Ondanks dat ik gisteravond ziek was (en nu nog steeds), sleepte ik me naar les 3 van de Mindfulness cursus. Ik was bang dat als ik die avond niet ging, ik helemaal niet meer zou gaan.

De eerste twee lessen hadden we meditatieoefeningen gehad. Deze les begonnen we met yoga. De docent was alleen vergeten te melden dat we voor deze keer makkelijk zittende kleding aan hadden moeten trekken. De mensen in spijkerbroek keken niet blij.

We mochten onze matjes pakken en gingen rustig aan allerlei oefeningen doen.

“Ga op je rug liggen en til langzaam één voor één een been helemaal omhoog. Draai, eenmaal boven gekomen, rondjes met je voet.”

(*Knak-knak*, deden hier en daar wat enkels, ruggenwervels en andere botten van mede-cursisten)

“Voel je spieren, en merk dat je ademhaling gewoon door gaat.”

(oh ja, ik moet adem halen… *GASP*)

Het been mocht weer langzaam naar beneden gebracht worden.

“Laat je verrassen door het contact van je hiel met de grond…”

(*WHATSJOE!!!*, blafte ik)

“… en merk dat je soms wellicht even afgeleid bent, bijvoorbeeld door een geluid, maar stuur dan je concentratie vriendelijk terug…”

(jaja, sorry….)

“En als we dan weer plat op onze rug liggen, trekken we onze knieën op, pakken we ze met onze handen vast en schommelen we wat naar links en rechts, zodat we onze rug een massage geven.”

Ik hoorde de buiken van mijn mede-cursisten rommelen. We hadden allemaal net gegeten. Ik was vast niet de enige die wanhopig een scheet probeerde te onderdrukken.

“Goed, we gaan nu op onze handen en knieën zitten.”

Oh ja, aandacht bij wat ik aan het doen ben.
Hee, ik was heel aandachtig bezig: ik merkte namelijk allemaal grappige situaties en uitspraken om over te bloggen op terwijl we bezig waren! Ik greep naar mijn mobiel om ze te noteren, voordat ik  ze vergeten was. Ik kan namelijk heel prima naar de docent luisteren, de oefeningen uitvoeren en typen tegelijk.
Hmm, wacht, da’s vast niet mindful. Ik keek naar mijn mede-cursisten, die allemaal keurig geconcentreerd met de oefening bezig waren en voelde me een behoorlijke ADHD’er vergeleken bij hen. Snel legde ik mijn mobieltje weer weg.

“Strek nu één been naar achteren en de tegenovergestelde hand naar voren. Voel hoe je lichaam probeert de balans te herstellen.”

Ik kreeg de onbedwingbare neiging om mijn wiebelende buurman het laatste zetje te geven. Maar dat kon hij vast niet waarderen. Af, Lenny, concentratie op jezelf.

“De volgende oefening is de kat-houding: ga op je handen en knieën zitten en maak om beurten je rug krom, bij het uitademen, en hol, bij het inademen.”

De rug krommen, dat zie ik Zulay inderdaad regelmatig doen. Maar bij het holmaken van de rug hoort ook nog het uitgebreid uitstrekken van de voorpoten met de kont in de lucht, gevolgd door het uitgebreid uitstrekken van de achterpoten met de borst naar voren. En dan nog even naschoppen bij het weglopen.
Dat hoefde niet.

“Ga op je zij liggen en til rustig je been omhoog”

Ah, de versie op de rechter zij was wel de prettigste oefening tot nu toe: daar ging mijn verstopte neus van open.

“Dat was de laatste oefening. Ga rustig liggen en open je ogen”.

(Oeps, had ik ze dicht moeten doen dan?)

Pfff, zo, dat had ik ook weer overleefd.

Het verschil tussen meditatie en yoga is me inmiddels wel duidelijk: bij meditatie concentreer je je op het feit dat je je verveelt, bij yoga concentreer je je op het feit dat je lichaam dingen doet die het niet wil doen.

Yoga is in ieder geval wel een stuk makkelijker te doen dan meditatie. Maar dat zeg ik om de verkeerde reden. Yoga is namelijk eenvoudiger een half uur lang uit te zitten, omdat ik dan in ieder geval iets te doen heb. Maar dat doen leidt juist wel heel erg af van het concentreren op je lichaam. Wat dat betreft is meditatie waarschijnlijk een stuk effectiever om te leren focussen.

Zucht, zou ik het ooit leren?