Voor LARP-evenement Eurosing moet ieder team een ‘postcard video’ opnemen: een kort filmpje dat voorafgaand aan je optreden wordt afgespeeld en waarin je je team en land voorstelt. Gelukkig waren we daar op tijd mee begonnen en was hij al weken geleden af – ruim voor de deadline dus.

Ons filmpje speelt zich grotendeels in een ziekenhuis af, omdat ons team als achtergrondverhaal heeft dat de eigenlijke zangeres een ongeluk heeft gehad en daardoor niet kan optreden, waardoor ik en een andere deelnemer haar plaatsvervangers zijn geworden. Maar dat ongeluk vond pas op nieuwjaarsdag plaats, dus moesten we de video nog even achterhouden. Moeilijk! Want ik vind hem zo leuk geworden! Al zeg ik het zelf, want ik was degene die alle beelden in elkaar mocht monteren.

Dat was nog best een uitdaging. Gelukkig had ik er aan gedacht om iedereen te instrueren in landscape modus op te nemen en er op gestaan dat we de scènes meerdere malen uitspeelden, zodat we verschillende varianten hadden en opnames vanuit meerdere hoeken waar ik uit kon kiezen. Maar ja, de belichting in een ziekenhuis is verre van optimaal, dus veel opnames zijn erg gelig geworden. De camera die we op een statief hadden bevestigd, maakte nog veel geler beeld dan onze mobiele telefoons en bleef ook nog eens continu herfocussen, waardoor die opnames nauwelijk bruikbaar zijn geworden. Maar de beelden op de mobiele telefoons waren allemaal best wel bewogen, omdat ze vanuit de hand waren opgenomen. En de filmpjes die mensen thuis hadden gemaakt (niet iedereen kon aanwezig zijn) bleken alsnog voor de helft in portrait modus te zijn opgenomen…

En dan heb je nog de lolbroeken die er op staan om bewust bij elke take de ballonnen te verwisselen, zodat ‘ie steeds een andere kleur ballon in zijn handen heeft (ik kijk naar jou, Arjan!).

Het montageproces bestond dus niet alleen uit het selecteren van de juiste fragmenten vanuit de juiste hoek, maar ook uit het zoeken naar zo stabiel mogelijke beelden die zo min mogelijk geel waren. En de afweging: ga ik die ene perfecte scène gebruiken, ook al ligt er een hoop plastic in beeld en zie je per ongeluk één van de camera’s staan…? :-S Ondanks dat het geen makkelijke taak was, vond ik het wel een enorm leuke taak om te doen. Ik kan dit! Misschien moet ik dit vaker gaan doen.

Eigenlijk zou de organisatie er zelf een intro en outtro aan plakken en er muziek onder zetten, nadat we ons filmpje aanleverden. Maar ik besloot alles zelf al toe te voegen, want dan kon ik de scènes timen met de muziek. Het werkt namelijk zo veel beter als je je eindshot synchroniseert met de muzikale climax! (Verder ben ik helemaal geen perfectionist hoor ).

Al met al ben ik erg blij met het eindresultaat. Vooral omdat ons filmpje echt een verhaal vertelt. Dus wederom dank aan mijn team voor dit supercoole resultaat van onze gezamenlijke inspanningen en brainfarts!

Hier is ‘ie dan: