Year: 2010

Gamenight

Vrijdagavond hadden onze systeembeheerders voor de tweede maal een gamenight georganiseerd. Vorig jaar speelden we met z’n allen Unreal Tournament, dit jaar was er gekozen voor Counterstrike.

Aangezien ik dat soort spellen nooit speel, wist ik van tevoren al dat ik gigantisch ingemaakt ging worden, maar daar ging het niet om. De meeste anderen kenden het ook niet, dus de eerste tijd werd er voornamelijk wanhopig heem en weer gerend, hopeloos verdwaald in het level, ons afvragend bij welk team we hoorden, en wat eigenlijk het doel van het spel was. Dat wil zeggen, als we erin slaagden om langer dan 10 seconden in leven te blijven. Je werd namelijk binnen no time afgeknald, al dan niet door ‘friendly fire’ (oeps…).

De baas trakteerde op frietjes, waarna we al snel weer in een aardedonker kantoor met onze hooddtelefoons achter de pc kropen.

Ik was van tevoren erg bang dat ik kotsmisselijk zou worden, want ik kan niet zo goed tegen first person shooters waarbij je constant heen en weer schudt. Tijdens het oefenen op de probeer-pc in de kantine was ik al eens niet lekker geworden. Maar gelukkig had ik er nu geen last van.

Rond een uur of acht vond ik het wel weer mooi geweest en zwaaide ik gedag. Vorig jaar bleef ik langer, maar toen hadden ze de pc’s in de gameroom verzameld, zodat je tussen al het schieten door ook nog even kon gaan poolen enzo. Vanwege al het gedoe dat zo’n pc-verhuizing met zich meebracht, zaten we nu gewoon op onze werkplekken.

Toch weer even lekker met m’n collega’s gegeind dus. Hopelijk vinden ze me nu niet meer zo’n zeur ;-)

Lockmachine advies

Een van mijn naaiprojectjes staat momenteel on hold. Ik heb bedacht dat een rolzoompje de mooiste manier is om het shirtje af te werken, maar daarvoor heb ik een lockmachine nodig.

En aangezien ik inmiddels behoorlijk veel naai, moet het ding er maar eens komen. Mark zal er ook heel blij mee zijn, want die heeft een pesthekel aan randjes afwerken met de zigzag (niet dat hij het vaak doet…).

Vooralsnog kon ik prima zonder het ding, want ik moet altijd zo veel aanpassen aan de kleding voordat hij goed is, dat ik het simpelweg niet waag om patroondelen in één keer aan elkaar te zetten en bij te snijden. Dan heb je namelijk geen stof meer over voor het geval je het toch weer iets wijder moet maken.

Maar ik begrijp dus dat zo’n ding ook erg handig is voor rolzoompjes en van die t-shirt zoompjes die ik nu met een tweelingnaald maak.

Aangezien veel van mijn lezertjes ervaren naaisters zijn, hoop ik van jullie te horen waar ik op moet letten bij de aanschaf van een lockmachine?
Ik weet al dat het belangrijk is dat hij makkelijk in te rijgen is, maar ja, wat is makkelijk?

Alle tips zijn welkom!

Woeiwind

Waait het bij jullie ook zo hard?

Zo te zien heeft de wind vannacht bijna alle prachtige rode bladeren van onze esdoorn er in één keer  af gewaaid! :-/

Toch maar even gaan vegen in de strak betegelde voortuin van de buren, waar de helft van de bladeren is beland… wel zo sociaal.

Onvoltooid verleden tijd

Het is nu al meer dan een jaar geleden dat Zulay bij ons is komen wonen. Ik kan me nauwelijks nog voorstellen dat ze er ooit niet is geweest.

Toch vraag ik me regelmatig af hoe ze heeft geleefd voordat ze bij ons in huis kwam. Ze is als zwervertje naar het asiel gebracht, dus er is helemaal niets bekend over haar verleden, behalve dat ze aan de hand van haar gebit schatten dat ze destijds ongeveer 7 jaar oud was.

Ik heb geen idee hoe lang ze heeft gezworven en waar ze daarvoor heeft gewoond. Ze is overduidelijk geen wilde kat, want ze is zo goed opgevoed dat ze zeker een baasje moet hebben gehad. Maar waardoor is ze dan gaan zwerven?

