Year: 2010

Lenny & de Wonderlijke Werkplaats

Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik mijn hoogst eigen doedelzak binnen kreeg. En aangezien zo’n ding flink wat te verduren heeft tijdens het gebruik (vocht, vieze vingers), rieten niet eeuwig meegaan, en hij van hout (dat altijd blijft werken) is gemaakt, was hij inmiddels moeilijk goed op toon te krijgen. Tijd voor een onderhoudsbeurt dus.

Helaas zit mijn doedelzakbouwer helemaal in Friesland en werkt hij liever niet in de weekenden, dus moest ik er een dagje vrij voor opnemen. Maar het is altijd een hele beleving om bij hem in de werkplaats te zitten!

Ten eerste woont hij ergens in the middle of nowhere. De TomTom waarschuwt al dat ‘de bestemming aan een onverharde weg’ ligt, maar gelukkig kan het apparaat het adres nog wel vinden. Dus hobbel ik over de onverharde weg door de uitgesleten autosporen langs een slootje, hopend dat er geen tegenligger komt, om vervolgens te parkeren naast een schattig Friesch huisje.

Ik bel aan. Geen gehoor. Ik loop achterom naar de werkplaats. Het licht is aan, maar er is niemand. Net als ik bang word dat hij onze afspraak vergeten is, komt hij aanlopen vanuit het weiland achter de tuin. Met een kruiwagen vol hout, voor in de kachel: “Ja, dit is het platteland, hè?” :-)

Zijn werkplaats is een heerlijke sfeervolle chaos. Overal hangen (half klare) doedelzakken en liggen onderdelen, werktuigen en materialen verspreid. Het geheel is gedecoreerd met allerhande afbeeldingen van doedelzakken, doedelzakspelers en aankondigingen van evenementen. Verwarmd door een houtkacheltje dus. Geweldig!

En dan gaan we aan de slag. ‘We’, want ik mag hier en daar meehelpen. Hout inoliën, pijpen uitboren, touwverbindingen bijwerken en invetten… erg leuk! Maar het riet op maat maken laat ik lekker aan hem over.

Tweeënhalf uur en enkele gezellige gesprekken later kon ik weer op huis aan. Mét een prima onderhouden en gestemde doedelzak en ook nog eens twee reserverieten. Hoera, ik kan weer lekker spelen!

NS & privacy?

Moest vanochtend naar een klant in Amsterdam. Maar de trein viel uit.

NS-medewerkster: “Tsja, als er iets mis is dan is de trein van .27 altijd degene die uitvalt, hè?”
(Hoezo altijd?? Is het normaal dat hij uitvalt? Doe er dan eens wat aan in plaats van verbaasd te zijn dat ik daadwerkelijk deze trein wilde nemen!)

Anyway, ik wilde eigenlijk naar Amsterdam Bijlmer/Arena reizen, maar nu ik de eerstvolgende reismogelijkheid moest nemen, was het handiger om naar Amsterdam Amstel te treinen. Dus ik naar het loket om het kaartje om te wisselen.

Loketmedewerkster: *neemt kaartje aan en tikt vanalles in systeem in*
Loketmedewerkster: “Mag ik uw postcode en huisnummer?”
Ik: “Pardon?”
Loketmedewerkster: “Uw postcode en huisnummer”
Ik: “Euh, ja, dat verstond ik, maar ik bedoel: waarom?”
Loketmedewerkster (verbaasd): “Nou… dat wil mijn baas weten. Dat is standaard als een kaartje niet uit de automaat wordt gekocht”
Ik: “Is dat niet een beetje vreemd?”
Loketmedewerkster: “Dat gaat al jaren zo hoor! En anders kan ik u geen kaartje verkopen, mevrouw.”

Ben ik nou de enige die het achterlijk vindt dat je verplicht je adresgegevens moet opgeven om een kaartje te mogen omwisselen?? Kan iemand mij uitleggen waarom ze moeten weten waar ik woon voordat ik met de trein mag reizen??

