Wow. Just wow. Wat een fantastisch evenement was Eurosing! Dit is er een die de boekjes in gaat. Het was memorabel, spectaculair, en compleet anders dan het gemiddelde LARP-evenement.

Over Eurosing

Eurosing was bedoeld als een parodie op het Eurovisie Songfestival (zo veel mogelijk over the top, meer glitter is meer beter, en je mag je geslacht, kledingvoorkeur en seksuele voorkeur op alle mogelijke manieren combineren), in LARP-vorm. Met een flinke vleug ‘Project Catwalk’, want het was de bedoeling dat we in 24 uur tijd een volledige act voor ons eigen team uit de grond stampten. Het enige dat je mocht voorbereiden, was een liedje kiezen waar een karaoke-versie van beschikbaar was. Ter plekke moesten de songteksten worden geschreven, op basis van een thema dat je op vrijdagavond pas te horen kreeg. Verder kreeg je een budget van €50,-, waarmee je op zaterdag de stad in kon om te shoppen voor requisieten en spul om een kostuum voor je performers mee te bouwen. En uiteraard moest je ook nog een choreografie in elkaar zetten, deze en de tekst uit je hoofd leren, met de licht- en geluidstechnici je wensen doorspreken en microfoons testen, en repeteren. Dit alles voor de grote show die op zaterdagavond om 21.00 uur zou starten. Alsof dat niet al genoeg was, was er natuurlijk ook nog rollenspel: politieke intriges en drama. Heul. Veul. Drama.

Vooraf dacht ik dat dit in ieder geval een relaxt evenement zou zijn qua voorbereiding. Mijn voorbereiding voor een evenement bestaat normaal gesproken uit een achtergrond in elkaar flansen en een kostuum naaien. Aangezien het kostuum ditmaal dus ter plekke gemaakt moest worden, was er niet veel voor te bereiden. Toch?

Het voortraject

Not. Al vroeg ontvingen we het verzoek om een postcard video in elkaar te zetten, die diende als introductie van ons team. En dan was er ook nog het samenstellen van de teams. Mijn oorspronkelijke groepje, Rusland, viel al snel na de oprichting uit elkaar en ik bleef als enige over die daadwerkelijk naar het evenement zou gaan. Gelukkig werd ik geadopteerd door een groep Duitsers die voor Ierland hadden gekozen (volg je het nog?). Later werden er nog wat Nederlanders aan de groep toegevoegd die ik wel al (een beetje) kende. Dat was lastig: je weet nog niet wie waar goed in is of wie wat voor type spel leuk vindt. Vanwege de geografische uitdaging konden we maar 2x afspreken (en dan was nog steeds niet iedereen bij elkaar – één persoon heb ik op het evenement zelf pas daadwerkelijk ontmoet omdat die echt last-minute was toegevoegd aan het team). De rest moesten we afstemmen via de Facebook-chat. Erg moeilijk, om iemand’s daadwerkelijke mening te peilen als je alleen maar schrift hebt en niet iedereen even actief reageert.

Maar al met al is het voortraject best aardig verlopen. En, zoals het goede LARPers betaamt, volledig uit de hand gelopen.

Oorspronkelijk hadden we enkel een achtergrondje voor ons team bedacht: er was een Idols-achtige show genaamd “Ireland goes Eindhoven” gehouden om de zanger voor Eurosing te selecteren. Alleen had de winnares een auto-ongeluk gehad, waardoor ze niet meer mee kon doen. Aangezien er 3 finalisten waren en er nooit een tweede plaats was toegewezen, werd besloten dat de twee andere finalisten (waaronder ik) dan maar samen Ierland op Eurosing moesten gaan vertegenwoordigen.

Wij zangeressen waren op zich superblij dat we alsnog mochten optreden, maar niet met het feit dat dat met elkaar moest. Ik zou namelijk een spotlightprinsesje gaan spelen die het podium volledig voor zichzelf wilde (ik was totaal verpest door mijn ‘tiger mom’ die me al op jonge leeftijd van de ene talentenshow naar de andere sleepte, terwijl ik eigenlijk niet goed genoeg was om echt door te breken), die vanuit Nederland naar Ierland was verhuisd, alleen maar om aan de show deel te kunnen nemen. Dus mijn mede-zangeres vond mij maar fake. En ik zag haar als te veel concurrentie en afleiding van mijn bijdrage.

