LARP: de musical

Deze post gaat over afgelopen zaterdag, maar was tot vandaag onder embargo :-)

Want zaterdag was uitvoering #1 van ‘LARP: de musical’, een one-shot evenement (of moet ik zeggen ‘experiment’), ontsproten uit het brein van Niels en Olga, na het nuttigen van een fles wijn (volgens hun eigen zeggen – ik vermoed dat het er meerdere waren… ;-) ).

Het concept: een mini-LARP van slechts een middag en een avond voor slechts 10 spelers, waarin het spel op musical-achtige wijze aangevuld zou worden door zang.
Kun je je er iets bij voorstellen? Nee? Wij ook niet. Maar toch schreven we ons in. Want dit klonk zo over-de-top idioot, dat moest wel een succes worden. Of in ieder geval iets waar nog jaren later over gesproken zou worden.

Aangezien er maar zo weinig mensen tegelijk deel konden nemen, zou het evenement zondag nogmaals gehouden worden voor een tweede groep. Vandaar het embargo.
Je kon je inschrijven voor een bepaalde naamloze rol, zoals ‘de prins’, ‘de waard’, of ‘de heks’. Ik liet de keus aan de organisatie over en werd ‘de strijder’.

Als voorbereiding moesten we onze persoonlijke ‘powersong’ kiezen: een musicalliedje (of Disneyfilmliedje) waar een karaokeversie van te krijgen was en waarop we zelf een (Nederlandse) tekst moesten schrijven die bij onze rol paste. Als je de bij jouw rol horende vaardigheid wilde gebruiken, dan kon je dat liedje zingen.

Daarnaast kregen we vijf nummers toegestuurd waarvan we de melodie moesten instuderen, zodat we een ter plekke door de organisatie aangeleverde tekst op de instrumentale versie mee zouden kunnen zingen.

Nou, dat viel nog niet mee! Want je powerlied kon je uitkiezen, zodat je zeker wist dat het in je bereik lag. Maar van die vijf nummers moest je maar net mazzel hebben dat het je lag.
Bereik bleek voor mij niet het grootste probleem te zijn. Het herkennen en onthouden van de melodie wel. Mijn nemesis was het nummer ‘This is Halloween‘ uit ‘The Nightmare before Christmas’. Mijn hemel, wat een sprongen en toonwisselingen! En omdat alles continu meerstemmig wordt gezongen, kon ik amper horen wat nu de hoofdmelodielijn was.
De overige nummers (Come what may – Moulin Rouge, Your song – Moulin Rouge, Wanneer begint het leven voor mij – Rapunzel, In ons dorp – Belle en het Beest) waren redelijk te doen, maar ook daar moest nog flink op gestudeerd worden. Dus: nummers op mijn telefoon zetten en onderweg van/naar het werk tot in den uitentreuren luisteren. Om daarna thuis te oefenen, totdat Mark het zo zat was dat hij dreigde met zijn laptop in de auto te gaan zitten omdat hij er écht niet meer tegen kon… :-X

Volgens mij heeft voorafgaand aan het evenement iedereen zeven kleuren stront gescheten. Ik was vooral heel bang dat ik mijn stem kwijt zou raken, aangezien ik in de week vooraf zowel oorpijn als keelpijn had en een verkoudheid voelde opkomen. Dus meteen maatregelen getroffen: structureel vroeg naar bed en een extra dag thuiswerken om uit te kunnen slapen en niet door de kou te hoeven fietsen / tussen bacildragende collega’s te hoeven zitten. En gelukkig, ik was zaterdag fit genoeg om mee te doen.

En toen gingen we daadwerkelijk beginnen.

“Te zwaard voor jullie allemaal!
Al is het monster kolossaal –
ik vecht!”

De setting:
We waren de bewoners van een dorpje genaamd Allegro. Vroeger waren we slaven van boze boswezens, maar we kwamen er op een gegeven moment achter dat we ze konden afweren door te zingen. Zo ontstond ons dorpje met liedjesboom: door de boom te blijven voeden met onze zang en dans, bleef ons dorpje beschermd.

Natuurlijk ging dat mis. De boswezens begonnen valse liederen terug te zingen en de stichters van het dorp werden naar de verkeerde kant gelokt. In deze Nacht van het Valse lied moesten we de stichters noodgedwongen in slaap zingen en opsluiten.

