dan ook blij dat alles uiteindelijk toch nog goed is gekomen, want ik zou het erg jammer hebben gevonden als mijn karakter zou zijn te komen overlijden. Het is mijn favoriete karakter en het groepje mensen waarmee ik speel vind ik ook superleuk. Wel moet ik het volgende evenement Aimée’s gedrag gaan aanpassen, wat nog een hele uitdaging wordt. Want ik wil niet het hele concept achter de verwende jonkvrouwe om gaan gooien, daar is die veel te leuk voor. Maar ik denk dat het een hoop spel kan opleveren, want het kan natuurlijk ook niet zo zijn dat een persoon van de een op de andere dag haar slechte gewoontes kwijtraakt. Aimée heeft nog een lange weg te gaan en ik kijk dan ook uit naar Omen 9!
Oh ja, en zoals beloofd hierbij wat foto’s van mij in mijn nieuwe kostuum! Het zwarte shirtje moet je maar even wegdenken, maar het was echt te koud om er niets onder te dragen.
Wat een prachtig kostuum, complimenten hoor!
Die hoed! Geweldig!
Complimenten voor de outfit.
Samen huppelen! Yay!
Ik hoop dat Aimee het nog lang blijft volhouden. Misschien moeten we je vaker OC een knuffel geven, dan blijft het draaglijk; zo vergeten wij ook niet dat Lenny niet een 3 meter hoge rode duivel is, maar een lieve dame die helemaal niet zo torent.
Omen was inderdaad wel heftig, wat dat betreft viel Raphael met zijn neus in de boter. Het was wel erg leuk spel in de “Fransozen-groep”!
Enne, niet al mijn personages zijn lief voor de jouwe: ik ken nog een stamhoofd dat maar al te graag een oude kruidenvrouw een kopje kleiner zou maken…
Kenshin
Wauw!!!! Superrr mooie outfit!!!
Wat ik me afvraag: kun je zo’n jurk ook maken om er vervolgens 2 dikke truien onder te dragen? Of ga je er met zo’n getailleerd model dan altijd uitzien als een rolmops?
Rolmops it will be…
De kunst is om je jurk van een warm stofje te maken en te voeren. Enne… lang leve thermokleding! Alleen is dat zo hoog dat het er altijd bovenuit piept.
In geval van nood maak je ook nog een Middeleeuws-correcte cape of mantel om er overheen te dragen.
Hopelijk kunnen we je een keer onder normale omstandigheden in ons (Mayaranti) kamp verwelkomen ;). Ik heb op afstand genoten van je karakter.
Dankje! Jullie kamp was echt prachtig, jammer dat ik het alleen in het donker en onder minder prettige omstandigheden mocht bezoeken. Gelukkig hebben we de foto’s nog