De afgelopen week was heftig. En de komende weken gaan ook heftig worden.
Mijn collega heeft een andere baan, wat betekent dat ik in een keer al zijn klanten erbij heb gekregen en ik alle bordjes omhoog moet zien te houden totdat er een nieuwe medewerker is gevonden én (door mij) ingewerkt is. Alsof ik het al niet druk genoeg had met mijn eigen klanten, mijn ontwikkeling naar teamleider en het feit dat ik binnenkort iemand intern een dag per week moet gaan opleiden zodat hij eind dit jaar ook op mijn afdeling ingezet kan worden.
Als ik dat allemaal optel, is dat volgens mij 2,5 FTE. Nou werk ik erg efficiënt en ben ik een kei in plannen en prioriteren, maar ook voor mij is dit een behoorlijke berg werk.
Ik was eigenlijk van plan om structureel wat uurtjes te gaan overwerken (met hopelijk wat compensatie via extra vrije dagen later in het jaar), maar gezien de thuissituatie zit dat er ook niet in. Begin maart wordt Mark namelijk geopereerd aan zijn schouder, om de banden weer wat aan te trekken zodat zijn arm niet meer zo snel uit de kom schiet. Revalidatieperiode: de eerste maand de arm in een mitella, waar hij vooral niet uit mag (dus niet autorijden of fietsen, typen, koken, …) en daarna vier maanden fysiotherapie, om ervoor te zorgen dat de arm hoger dan schouderhoogte opgetild kan worden!
Mijn lieverd zal dus flink wat hulp nodig hebben met aankleden, vervoer, en alle andere dagelijkse bezigheden. Dus moet ik toch op tijd thuis zijn.
Het komt vast allemaal wel goed, maar ik zie het nu nog even niet. Alle stress rondom het overlijden van mijn schoonbroer en het feit dat ik al een week loop te kwakkelen omdat de griep van vorige week nog steeds niet helemaal weg is, maken dat ik me de hele dag door enorm moe voel. En dat helpt allemaal niet bij het relativeren van deze berg.
Gelukkig zijn er ook goede vooruitzichten, waardoor er toch wat licht gloort achter de berg. Er zijn al twee CV’s binnengekomen van sollicitanten. En Mark heeft helemaal uit zichzelf voorgesteld dat we dan toch maar een huishoudster moeten nemen, omdat het hele huishouden in m’n eentje doen toch net iets te veel gaat worden.
Diep in mij roept er een stemmetje: “Ik zal ze allemaal eens laten zien wat ik kan! En dat ik dit echt wel trek!” Ik wil op het werk graag laten zien dat ik een harde werker ben en alles onder controle heb. Ik heb mezelf een hoop doelen gesteld voor dit jaar, en ik zal ze halen, ook al heb ik ineens een man minder om het mee te realiseren. En thuis wil ik laten zien dat ik ook best zorgzaam kan zijn, ook al is het geen aangeboren talent. Ik hou van mijn vriendje en voordat we trouwen wil ik bewijzen dat ik er ook in moeilijke tijden voor hem ben.
Dus vanaf nu wordt het een kwestie van niet zeuren maar gewoon hard doorwerken. Overwerken nu het nog kan. Thuis zo veel mogelijk losse eindjes wegwerken zodat ze straks niet ook nog er tussendoor komen. Misschien blog ik daardoor wat minder actief. Maar dan weten jullie waardoor het komt.
Let’s do it.
Hebben jullie al contact opgenomen met de ziektekostenverzekeraar en de AWBZ? In dit soort gevallen kun je veelal vergoedingen krijgen voor hulp in huis, verzorging en vervoer. In het ziekenhuis kun je hier informatie over vragen en als zij de verwijzing regelen gaat het ook nog eens 3x zo snel. Misschien is het bij deze operatie niet van toepassing, maar je kunt het altijd eens vragen.
Ik vind het heel moedig van je dat je alles zelf wilt gaan aanpakken en oplossen, maar hou jezelf wel goed in de gaten. Als jij je nu ook nog eens over de kop werkt, loopt het helemaal in de soep. Hulp vragen is geen schande en zorgzaam zijn betekent niet dat je álles in je eentje moet oplossen! Hou contact met je baas en de mensen om je heen, zodat er ingegrepen kan worden als het even niet meer dreigt te lukken. Precies op tijd hulptroepen inschakelen betekent namelijk net zo goed dat je alles onder controle hebt.
Och Lenny, niemand zal zeggen dat je niet hard genoeg werkt. Dat zien we volgens mij allemaal wel. Ik ben enorm onder de indruk van de bergen werk die je weet te verzetten en hoe je alles zo secuur weet te plannen en ik vind het maar wat dapper dat je alles in je eentje wil doen.
Gun jezelf nou net dat beetje extra rust en laat mensen je/jullie helpen. Alle tijd die je evt. nog overhoudt kan je dan besteden aan het zorgen voor je mannetje én het zorgen voor jezelf. Hou vooral die laatste een beetje in de gaten…ergens in het schema moet er ook een beetje tijd voor Lenny worden ingepland, hoor!
Kus voor jou!
@zwusje: goeie tip!
Stiekem hoop ik dat als Mark eenmaal is gewend aan het idee dat er een vreemde in ons huis rondloopt, hij het goed vindt dat ze permanent bij ons blijft schoonmaken
Tijd voor mezelf las ik ook wel in, hoor. Een van mijn ‘zorgtaken’ is namelijk de poes voldoende aandacht geven. En laat die dat nou het liefst hebben in de vorm van een hele avond op schoot op de bank…
O je, Mark die 4 weken niks mag doen, dat lijkt mij nog het ergste om te moeten doorstaan ^_^.
Grapje natuurlijk, ik sluit mij geheel aan bij mijn voorgangers. Als jij je ook nog eens over de kop werkt ben je nog veel verder van huis. Als ik ergens kan bijstaan hoef je maar te roepen.
Lenny, je bent al stoer, dat heb je al bewezen. Dus met de aankomende zware tijd mag je hulp gaan vragen, bij zowel instanties als vrienden – dat heb je wel “verdiend”
En als je eens een uurtje wilt ontstressen: je hebt m’n mailadres…
Overigens, wat Mark betreft: da’s een vrij heftige operatie! Is dat de enige optie die hij nog heeft? Heeft conservatieve therapie dan helemaal niks uitgehaald?