Wauw, weer een supergave Omen gehad! Niet alleen ik, maar zelfs Aimée heeft zich geamuseerd!

Maar ja, wat wil je ook: ze had een besloten bruiloft om naar uit te kijken. Een reden voor een nieuwe jurk, minglen met de andere adel, en een feestje na afloop!

Natuurlijk kan een jonkvrouw het niet maken om in haar oude kloffie naar een bruiloft te gaan. Dus moest er weer een nieuwe jurk komen. Nou wil ik graag nog eens een prachtige outfit naaien, maar de afgelopen weken had ik daar echt geen tijd voor. Improviseren dus.

Mijn eerste gedachte was om een jurk uit de Charm kostuumvoorraad te lenen. Maar ik kon niet echt eentje vinden die haar type was en waar ik bijpassende stof voor had liggen om er een hoed bij te fabriceren.
Toen bedacht ik me, dat ik natuurlijk ook mijn trouwjurk zou kunnen recyclen. Aangezien die groen is in plaats van wit, kon dat op zich prima. Maar, ik wist niet wat de bruid in kwestie zou gaan dragen – en je hoort niet mooier te zijn dan de bruid. Dilemma? Ehm, nee. We hebben het natuurlijk wel over Aimée. Die is egoïstisch genoeg om de allermooiste te willen zijn op iemand anders z’n bruiloft. :-O

Dus knutselde ik een ondershirtje (geen blote schouders voor een jonkvrouw!), zette ik het gruwelijk truttige kraagje met rushes, die ik voor m’n eigen bruiloft eraf had laten slopen, er weer aan, en maakte ik een bijpassende hoed van de restjes stof en decoratie die over waren vanwege het inkorten van de jurk. Tadaaa… een nieuwe outfit waarin ik de blits kon maken! (mental note: nooit tule gebruiken voor een jurk die over bosgrond sleept. Gaat minstens een dag kosten om alle naalden, blaadjes en andere natuur weer uit de gaatjes te vissen)

De bruiloft was mooi, maar tijdens het feest bleek echter dat niemand de dansvloer op wilde/durfde. Wat, adel die niet kan dansen?? Daar moest natuurlijk wat aan gedaan worden!

Aldus vond Aimée haar nieuwe roeping. Haar opdracht was om in het dorp Eventyr te blijven, de wederopbouw te ondersteunen en de adel te vertegenwoordigen. Maar ja, ze gaat natuurlijk niet haar handen vuil maken met fysieke arbeid. En hoe moet je nou precies de adel vertegenwoordigen? Eureka: je gaat danslessen geven om het culturele niveau en de algemene ontwikkeling wat op te krikken, en de aandacht af te leiden van alle dagelijkse ellende!

Dus boorde ik mijn verse kennis van Balfolk aan en heb ik op zondagmiddag aan een groep spelers de basis van de andro, wals en bourrée geleerd.
Ik was erg opgelucht dat er daadwerkelijk mensen waren komen opdagen om mee te doen en Aimée was in de wolken. Zeker voor herhaling vatbaar op komend evenement!

Ook sleepte ik de heren van de Orde van Goede Smaak & Stijl en wat barden erbij, om te overleggen over het organiseren van structureel entertainment in de vorm van een muzikaal ondersteunde avond met wijn en versnaperingen voor het volgende evenement. De oorlog is voorbij, de tijd voor feesten en partijen is aangebroken!

Al met al was het dan ook de minst emo Omen ooit voor mij. Er is altijd wel drama rondom Aimée, maar ditmaal lag de focus op de leuke dingen. Weinig mensen hoeven uitschelden, geen huilbuien of woede-uitbarstingen (nou ja, een paar kleine dan). En dat was ook wel eens lekker. Want Aimée is best een zwaar personage om te spelen.

Naast de bruiloft en het dansen heb ik nog veel andere leuke momenten gehad:
– lesgeven aan mijn stagiaires, waaronder oefenen op een lijk (met dank aan de NPC die bereid was een uur lang dood te liggen op een brancard)
– gesprekjes met de voormalig barman, over het vinden van een vrouw voor een goede toekomst, en proberen om de voor hem geregelde blind date met pijnlijke stiltes goed te laten verlopen
– goblinjacht in het holst van de nacht, omdat ze onze spullen hadden gestolen
– zien hoe mijn minder hygiënische genezerscollega wordt achternagezeten door een patiënt, omdat ik opmerkte dat een wond ontsmetten ook op een andere manier had gekund dan door ‘m dicht te branden met een gloeiend hete dolk
– een liefdesgedichtje ontvangen en de arme man keihard afwijzen
– een middagje vrij nemen en een manicure en gezichtsmaskertje krijgen ter voorbereiding op de bruiloft (zie je wel dat ze me niet nodig hebben; uiteindelijk vinden ze wel een andere genezer om hun wondjes te vertroetelen)
– besmuikt laten vallen dat ik beledigd ben dat Beriadanwen geen limiet heeft op het aantal door haar mee te nemen gasten voor de bruiloft, terwijl ik er maximaal twee mocht meenemen, en merken hoe dit uiteindelijk via via de bruidegom heeft bereikt, die me vervolgens hoogstpersoonlijk de redenen daarvoor komt uitleggen. Victorie!
…en nog veel meer!

Ik ben doodop en het huis is weer een puinzooi door alle meuk die weer naar zolder moet, maar ik ben voldaan! Nu eens kijken hoe we the day after kunnen overleven… *kreun*