Het plot:
Het was verzingdag – de jaarlijkse dag waarop de boom weer extra met liedjes gevoed moest worden. Maar de boom werd door iemand gesaboteerd en stopte ons te beschermen! Het bos begon ons weer aan te vallen, maar gelukkig ontdekten we flarden van de tekst van het lied om de deur waarachter de stichters waren opgesloten, te openen. We vonden steeds woorden die op de open plaatsen moesten komen, totdat het lied compleet was. Het plan was, om de stichters wakker te zingen met enkele regels van het lied waar zij destijds de liedjesboom mee gecreëerd hadden, in de hoop dat zij een nieuwe boom voor ons zouden kunnen planten.

Uiteindelijk kregen we de deur open. Maar in plaats van slapende stichters, vonden we twee lijken. En een videoboodschap. Van ene Olga en Niels, die vertelden dat het musicalLARP dat ze hadden georganiseerd, compleet uit de hand was gelopen. De spelers vonden het zo leuk, dat ze het nog een keer wilden doen. En nog eens. Toen ze weigerden het voor een derde keer te doen, werden ze door de spelers opgesloten, die zelf verder bleven gaan en in een roes raakten, waardoor ze begonnen te geloven dat ze écht bewoners van Allegro waren. Alle clues van buitenaf werden genegeerd of omgevormd – zoals de vondst van een mobiele telefoon (Een aanwijzing! Het trilt! Maar wat moeten we ermee…?) of de komst van de locatiebeheerder met draken-t-shirt die ons eruit wilde gooien (Een draak! Het bos valt ons aan! Snel, gooi goud naar de draak, dan gaat hij weer weg!).

Maar nu werden we ineens met de realiteit geconfronteerd: we hadden twee mensen vermoord, door ze zonder eten of drinken wekenlang op te sluiten. Oeps. En nu?
We hadden twee keuzes: in onze roes verder gaan alsof er niets gebeurd was (liedje A zingen) of onze verantwoordelijkheid nemen, de politie waarschuwen en weer naar onze gewone leventjes teruggaan (liedje B zingen).
Natuurlijk had de spelleiding verwacht dat we massaal voor lied B zouden gaan, maar we zouden geen LARPers zijn als we in eerste instantie niet naar lied A neigden. :-P
Uiteindelijk hebben we toch maar de verstandige keuze gemaakt. Tijd Uit!

 

Het plot zat heel leuk in elkaar en iedereen kreeg van elkaar de ruimte om te zingen. Vanzelfsprekend ging geen enkel nummer perfect. Maar dat gaf niets.

De organisatoren startten het evenement met een klein toneelstukje waarin ze zelf zongen, om ervoor te zorgen dat we er in kwamen en durfden.
Tijdens het spel kregen we af en toe een tekst voor een vooraf ingestudeerd lied overhandigd, dat we gezamenlijk gingen zingen, ondersteund door de NPC’s die ons hielpen om op tijd in te zetten. Dat was ook wel nodig, want het is op zich al moeilijk genoeg om direct een tekst te zingen die je nog nooit eerder hebt gezien!
En vervolgens ontstond een supergoede groepssfeer, waarin iedereen het lef vond om (al dan niet met knikkende knietjes en trillende zweethandjes) één voor één het podium te beklimmen om zijn of haar persoonlijke powersong ten gehore te brengen. Natuurlijk ging er bij iedereen wel iets mis; het was vals, te zacht, te snel, er werd verkeerd ingezet of tekst vergeten. Maar waar mogelijk ving de groep het op, door bijvoorbeeld de melodie mee te hummen of door mee te acteren op de tekst. Of door gezamenlijk het refrein te blijven herhalen, terwijl het liedje al lang afgelopen was, om de persoon in kwestie te blijven stimuleren tijdens het uitvoeren van de taak (zo zongen we bijvoorbeeld de Woudloper door het enge bos heen).
Wat een fantastisch en positief sfeertje was dat! Ik ben heel blij en dankbaar dat ik daar onderdeel van uit heb mogen maken.