Experiment-shirt

Toen ik een tijd geleden bij Karteris was om stofjes te kopen, viel mijn oog op een bijzonder bloemstofje. Het was voor een groot deel gerimpeld, maar met een rechte onderkant. Bij navraag kreeg ik te horen dat het stof was voor een rokje. Het was de bedoeling dat je het gerimpelde, stretchende deel rond je heupen droeg en de rest van de stof gewoon langs je benen naar beneden viel.

Hm. Het was een erg leuk stofje, maar ik heb al zo veel rokjes.

Ineens kreeg ik een beeld in m’n hoofd hoe ik ook een shirtje zou kunnen maken van deze stof: de rimpels aan de bovenkant en vanaf de taille (en bij de mouwen vanaf de ellebogen) losser vallend. De verkoopster zag het niet zo zitten, maar ik besloot eigenwijs om de stof toch te kopen en dit tot ‘project Experiment’ te bombarderen. Gewoon om te zien of het me zou lukken en om ervan te leren.

Met behulp van een standaard long-sleeve patroontje, dat ik hier en daar aanpaste, heb ik het shirtje uitgeknipt. Dat was nog een hele toer, want ten eerste is het een hel om rimpelende stof gelijk te knippen! Ten tweede was ik compleet gebonden aan de plaats waarop de rimpels overgingen in rechte stof, dus kon ik de patroondelen maar op één manier op de stof leggen. De stof was eigenlijk net iets te kort voor wat ik wilde, dus heb ik hier en daar maar wat gesjoemeld met naadtoeslagen, zodat het hopelijk nog nét zou kunnen. En dan maar de stof-overgang net onder de borsten plaatsen, in plaats van op taillehoogte.

Toen het bijna af was, bedacht ik me dat een zoompje aan de onderkant en langs de mouwen niet mooi zou worden bij deze stof. Maar ja, wat dan?
En toen had ik spontaan een excuus om een lockmachine te kopen :-D
Dit shirtje is dus ook gelijk mijn eerste experiment met de lockmachine geworden. En ik moet zeggen, ik ben zeker niet ontevreden over het resultaat!

(de foto’s zijn helaas niet zo goed, waardoor je de rimpels amper ziet)

Het is niet perfect gelukt, want omdat de rimpelstof ondanks de vele spelden toch wat was verschoven, had ik aan de ene zijkant te veel weggeknipt en aan de andere zijkant te weinig, waardoor de zijnaad nu krom loopt.
En het kraagje staat wat naar voren. Normaal gesproken moet je het biesje uitrekken als je het rond de halsopening vastzet, maar ja, op die manier een nauwelijks rekkend biesje (ondanks schuin van draad geknipt) op een mega-rekbare stof proberen te zetten, is natuurlijk gedoemd om te mislukken.

Maar goed, voor een experiment waarbij ik er eigenlijk vanuit was gegaan dat ik het eindresultaat kon weggooien, is er een behoorlijk draagbaar kledingstuk ontstaan!

De zijsplitjes in de mouwen waren overigens ook niet de bedoeling, maar ik had me wat verkeken op hoe breed het patroon moest zijn voor losse floddermouwen aan het uiteinde, waardoor ik veel te weinig stof had geknipt. Als ik de mouwen helemaal dicht had gemaakt, had het er niet uitgezien. Maar achteraf gezien vind ik deze oplossing eigenlijk erg leuk!

Humor helpt

Ik geef het toe, ik loop wat achter met het beantwoorden van mailtjes over m’n website. Maar gelukkig helpt het om boze mensen terug te mailen met een vleugje humor…

dear mam,
hate to b rude but r u dead or what?! i sent u like 5 email messages but u dint reply to a single one of em. its bout alice!

Dear Sir,

Yes, I am sorry to inform you that I am indead dead.

Creating a pdf-file of the Underground adventures is on my to-do list, however typing with rotting fingers is a little hard, so it takes some time. I’m sorry for the delay and not answering your e-mail sooner.

Thank you for your patience. I’ll now return to my coffin, as it is getting too light.

Kind regards,
Lenny

dear respected mam,
ur reply was the funniest and the wittiest email! its was really nice! well i am extremely sorry if i offended u or sumthin. i was just pissed off as u had turned a deaf ear to me! i hope we will keep exchanging emails very frequently!
thanx mam for the reply!