En toen kwam de organisatie met de EuroNews website, waar de teams berichten voor mochten aanleveren. Hee, zou het niet leuk zijn om eerst te doen alsof Mary, de oorspronkelijke zangeres, nog in de running was en geleidelijk via de berichtgeving onze achtergrond kenbaar te maken? Ja, doen! En dan konden we gelijk onze teamleden een beetje introduceren. Oh, en alvast roddels verspreiden, zoals een gelekt filmpje dat we hadden opgenomen, en het stimuleren van speculaties over de toedracht van Mary’s ongeval en of wij daar al dan niet een hand in hadden gehad! En natuurlijk moesten we ook een eigen Facebookpagina hebben, zodat we zelf extra dingen de wereld in konden brengen en op anderen konden reageren! Tsja, en toen hadden we ineens een complete mediaplanning en bleven de nieuwe ideeën voor nog meer artikels maar komen…

Dat heeft wel onwijs veel voorpret opgeleverd, veel meer dan ik voor andere LARP-evenementen ooit heb gehad. En omdat ook bijna alle andere teams wel minstens één artikeltje hadden geplaatst, of dingen in de Facebookgroep hadden gepost, kende je de meeste deelnemers en hun insteek al enigszins voor de start van het evenement, wat hielp om er snel in te komen. Ook hoefden we geen ruzie meer met team UK te maken – de toon was al lang gezet in het voortraject.

Mochten jullie interesse hebben, dan kunnen jullie hier de hele pre-soap teruglezen:

• https://www.facebook.com/team.ireland.eurosing.2018
• Irelands decided: Mary to be representing the six times winner
• Better than Willy Wonka – Golden Ticket for EuroSing
• Horrific crash – Intense drama strikes Irish team
• Ireland’s #prayformary goes viral; but does the support hide secret rejoicing?
• Ireland announces Mary’s replacement – exact circumstances remain unknown
• Sapphire from Team UK leaks Ireland scandal in vlog
• Irish singer Stella caught at police station
• Suspect from Mary’s accident lashes out at the press (deze is van tijdens het evenement)

Een laatste post, waarin we de ware toedracht van het ongeval zullen onthullen, staat nog op de planning. Want het leek ons wel zo leuk om de saga netjes af te ronden.

Mijn uitdaging

Voor veel deelnemers zal het performen op een podium de grootste uitdaging zijn geweest. De insteek van het evenement was dat het niet ging om de kwaliteit van het optreden, maar om de lol en creativiteit in het proces er naartoe. Dus werden ook mensen die niet konden zingen of dansen actief gestimuleerd om nu hun kans te grijpen om ook eens in de spotlight te staan.

Voor mij is op het podium staan zingen niet meer zo eng als vroeger. Mijn grootste uitdaging lag dan ook op een heel ander vlak: samenwerken met teamgenoten en mijn streven naar een perfect resultaat loslaten. Ik heb doorgaans nogal een Mening over dingen, ben een controlfreak, erg veeleisend en perfectionistisch, en heb een hoog regeltempo dat lang niet iedereen bij kan benen. Samen moeten werken met anderen heeft in het verleden dan ook regelmatig tot heftige frustraties geleid, vooral op het werk. Hoewel er gelukkig ook diverse voorbeelden zijn waarbij het wel goed ging, zoals het Charm-bestuur. Het hangt heel erg af van de mensen met wie ik in het team zit. Maar ditmaal had ik mijn teamgenoten niet zelf gekozen, dus dat vond ik erg spannend.