Ze is namelijk totaal niet avontuurlijk – ze blijft zelden langer dan 10 minuten buiten en gaat dan niet ver van huis.

Maar ik kan me ook niet voorstellen dat haar eigenaren haar ergens hebben gedumpt. Als je de moeite doet om je kat zo goed op te voeden, dan hou je er toch van? Zulay is bovendien helemaal niet mensenschuw, dus het lijkt er niet op dat iemand haar ooit slecht heeft behandeld.

Misschien is ze meegenomen op reis, maar onderweg ontsnapt en kon ze haar huis niet meer terugvinden? Dat zou betekenen dat er ergens een gezin is dat bedroefd is omdat hun kat weg is. En dat ze niet weten of ze nog leeft.

In dat geval zou ik ze heel graag willen vertellen dat Zulay heel gelukkig is en dat ze goed verzorgd wordt. Afgeven wil ik haar natuurlijk niet meer, maar ik zou zelf ook wel graag willen horen wat er is gebeurd als mijn kat ooit niet meer thuis zou komen.

Van de andere kant zou ik ook graag van hen iets meer willen horen over Zulay. Zoals waarom haar staartje wat korter lijkt te zijn dan gemiddeld. Is dat aangeboren? Heeft ze ooit een ongelukje gehad? En waarom wil ze niet op bed liggen? Is haar dat afgeleerd?

Ik zal het nooit weten. Maar ik snap wel steeds beter waarom adoptiekinderen hun biologische ouders willen vinden.

Opsomming van niet-blogwaardige dingen

De afgelopen dagen heb ik een hoop gedaan, maar eigenlijk niets noemenswaardigs om over te bloggen. Dus dan maar even een samenvatting.

Ik ben voornamelijk bezig geweest met voorbereidingen voor de Charm baravond. Potions bijmaken met behulp van water & kleurstof, wegwijzerbordjes fröbelen van oude pizza-dozen, charactersheets van spelers bijwerken, en ALV-documenten uitprinten (note to self: nieuwe cartridge aanschaffen). Gelukkig heb ik het niet allemaal tot het laatste moment bewaard, want het was stiekem toch iets meer werk dan ik van tevoren dacht.

De rest van het weekend is opgegaan aan het schoonmaken van het huis, de verjaardag van Martine en een (long overdue) bezoekje aan m’n ouders. Wat wel inhield dat ik dit weekend niet aan een nieuw naaiprojectje voor de Midwinter fair kon beginnen, terwijl ik daar wel zin in had.

Gelukkig heb ik nog wel een aantal vrije weekend-dagen in het vooruitzicht. De ergste drukte is na de baravond wel voorbij. Van de andere kant… de Charm website moet dan nog aangepast worden, ik wil meer tijd besteden aan doedelzak spelen, en niet te vergeten: er moet ook maar eens een bruiloft gepland gaan worden…

Afscheidsetentje

Gisteravond hadden we een afscheidsetentje van een collega. Het was heel gezellig aan de ene kant, maar van de andere kant ook wel droevig. Ze is namelijk niet echt op een leuke manier weg gegaan en heeft dus ook maar een heel select aantal mensen uitgenodigd op haar afscheidsetentje.

Ik baal er wel van. Het is een supergoede collega, zo iemand die je graag in je organisatie hebt. En ze zat er al toen ik er kwam werken, dus er gaat ook een stuk geschiedenis weg. Maar vanwege een conflict met het management had ze geen zin meer om te blijven. En ik kan me ook helemaal voorstellen waarom.

Vanuit het management is het echter gebracht alsof het conflict aan haar lag en dat het MT het niet zo bedoeld had als zij het interpreteerde. Bullshit. Het is al de zoveelste keer dat er vanuit het MT iets via een officiële mededeling wordt beweerd, dat niet waar is. Hun geloofwaardigheid gaat op die manier echt met sprongen achteruit – inmiddels neem ik alles wat er gezegd wordt met een korrel zout. Lijkt me geen goede ontwikkeling.

Maar goed, het etentje zelf was dus wel erg gezellig. We waren met 14 man gaan eten bij Picasso in Den Bosch. Gezellig tentje en goed eten. Carpaccio vooraf en heerlijk malse ossehaaspuntjes als hoofdgerecht. En ik had niet voor niets plek overgelaten in mijn maag, want als toetje bestelde ik een ‘duo’ van Dame Blanche en chocolademousse. Hmmm… chocolade!