;-)

Let’s lock!

Yay, daar is ‘ie dan: mijn eigen lockmachine!

Na goed geluisterd te hebben naar het advies van mijn naaijuf, ervaringsdeskundige Yvonne en de naaimachinewinkelverkoopster (galgjewoord), besloot ik dat het een Baby Lock Eclipse DX moest worden.

Naast het feit dat het een degelijk merk is en hij behoorlijk snel lockt, was het namelijk de enige die supermakkelijk inrijgbaar was (met luchtdruk). En ik ken mezelf: als het veel werk is om in te rijgen, dan blijft het ding ongebruikt in de kast staan.

Het enige nadeel is, dat er geen coversteek (van die dubbele naadjes die je onderaan t-shirts ziet) op zit. Dan zat je gelijk op een bedrag van rond de €1.500,- voor zo’n apparaat en bovendien was hij dan ook niet luchtdruk-inrijgbaar. Dus blijf ik het vooralsnog maar gewoon met m’n tweelingnaald doen.

Normaal gesproken koop ik apparaten altijd via internet, omdat je dan zeker weet dat je de goedkoopste aanbieder hebt. Maar voor een lockmachine loont het echt om naar een gespecialiseerde winkel te gaan. Niet alleen voor onderhoud in een latere fase, maar ik kreeg er nu ook een flinke voorraad lockgaren gratis bij (“Wit en antraciet. Oh, je wil liever zwart? Weet je wat, doen we ze er beide bij. Oh en hier, blauw is ook wel handig, voor spijkerbroeken”).
En over een tijdje mag ik een afspraak maken voor een gratis cursusje lockmachinegebruik. Dat had ik destijds ook gedaan toen ik mijn naaimachine kocht en het is toch wel een nuttige aanvulling op de handleiding, omdat je een soort boekje aanlegt waarin je op verschillende manieren gelockte stofjes plakt, zodat je precies weet wat voor effect een bepaalde instelling heeft.

Wat mij betreft dus een mooie besteding van de centjes die ik met mijn website heb verdiend tijdens de Halloweenperiode!

doneren

€ 326,62

Dat is het bedrag dat ik blijk te hebben opgehaald met de collecte voor de Dierenbescherming.

Ik ben blij verrast, want ik dacht dat het een dikke €200,- zou zijn, maximaal €250. De collectebus was namelijk loodzwaar, maar de meeste mensen gooiden er vooral kleingeld in dat ze rond hadden slingeren (tot aan centen toe).

Toch klinkt het als erg weinig resultaat voor 3 avonden leuren langs de deuren. Als donateur van de Dierenbescherming maak ik jaarlijks 200 euro aan hen over, dus twee extra donateurs werven die iets minder overmaken, zou al hetzelfde effect hebben gehad.

Van de andere kant moet je het natuurlijk in het grotere plaatje bekijken. Het is de kracht van de aantallen, en alle beetjes helpen. Blijkbaar is in totaal in Nijmegen ruim  €16.000,- opgehaald door alle collectanten samen. Dus als je alle collectes in heel Nederland optelt, houd je toch een behoorlijk mooi bedrag over.

Jammer dat niet meer mensen donateur worden. Maar ik snap het wel: er zijn zo veel goede doelen, dat ik mezelf ook bewust heb beperkt tot twee, en voor de rest alleen geef via collectes.
Dus: volgend jaar maar weer de straat op!

Charm ALV & baravond 4

Zaterdag was onze Charm vuurdoop.

‘s Middags eerst een ALV, alwaar we officieel als nieuw bestuur werden verkozen. Verrassend genoeg had er niemand bezwaar en waren er geen andere kandidaten die zich aanmeldden voor de functies ;-)

Het notuleren ging probleemloos, er werd niet gemekkerd over de door ons gepresenteerde verhoging van entreeprijzen, en er werden prima inhoudelijke bijdragen geleverd aan de discussies.