Het zou hoe dan ook ook een lesje in loslaten worden voor me, want met zo’n hoge tijdsdruk kun je je gewoon niet overal mee bemoeien en moet je er op vertrouwen dat andere mensen dingen voor je regelen. Ik besloot dan ook om me niet actief te mengen in het shoppen en het kostuumontwerp. Mijn tenen kromden alleen al bij de gedachte dat de outfits waarschijnlijk met ducttape, nietjes en een lijmpistool in elkaar zouden worden gezet, dus dat liet ik lekker aan de mensen over die graag zo knutselen. Ik had ook wel wat anders te doen: aangezien ik een van de zangeressen zou zijn, wilde ik heel graag het schrijven van de tekst op me nemen. Want dan was het hopelijk minder moeite om hem vervolgens uit het hoofd te leren. Bovendien weet ik uit ervaring dat ik best aardig ben in gedichtjes maken, en ook het schrijven van mijn tekst voor LARP: de Musical ging me destijds goed af.

Al met al vind ik dat het groepsproces prima is verlopen! Uiteraard waren er af en toe wat frustraties: zo werd er gekozen voor een liedje waar ik persoonlijk niet heel blij van werd. Het refrein van het nummer was namelijk nogal laag, en de eerste twee regels hadden stukjes die dermate laag waren dat ik ze fysiek niet kon zingen. En ik had niet het idee dat ik in de andere delen veel emotie kon leggen, terwijl ik een nummer met passie zingen wel erg belangrijk vind. Maar goed, de anderen vonden het wel leuk dus spraken we af dat mijn mede-zangeres structureel de voor mij onmogelijke stukjes op zich zou nemen.

Ook waren er twee ideeën waarvan ik het erg jammer vind dat die niet zijn doorgegaan. Met ons optreden wilden we verwijzen naar de traditionele Ierse muziek, waar onze oorspronkelijke zangeres erg van was, waardoor het ook een soort eerbetoon naar haar zou worden. Daartoe hadden we bedacht dat we een deel van ‘The Wild Rover’ als live gespeeld instrumentaal intro voor ons eigenlijke nummer zouden plakken, waarna er een soort verstorend geluid zou klinken, en het eigenlijke nummer zou starten. Want wij waren niet Mary en wilden ook ons eigen ding in het nummer leggen. (Wat nog eens extra paste bij het thema ‘held’ dat we vanuit de organisatie mee hadden gekregen: je moet niet proberen iemand anders te zijn, maar doen wat bij jou past want de ware held zit in jezelf.)

Ik had heel graag mijn doedelzak willen gebruiken tijdens dat intro. Niet omdat ik zo graag op de doedelzak wilde spelen, of omdat ik extra in de spotlight wilde staan, maar omdat ik oprecht geloof dat dat ons optreden een extra ‘edge’ zou hebben gegeven. Ik bedoel, wie heeft er nou een doedelzak en hoe kom je erbij om dat op een Eurosing in te zetten, toch?? En ook al heb ik geen Ierse doedelzak, de meeste mensen kennen het verschil toch niet en vinden het passen bij de traditionele Ierse muziek. Maar dat plan werd helaas al in een vroeg stadium gevetood, dus werd het toch mijn viool.

Ook was er discussie over het geluidje dat we zouden laten horen tussen het intro en het eigenlijke liedje in. Diverse mensen waaronder ik vonden het leuk om gierende remmen en een crash te laten horen, omdat dat verwees naar Mary’s ongeluk, en de reden dat wij niet doorgingen met de traditionele muziek. Maar enkele mensen vonden dat IC te onaardig, dus dat ging helaas ook niet door.

Desondanks besef ik me ter dege dat er dankzij het groepsproces véél meer supercoole ideeën zijn ontstaan dan dat er supercoole ideeën zijn komen te vervallen. Dus yay voor mijn team! En ook al maakten hun personages me af en toe het leven zuur (met name onze ‘head of creative’ die geen idee bleek te hebben wat ze eigenlijk moest doen en liever aan de bar zat te drinken dan over kostuums na te denken), uiteindelijk heeft iedereen er voor gezorgd dat er een volledige performance stond en we niet in ons nakie hoefden op te treden.

De vrijdag

Vrijdagavond begon zoals gezegd met een ‘kick-off party’, waar we het thema voor onze optredens zouden ontvangen. Je mocht zelf bepalen of je direct aan de slag ging met de voorbereidingen of dat je lekker gingen feesten.