Ze had ook voor ieder van ons een afscheidscadeautje geregeld, dat erg goed in de smaak viel… behalve bij de andere restaurantgasten:

:-)

Eigenlijk moet ik vaker met collega’s iets gaan doen. Op avondjes zoals dit hoor je zo veel meer over wat er in het bedrijf speelt (officieel en onofficieel). Ik ben zelf heel slecht in het opvangen van roddels; meestal ben ik een van de laatsten die het hoort. Ik ben nu eenmaal niet iemand die houdt van ouwehoeren, ik ga tijdens de pauzes liever een potje Mario Kart spelen. Van de ene kant mis ik het niet echt, maar de echte grote dingen wil ik toch eigenlijk wel horen.

Hoe is jullie positie in het roddelcircuit van je bedrijf?

Het weekend: puin ruimen & film kijken

Zaterdagochtend hadden Mark en ik met Suus afgesproken op de stofjesmarkt in Utrecht, waar we natuurlijk onvermijdelijk diverse andere LARP-ers tegenkwamen. Ik vond twee leuke stofjes (slechts €2,50 en €3,- per meter!) voor mijn binnenkort van start gaande eerste poging tot het maken van mijn eigen broek, en een mooie wol voor een kaproen.

‘s Middags arriveerden Alice en Dave voor een bestuursvergadering voor Charm, waarbij we gelijk de inboedel op zolder konden gaan uitmesten. Eigenlijk was het niet eens zo’n rotklus, maar we zijn er wel de hele middag en een stukje begin van de avond mee bezig geweest.
Ik had verwacht een hoop props tegen te komen waarvan we geen idee zouden hebben waar het voor diende en of het überhaupt nog in het spel was, maar dat viel wel mee. We hebben ook niet zo veel spullen weggegooid, behalve de echte zooi die er niet tussen hoorde te zitten en dingen die kapot waren.
De echte winst hebben we behaald door de props te hersorteren. Want je kunt je vast voorstellen hoe het gaat bij het afbouwen na een LARP-weekend: flikker de zooi in de dichtstbijzijnde doos, ze zoeken het later wel uit. Het zit nu  allemaal weer gesorteerd in keurig gelabelde dozen, maar ik ben echt niet van plan om dat na ieder evenement opnieuw te gaan doen! Dat wordt dus streng toezicht houden op en goed coördineren van het opruimteam.
Ik heb niet de illusie dat het zo netjes blijft als het nu is hoor, maar het is wel goed om alles eens in de zoveel tijd op te schonen. En wat is een beter moment dan een bestuurswissel? Bovendien hebben we nu een idee van wat er allemaal beschikbaar is aan props en tools. En alles staat veel efficiënter op onze zolder, zodat we ook weer kunnen strijken.

Alice bleef ‘s avonds slapen, want de volgende dag was het weer tijd voor onze jaarlijkse filmdag! Het is nu al het 7e (!) jaar dat we deze bij ons thuis organiseren. Ik kijk er altijd erg naar uit, want het is een heerlijk dagje lui op de bank hangen met vrienden in gemakkelijke kleding en onder het genot van hapjes die we zelf hebben gemaakt.

Dit jaar hadden we voor het eerst geen thema bedacht. Iedereen nam gewoon wat leuke DVD’tjes mee en dus hebben we een uiteenlopend scala aan films gezien: beginnend bij het wat zwaardere “The Shawshank Redemption”, vervolgens dubbel liggend om “Robin Hood: Men in Tights”, via hersenloze explosies in “G.I. Joe”, naar jeugdsentiment met “Labyrinth”, om te eindigen met de grappige animatiefilm “Bolt”.

Poes moest even wennen aan alle drukte, maar heeft zich uiteindelijk op diverse schoten en in de zee van kussens genesteld.

Alice en ik waren ‘s ochtends al aan het kokkerellen geslagen. Oorspronkelijk wilde ik alleen kleine bananen-snackjes in cupjes maken. Maar toen bedacht ik dat er, ondanks de vier potten appelmoes, nog steeds een hoop appels aan onze bomen hingen. Dus maakte ik ook appeltaart van appeltjes uit eigen tuin.