Ik was ook erg dankbaar voor het moment dat gecreëerd werd voor mijn eigen powerlied. Dat moest natuurlijk gezongen worden vlak voordat ik ten aanval ging. Die aanval was heel mooi opgezet door NPC’s, die eerst zelf ook een liedje ten gehore brachten. Daarna was ik aan de beurt. Ik had vooraf bedacht dat ik in het muzikale intermezzo wel een soort ‘vechtdansje’ zou kunnen doen – want het is immers musical en dan sta je niet als een zoutzak voor de microfoon, maar ben je aan het uitbeelden. Uiteindelijk heb ik niets ingestudeerd, maar besloten om ter plekke wel te bekijken wat zou passen. Omdat ik toch geen idee had hoe het zou uitpakken. En dat was maar goed ook, want ik kon het muzikale stuk gebruiken om de NPC’s daadwerkelijk te lijf te gaan!

In mijn tekst zat een soort oproepje aan mijn mede-dorpelingen, die, na zich initieel bibberend achter mij verstopt te hebben, me dankzij het opzwepende lied ineens begonnen te volgen en ook ten aanval gingen! Het werd daardoor echt een prachtige scène, mooier dan ik ‘m vooraf had kunnen bedenken.
Doordat ze met de drakenval (een tafel met stok…) gingen schuiven, kon ik helaas de begeleiding niet meer horen en zette ik te vroeg weer in, maar gelukkig hervond ik me uiteindelijk weer en kwam het tot een mooi einde. Ik had het er graag voor over!

Het dorp stond volledig achter me toen we werden aangevallen. Letterlijk. Zo ver mogelijk achter me. Fijn, jongens… :-P

Hierbij dan ook mijn diepste dank & respect voor mijn mede-spelers, de NPC’s, de organisatie/spelleiders en de overige crew (licht & geluid, decor) voor dit fantastische evenement. Ik had het voor geen goud willen missen!

 

Ter vermaeck reproduceer ik hieronder nog even de tekst van mijn powerlied. Op de muziek van Bonnie Tylor’s “Holding out for a hero”; uit de musical Footloose en ook de film Shrek.

Waar zijn onze helden heen en waar is onze kracht?
Weten jullie niet meer hoe
We streden in het diepst van de nacht?
Ik was nog maar een meisje en vechten kon ik niet
Ik kon het niet voorkomen toen: de Nacht van het Valse Lied

(refrein:)
‘k Vecht voor Allegro!
Ik pak mijn wapen en jaag ze allen over de kling
Ze vrezen mijn zwaard
En ze vrezen ons lied
Kom schraap je kelen, volg me en zing!
‘k Vecht voor Allegro!
We hebben recht op ons dorpje zonder zorgen en vrij
Ga terug naar je bos
Ik ben niet je slaaf
Kom aan mijn dorp dan kom je aan mij

We likten de wonden
Die de strijd toe had gebracht
Telden overlevenden
Mijn ouders dood, ik huilde heel zacht
Razend in mijn onmacht en blind van mijn verdriet
Zwoer ik wraak te nemen op het bos dat ons achterliet!

(refrein)

Zolang we zingen om de liederenboom
Zolang we dansen met elkaar
Zijn we één, zijn we veilig, is er geen gevaar

Geef een A, zet de toon, zing niet vals
Een duet zal ontstaan
Met mijn zwaard, jullie lied, om het bos te verslaan

(refrein)

De volledige cast. Jazzhands!!!

(Foto’s (C) Ork de Rooij, http://orkfotografie.nl)

Gerelateerde posts

7 comments

  1. Jeroen says:

    Goed gezegd Lenny! Woord voor woord mee eens. Jouw liedje was echt een clip van A tot Z. Verliedjesdag was alleen “Verzingdag” he? ;D

  2. Annet says:

    Naar jouw power-liedje luisteren terwijl je de foto’s van Ork bekijkt is ontzettend goed voor je humeur. Wat zullen jullie een lol gehad hebben!

  3. Maurits says:

    Gaaf!
    Mede omdat ik ook eens met hetzelfde idee heb rondgelopen om een special te organiseren waar dan opeens een NPC in zingen uitbarstte terwijl de muziek aanzwol, echt a la Disney.
    Maar ik heb het (nog) nooit uitgevoerd, maar na het lezen hiervan kriebelt het wel weer.
    Erg leuk, en ik had het best willen meemaken.

  4. Laura says:

    Superverhaal! Vind je het goed als ik het op m’n facebook post voor al die nieuwsgierige oortjes die niet helemaal begrepen wat ik nou precies heb gedaan dit weekend?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.