Ik wist dat ik eigenlijk gelijk aan de bak moest met het schrijven van de tekst, wilden we de volgende dag effectief kunnen voortbouwen op het nummer wat betreft kostuums en choreografie, en genoeg tijd hebben om alles uit het hoofd te leren. Maar ik had ook het vermoeden dat ik op zaterdag niet erg aan roleplayen toe zou komen. Dus begonnen we met een groepsbrainstorm over de insteek van het nummer, ben ik daarna even gaan feesten, daarna gaan schrijven, en daarna weer gaan feesten, etc.. En maar goed ook, want inderdaad was zaterdag overdag zo druk met voorbereidingen voor het optreden dat ik amper mensen van andere teams ben tegengekomen. Dat was wel erg jammer. Wat ik vooral miste, was het kunnen spelen met alle roddels die van tevoren waren verspreid en die je ook ter plekke uit een soort ‘roddelmachine’ kon vissen, op voorwaarde dat je er een geheim over jezelf in terug stopte.

Ook hadden we een kleine Ierse folksessie voorbereid – ik sleepte de hele tijd uitgeprinte songteksten van bekende Ierse liedjes mee zodat ook mensen van andere teams mee konden zingen. Maar uiteraard is dat er totaal niet van gekomen.

We waren zelfs zo druk bezig dat ik amper in staat was om de EuroNews website en alle social media-kanalen van de andere groepen in de gaten te blijven houden. Alleen de artikels en posts die over mij gingen werden door anderen actief onder mijn neus gedrukt. Pas op zondagochtend kon ik in bed daadwerkelijk alles wat gepost was, eens rustig doorlezen.

Tijdens het feestje is mijn personage (Stella Hendriks, artiestennaam Stella Splendor) vooral bezig geweest met het zoeken naar ‘nuttige mensen’. Als in: die haar carrière na afloop van Eurosing verder op weg konden helpen (hallo componist van team Griekenland!), of die haar team stemmen konden opleveren. Ieder team had namelijk ook een ‘cultural attaché’, die onder andere de taak had om na afloop van de optredens te stemmen (je weet wel; “Ireland: douze points!” ). Een groot deel van het evenement draaide dan ook om het beïnvloeden van deze mensen.

Stella had besloten om haar vrouwelijke charmes daarvoor in te zetten en flirtte er op los. Helaas zonder veel respons (misschien mede doordat de hoeveelheid homo’s op dit evenement wel erg hoog lag XD). Alleen de cultural attaché van team Belarus hapte toe en euh… ‘belandde backstage’ met Stella. Ook zonder resultaat, bleek achteraf, want hij gaf Ierland uiteindelijk geen enkel punt. Zucht.

De zaterdagochtend en -middag

Na slechts enkele uurtjes slaap (kreun) was dan eindelijk de grote dag aangebroken. Taken werden verdeeld en iedereen ging aan de slag. Ieder hoekje van het hotel zat vol met repeterende of knutselende mensen! Plastic werd aan de muur en over de vloer van de gang getaped om requisieten met spuitverf te kunnen bewerken. Overal in de gangen klonk muziek en vond je glitter terug. En de naairuimte was uiteraard niet alleen een explosie van creativiteit, maar ook garenballen, stofresten en lijmdraden.

Uiteindelijk heb ik me toch nog even bezig gehouden met het kostuum. We hadden sowieso al bedacht dat we onze glamouroutfits tijdens het instrumentale intro wilden bedekken en pas na de overgang wilden onthullen. Vanwege het thema ‘held’, besloten we er een soort Supermancapes voor te maken. Dus kon ik aan de slag met twee rode tweedehands IKEA-dekens en een groene glitterbroek, waar ik shamrocks uit knipte om te gebruiken in plaats van de S in het Superman-logo.

Erg leuk dat ze Annicke hadden gevraagd om kostuumcoach te zijn (die je kon raadplegen voor tips of bij problemen met je outfit), aangezien die niet alleen LARPer en zangeres is, maar ook de show ‘Door het oog van de naald’ won.

En raad eens wie de zangworkshop gaf? Linda Wagenmakers! Jawel, de zangeres die in 2000 met die enorme jurk voor Nederland op het Eurovisie Songfestival verscheen!

