Gisteravond was condoleance-avond. Het voelde erg vreemd om in het condoleancerijtje te staan. Want ik ben toch ‘maar’ aanhang en sta dus gevoelsmatig er wat verder vanaf. Terwijl zijn beste vrienden, al snikkend, langs de rij moesten lopen om mijn handje te schudden… Raar hoor. Ik voelde me bijna een bedriegster. Maar zo gaat dat nou eenmaal.

Vanochtend was de begrafenis. Daar moest ik ook wel wat traantjes laten. Vooral toen ik mijn nichtje, van nog geen vier jaar oud, hoorde. Ze weet wel dat pappa er niet meer is, maar beseft nog niet helemaal wat dat inhoudt.

“Daar in die kist zit pappa!”

Om vervolgens naar de kist toe te lopen en er een kusje op te geven.

Ook depte ze met een papieren zakdoekje de ogen van mamma, toen die zich tijdens de afscheidsceremonie ook niet meer goed hield: “Je hoeft niet verdrietig te zijn, hoor mamma!”

*snik*… het is ook zo’n lieve meis.

Gelukkig is haar kleine zusje nog te jong om er iets van mee te krijgen.

Bah, wat een ellende. En je kunt ook zo weinig anders doen dan aanwezig zijn, te luisteren en wat afleiding te bieden.