Daarna mochten we voor dik twintig personen gaan koken. Dat ging wonderwel goed: we kregen hulp bij het snijden van alle ingrediënten, er was niets aangebrand, alles stond redelijk op tijd én tegelijkertijd op tafel, en volgens mij vond iedereen het nog te eten ook. Alleen jammer dat ik tussen alle allergieën, diëten en voedselintoleranties had gemist dat er ook een vegetariër bij was… maar gelukkig konden we ook voor haar nog een maaltijd improviseren. Zorgenkindje 1 was getackled!

Vervolgens begonnen wat spelers binnen te druppelen en was het tijd om de baravond te gaan opbouwen.

Voor een baravond slepen we niet alle spullen mee, dus ik had maar twee van de drie dozen gelabeld ‘doeken’ ingepakt. Zoals Murphey’s Law voorschrijft, bleken dat dozen met kleine lapjes te zijn en hadden we de grote doeken thuisgelaten. Zucht. Wist ik veel dat er verschillende formaten waren…

Gelukkig zijn LARP’ers onwijs vindingrijke mensen en werden er in no-time grote lappen gefröbeld met behulp van veiligheidsspelden, werd het gebrek aan punaises gecompenseerd met touw en reeds aanwezige spijkertjes, en werd er uit het niets een zij-ingang voor het monsterhok gecreëerd.

Als nieuw bestuur mochten we ook gelijk een moeilijke beslissing nemen, want iemand die niet had betaald, en dus niet was ingeschreven, bleek toch te zijn komen opdagen terwijl we officieel vol zaten. Maar omdat er geen openbaar vervoer meer reed, konden we ‘m niet terug naar huis sturen. Dus konden Alice en ik oefenen in het geven van een zeer strenge waarschuwing.

Wat me brengt op mijn volgende zorgenkindje: het aantal slaapplekken. Vooraf hadden we een schatting gemaakt hoeveel man we op de slaapzolder kwijt zouden kunnen. We besloten op 35 personen. Maar vanwege de late inschrijving van een aantal sterke NPC’s hadden we uiteindelijk meer mensen toegelaten dan het vooraf gestelde maximum. En aangezien we het aantal beschikbare plekken perfect ingeschat bleken te hebben, was er dus even paniek toen bleek dat de zolder vol was!
We zijn toen maar als bestuur, samen met Mark en arme Suus, beneden gaan slapen. Dat ging op zich prima, maar we moesten wel wachten totdat iedereen was uitgespeeld. Dat was iets na 5 uur. En aangezien om 8 uur mijn wekker weer ging omdat ik ontbijt moest voorbereiden, werd het een zeer korte nacht…

Gelukkig waren zaterdag ook zorgenkindje 3 en 4 (het aantal parkeerplekken en de beperkte hoeveelheid NPC-kostuums) snel getackled, en kon ik voor de rest lekker genieten van mijn NPC-rol. Eén van mijn eerdere karakters, voetveeg-o-saurus Sladder, mocht namelijk opnieuw haar opwachting maken.

Hoewel ik het een erg leuke rol vind en destijds veel complimentjes had gekregen voor mijn spel, was ik een beetje bang dat het in de herhaling niet aan zou slaan. Maar gelukkig was dat helemaal niet zo en vonden veel spelers het erg leuk om Sladder weer te zien. Ik heb me dan ook onwijs geamuseerd met het verwisselen van spullen in tassen, rondgecommandeerd worden en debiele dingen uithalen.

Het opruimen en poetsen op zondagmiddag schoot lekker op, zodat we bijtijds weer thuis waren om alles uit te laden en naar zolder te slepen.

Al met al ben ik erg tevreden over het verloop van de baravond. Het is een hoop gedoe, maar het is erg leuk om in het bestuur van Charm te zitten, omdat het zo’n onwijs leuke groep mensen bij elkaar is. Charm is een van de weinige verenigingen die absoluut niet verlegen zitten om NPC’s en er zijn heel veel mensen bereid om een handje te helpen bij het opbouwen, koken en opruimen. Ik was verbaasd hoe netjes iedereen zich inschikte om zo veel mogelijk plek op zolder te creëren, en dat iedereen direct gevolg gaf aan mijn verzoek om de auto’s wat efficiënter neer te zetten. Voor zo’n leuke groep wil ik me graag uitsloven!