Die zangworkshop vond ik wel een lastige. Want Linda is natuurlijk geen LARPer, die doet daar gewoon haar werk. Terwijl wij die dag als onze personages rondliepen. Maar OC het natuurlijk ook supercool vonden om de gelegenheid te hebben van haar een zangworkshop te krijgen. Dus hoe gedraag je je daar dan? Zou ik de diva spelen die het allemaal wel wist en haar verbeteren? Dat kon echt niet… Maar om nou helemaal OC te gaan vond ik ook niet leuk. Ik hoop dat ik een middenweg heb weten te vinden, want ik heb me gedeist gehouden totdat ze vroeg wie een stukje wilde voorzingen, zodat ze daar feedback op kon geven. Die kans heeft Stella gegrepen om wel even te laten horen wat ze kon, terwijl ik de oefening OC niet echt nodig had. Maar ik voel me nu wel een beetje schuldig, omdat ik zo andere mensen de kans heb ontnomen om dat te doen. Nou ja.

Het liedje

Zoals gezegd verliep de keuze voor ons liedje niet geheel van een leien dakje. De meningen over welk type nummer we moesten kiezen, bleken enorm uiteen te lopen. De ene wilde een bekend nummer zodat iedereen gelijk enthousiast kon worden en mee kon hummen. De ander wilde per se iets onbekends. De ene wilde een niet-winnend Eurovisie Songfestivalliedje uit het verleden nemen, omdat je dan zeker de juiste vibe had. De ander wilde iets dat vooral goed matchte met ons instrumentale intro. De ene wilde een eighties nummer vanwege de ‘cheesieness’ factor. De andere vond een Disneyliedje meer geschikt. Etcetera. Uiteindelijk maakten we een lijst met suggesties en mocht iedereen op de Eurovisie-manier stemmen.

Het resultaat van dit gepolder is “When can I see you again” van Owl City geworden, een nummer dat afkomstig is uit de film ‘Wreck it Ralph’. Enthousiasmerend, up-tempo, en niet superbekend.

Maar ook niet erg over-the-top. Het blijft natuurlijk een songfestival, dus dit was dé kans om all-out te gaan. Maar dat paste eigenlijk niet echt bij team Ierland. Vandaar dat we toch meer richting de traditionele folk-intro zijn gegaan en verder voor vooral een happy, catchy song. Immers, metal Lordi’s en drag queens met baarden komen pas goed uit de verf als er teams zijn met wie ze kunnen contrasteren, dus die taak namen wij dan maar op ons.

Hieronder de tekst die ik erbij verzon. Een klein beetje geholpen door mijn medezangeres, maar ik merk dat dit écht iets is dat ik alleen moet doen. Samen denken over de richting die het nummer op moet is prima, maar met z’n tweeën concrete regels bedenken werkt voor mij voor geen meter. Ik kan me dan niet genoeg concentreren en krijg bovendien flashbacks naar mijn studententijd, waar we met een groep achter de pc zaten om een werkstuk in elkaar te typen en er over iedere regel overlegd moest worden *ril*. Laat mij maar gewoon lekker doorschrijven op basis van een concept.

Op zaterdagochtend vulde ik in bed de allerlaaste leegtes nog op en toen bleek dus ook dat de paar regels die we de avond ervoor samen hadden bedacht, helemaal niet lekker liepen. Dus moest ik toch nog wat aanpassingen doen. Maar voor iets wat in twee uur in elkaar is geflanst, vind ik dit erg goed gelukt, al zeg ik het zelf. (Ik ben vooral erg blij met de regel “You don’t have to be a star to shine”. )

You’ve slain a dragon but the world ignored you
You wonder what else they will want you to do
Open your eyes ’cause the future is looking bright
‘Cause you can be who you want, without the need of a fight
Step into the middle of the light
There’s something in yourself that feels so right
(So right)

Throw your cape off and break down the shrine
Be yourself and you will be just fine
You don’t need to be a star to shine
When it is time, you’ll know:
There is a hero in you
Oh oh oh oh
All your friends will see too
Oh oh oh oh
There is a hero in you
Oh oh oh oh
When it is time, there’ll be a hero in you!

