Ik zat nietsvermoedend achter de computer. Ineens roept Mark: “Lenny, Zulay heeft een muis gevangen!! Ze dook ineens de kast in en kwam direct daarna naar buiten met het beestje in haar bek!”
WTF??

En ja hoor… daar zat ze, op de mat, te spelen met een nog half bewegend muisje!

Awww….

Het was hoogstwaarschijnlijk te laat om het muisje nog te redden; daarvoor was ze zo te zien te veel gewond. Dus dan maar de natuur haar werk laten doen, want het zou zielig zijn om poes haar trofee af te pakken (en bovendien ben ik niet in staat eigenhandig het kopje om te draaien om het arme ding uit haar lijden te verlossen…).

Gelukkig dat Mark erbij was, want in haar enthousiasme slaagde poes er op een gegeven moment in om het beestje onder de bank te mikken. Daarna sprong ze achter de bank, weer naar voor, en weer terug, maar ze kon er niet bij. Hadden we de bank niet voor haar opgetild, dan zou daar waarschijnlijk maandenlang een muizenlijkje hebben gelegen :-X

Poes verhuisde haar activiteiten daarna gelukkig naar de keuken, waar geen kleed lag, om ‘r daar te gaan verorberen. Ieuww… het geluid van krakende botjes is niet fijn!

Uiteindelijk bleef een een klein stukje muis achter: wat huid met een stukje staart, rode pulp en bruine darmpjes erin. We besloten de last te delen: ik schepte het restant met een papiertje op, en Mark boende de vloer. *Walg*

En wij maar denken dat we geen last meer hadden van die beestjes. Na de eerste muis, hebben we het kattenvoer van de vloer gehaald en op een plank gezet, waar ze blijkbaar niet bij komen. Er is dus niets eetbaars voor hen te vinden in de kast. En we vonden ditmaal ook niet allerlei keuteltjes op de vloer. Misschien had het beestje het gewoon koud en zocht ze een warm plekje?

Goed gedaan, poes! Dankjewel dat je ons huis muisvrij houdt! En fijn dat je eens wat anders deed dan slapen. Maarre… doe je het de volgende keer alsjeblieft buiten?