Zoals altijd zat iedereen aan het eind van de dag proppievol, maar er was niet zo belachelijk veel eten over als normaal gesproken.

En zo eindigde ons weekje vakantie. Nu moeten we er weer tegenaan. Ik kijk alweer uit naar de kerstvakantie…

Winkel leeggekocht…

Vroeger ging ik zeer regelmatig winkelen voor kleding. Ik heb gemerkt dat ik tegenwoordig maanden niet ga, om dan ineens een heleboel tegelijk te kopen. Veel bevredigender :-)
Ik sjouw dan de hele middag de stad door, winkel in en winkel uit, en kom uitgeput thuis. Hoe anders ging het vrijdagmiddag!

Toen ik mijn fiets had gestald en het centrum in liep, viel mijn oog ineens op een winkeltje dat ik nog niet eerder had gezien: “Chica Bebo”. Het klonk alsof ze er ‘hoochie mamma’-kleding verkochten (zoals Peggy dat ooit zo mooi verwoordde) in maximaal maatje XS, maar wat er aan het rek buiten hing zag er eigenlijk wel leuk uit. Dus ging ik naar binnen.

En enterde ik het pashokje met armen vol kleding!

Stom dat ik er nooit eerder was geweest – blijkbaar zitten ze er al anderhalf jaar. Want wat een leuke dingen hadden ze er hangen! Echt helemaal mijn smaak en sterker nog: bijna alles wat ik aantrok, paste ook nog eens!

De verkoopster merkte op een gegeven moment op: “Goh, je trekt alleen dingen uit het rek die je echt goed staan!”

Nou weet ik inmiddels inderdaad wel wat me goed staat. Maar ik heb ook een aantal nieuwe dingen geprobeerd: ik heb nog nooit iets gedragen met zo’n grote riem om m’n middel, omdat het juist m’n buik benadrukte in plaats van slanker deed lijken. Maar hier vond ik twee truitjes die me wél flatteerden! Ook de twee lange vesten deden me eens niet korter lijken, maar stonden juist erg leuk.

Dan nog twee jurken met lange mouwen, zodat ik ze ook aan kan als het wat frisser is. Bij het jurkje zonder mouwen kocht ik een bolerootje – iets waar ik normaal heel brede schouders door krijg, maar ook deze kon wel prima.

Ik voelde me op een gegeven moment echt zo’n Style-by-Jury-deelnemer, die, na onderhanden genomen te zijn geworden door de stylist, helemaal happy het pashokje uit stapt. Oh, zo kan ik er ook uitzien!

Op de hanger ziet het er wat minder mooi uit, maar het sluit allemaal heel goed aan.

Het dikke rokje is ook ideaal voor de winter. En hoewel ik natuurlijk al zelf een winterjas had gemaakt, kon ik deze voor slechts €30,- niet laten liggen!

Sowieso waren de dingen absoluut niet duur. De kwaliteit is natuurlijk nog even afwachten, aangezien een van de leggings die ik aanpaste al een gat erin had, maar de stofjes zien er in ieder geval een stuk beter uit dan die zooi van de H&M.

En ik ben ook bij de kassa flink gematst met de prijs. Dat mag ook wel, als je zo veel tegelijk koopt… Van de filiaalmanager kreeg ik een van de leggings (niet op de foto, gewoon standaard dingen voor eronder) gratis als ik contant zou betalen (?). Na lief vragen pasten ze de €20,- korting die ik vanwege mijn direct volle klantenkaart op mijn volgende aankoop kon krijgen, meteen op deze aankoop toe. En kreeg ik zomaar twee stempels alvast op m’n nieuwe klantenkaart. Ik hoef vast niet te zeggen dat ik vaker naar dit winkeltje ga :-)

(Oh en Suus, mocht je nog eens in Nijmegen zijn… volgens mij kun jij daar ook goed slagen!)

Met vier volle plastic tassen waggelde ik uiteindelijk weer naar buiten en was ik in één keer klaar voor die middag. Hoewel… ik ging eigenlijk voor broeken…

Het enige probleem was, dat ik thuis alles nog in mijn overvolle kast moest zien te krijgen. Dus heb ik met pijn in mijn hart enkele oude kledingstukken weg gedaan. Zucht. Het leven is hard.