When you have tried to be someone you are not
Mocking and scorn is everything that you’ve got
Forget the hurt, dry the lonely tears that you cried
‘Cause you can be who you want, without the need of a fight
Step into the middle of the light
There’s something in yourself that feels so right
(So right)

Throw your cape off and break down the shrine
Be yourself and you will be just fine
You don’t need to be a star to shine
When it is time, you’ll know:
There is a hero in you
Oh oh oh oh
All your friends will see too
Oh oh oh oh
There is a hero in you
Oh oh oh oh
When it is time, there’ll be a hero in you!

Open your eyes, ’cause the future is looking bright
‘Cause you can be who you want, without the need of a fight
Step into the middle of the light
There’s something in yourself that feels so right
But you won’t know about it ’till you tried

There is a hero in you
Oh oh oh oh
All your friends will see too
Oh oh oh oh
There is a hero in you
Oh oh oh oh
All your friends will see too
Oh oh oh oh

So throw your cape off and break down the shrine
Be yourself and you will be just fine
You don’t need to be a star to shine
So again:
There is a hero in you
There is a hero in you
So again:
There is a hero in you!

De performance!

Voordat we met onze ogen konden knipperen, was het zaterdagavond en tijd voor de show. Iedereen dromde de theaterzaal in; niet alleen de teams maar ook niet-deelnemers die speciaal voor de show een kaartje hadden gekocht.

Heel stom: ik had mijn overdag-kleding nog aan, die ik mede uit had gekozen vanwege praktische redenen (je moet er wel in kunnen werken en je rent de hele dag rond). Omdat wij een van de laatste optredens waren en alles een verrassing wilden houden, hadden wij ons nog niet omgekleed in onze showoutfits. En ik had ook niet tijdelijk een leuk jurkje aangetrokken, omdat de basis onder de jurk die ik al aan had (spaghetti-topje, legging en zwarte laarzen) ook de basis voor mijn showoutfit was, dus dan had omkleden onnodig veel tijd gekost (waardoor we meer van de andere optredens zouden missen). Maar ja, het grootste deel van de aanwezigen was dus wel al in glitter & glam-outfit. En ik merkte dat dat mijn spel heel erg beïnvloedde! Stella schaamde zich namelijk dood dat ze er zo gewoontjes uitzag in plaats van glamoureus (zeker gezien het contrast met de outfit van de avond ervoor), en ik voelde me daardoor belemmerd om me actief te presenteren aan de aanwezigen, op de foto te gaan, handtekeningen uit te delen, etc. Bijzonder, wat kleding met je kan doen…

Maar goed, gelukkig ging de aandacht al snel naar het podium. En het was echt fantastisch wat iedereen daar neerzette! Er waren 16 teams en iedereen had een compleet andere show. Van gruntende chicks tot zoetsappige liefdesduetten (zowel door drag queens als heterostellen). Van politieke statements tot lieve bloemenmeisjes. Van rap tot metal en van pop tot opera. Met onderwerpen als ‘God straft je’ tot ‘mijn teddybeer is mijn held’. Van vuilniszakken als kleding tot professioneel gedrapeerde jurken. Van wiegende achtergrondkoortjes tot dansers met complexe choreografie. Ongelooflijk wat creatieve mensen in 24 uur in elkaar kunnen flansen!

Natuurlijk ging lang niet alles perfect, maar daar ging het niet om. Vooral de teksten waren een issue – soms werden ze vergeten, soms zag je dat mensen continu naar spiekbriefjes op de grond keken, en er was zelfs een duo dat tijdens het optreden gewoon een telefoon met de tekst erop in de hand hield. Maar dat gaf niks. Ieder optreden kreeg daverend applaus en aanmoedigend gejoel, wat er ook op het podium gebeurde. Fantastisch, wat een positieve sfeer! Het liet me heel erg denken aan de onvoorwaardelijke steun die iedereen kreeg tijdens ‘LARP: the musical’, alleen kwam deze nu niet van je medespelers maar van een complete zaal publiek en concurrenten. <3

Uiteindelijk waren wij dan aan de beurt. Mijn zenuwen werden vooral veroorzaakt doordat ook bij mij de tekst nog steeds niet goed in mijn hoofd zat, en ik daar tijdens het optreden heel erg over na moest denken, wat ten koste ging van mijn vermogen om aandacht aan bewegen te besteden. Desondanks is het veel beter gegaan dan ik van tevoren vreesde, zeker omdat ik toch maar besloot de microfoon van de standaard af te pakken in plaats van erachter te blijven plakken. En ook mijn teamgenoten hebben het supergoed gedaan! Het muzikale intro klonk goed, de overgang werkte, en de rest van het team kwam op het juiste moment het podium op als achtergrondkoortje en om ons thema-requisiet, een spiegel (de echte held zit immers in jezelf), te laten zien. (Al moet ik de opnames nog terugzien, dan blijkt het vast veel minder goed te zijn gegaan dan ik dacht. )

Na afloop van de optredens werden op traditionele wijze de punten uitgedeeld, al was het in verkorte versie omdat het anders te lang zou duren. De cultural attachés hadden hun scores op briefjes ingeleverd en mochten na een korte pauze op het podium komen. De scores 1 t/m 7 waren reeds ingevoerd en te zien op het scherm, en zij mochten live vertellen welke teams er respectievelijk 8, 10 en 12 punten kregen. Waarna de balkjes van de landen versprongen naar de nieuwe posities in de rangorde – supermooi gedaan!

Wij hebben in de verste verte niet gewonnen – we werden drienalaatste. Dat heeft volgens mij amper iets met de kwaliteit van ons optreden te maken, maar alles met ons onvermogen om genoeg vriendjes te maken bij andere teams, of om politieke druk uit te oefenen. Tsja, als Ierland heb je maar één buurland waar je een blok mee kunt vormen, en historisch gezien zijn Ierland en de UK nou niet bepaald vriendjes. Zoals gezegd heb ik het wel een beetje geprobeerd, maar in ons team heeft zich daar volgens mij niemand heel actief mee bezig gehouden (en onze eigen cultural attaché heeft zaterdagmiddag een tijdje ziek op bed gelegen). Dat betekende ook dat wij denk ik een van de enigen zijn geweest die gestemd hebben op de optredens die we oprecht leuk vonden.

Ik denk wel dat we de beker hadden kunnen krijgen voor ‘Team dat het meest in de media is vermeld’, of anders wel voor ‘meest catchy nummer’. Niet alleen wij zelf hadden dat nummer de rest van de dag in ons hoofd, maar we hoorden ook andere teams het later nog neurieën en het op social media als ‘catchy’ omschrijven. Gek, want het oorspronkelijke nummer vond ik eigenlijk een stuk minder. Tekst maakt blijkbaar een hoop uit. Het herinnert me een beetje aan het nummer ‘Vecht voor Allegro‘ dat ik voor ‘LARP: de musical’ schreef. Dat regeltje hebben ook velen zelfs jaren na het evenement nog onthouden. Blijkbaar heb ik toch een voorkeur voor catchy regeltjes op catchy melodietjes.

Na afloop van de show was het gelijk tijd-uit, dus geen mogelijkheid om verder te spelen. Maar het was goed geweest, want inmiddels was het een uur of één en was ik bek-af. Ik ben nog even op de OC-afterparty gebleven, maar om 2 uur crashte ik mijn bedje in. (En heb ik weer amper geslapen vanwege alle malende gedachtes.)

Wat was het een prachtig evenement. Ongelooflijk wat een talenten mensen allemaal hebben! Of het nou gaat om roleplay, zingen, kostuums improviseren / in korte tijd naaien, teksten schrijven, choreografie bedenken – het was allemaal aanwezig. Er waren zelfs mensen die hun nummer compleet zelf hadden geschreven, dus ook de muziek, en alles zelf op instrumenten uitvoerden!

De talenten lagen overigens niet alleen bij de deelnemers, maar ook bij de crew. Want bedenk dit alles maar eens. Regel het maar eens. En vind maar eens mensen die daadwerkelijk weten om te gaan met alle lichtknopjes en geluidsinstallaties, die professionele foto- en videocamera’s kunnen bedienen, etcetera. Dus respect voor en dank aan iedereen die dit evenement heeft gemaakt wat het was!!