Ik had een nieuwe zomerjas nodig. Echt, ik ging alleen voor een nieuwe zomerjas. Kan ik het helpen dat er nog zoveel andere leuke dingen hingen?

Mooi hè, die dubbele kraag van het jasje?
De jurkjes waren echt té leuk om niet mee te nemen. Het vestje is altijd handig als het net iets te fris is om een mouwloos jurkje te dragen. En dat gehaakte hoe-noem-je-dat-ook-alweer… ach, ik weet dat ik zoiets eigenlijk niet moet kopen, want het is niet erg flatterend, maar ik heb er gewoon een zwak voor. En hij was flink afgeprijsd.

Alles op het eerste jasje na, komt van de V&D. Een tijdje geleden hebben ze de Nijmeegse V&D compleet opnieuw ingericht en nu hebben ze, naar Amerikaans model, een soort ‘winkeltjes in een winkel’. De kassadame legde me uit dat iedere kassadame min of meer haar eigen vloeroppervlak huurt. Wel hebben ze een centraal kassasysteem, zodat je kleding in principe overal kunt afrekenen, ongeacht het merk.

In theorie dan. In praktijk werkte dat nog niet zo lekker.

Het vestje werd niet door de kassa herkend. Dus moest ze me tot haar grote spijt vertellen dat ik daarmee toch echt naar de kassa op de lagere verdieping moest gaan.

Een van de jurkjes scande voor € 79,- in plaats van de € 62,- die op het prijskaartje stond. En aangezien dat jurkje ook niet uit haar winkel kwam, moest ze de betreffende dame bellen om het teveel van de kassa af te kunnen halen. Want dat kon zij niet zomaar doen – als ze korting gaf op andermans kleding, kreeg ze ruzie met de baas.

De andere kassadame had overduidelijk niet zo veel zin om langs te komen, maar mijn kassadame gaf haar in niet mis te verstane bewoordingen te kennen dat ze maar beter haar poezelig kontje richting haar kassa kon begeven, want hier stond een klant te wachten.

Het duurde en duurde maar voordat ander-merk-dame kwam opdagen, en in de tussentijd greep mijn kassadame de gelegenheid aan om uitgebreid te klagen over de luiheid van sommige collega’s en dat zij bij hun kassa in ieder geval altijd klantvriendelijk probeerden te zijn.
Waarbij ze mij een bon voor een gratis kopje thee bij LaPlace overhandigde, ter compensatie voor het wachten.

Uiteindelijk arriveerde ander-merk-dame. Die keek naar het kaartje aan het jurkje, en constateerde dat iemand vergeten was het Spaanse kaartje eraf te scheuren. Na een geïrriteerde ruk liet het kaartje los en verscheen er onder het Spaanse prijskaartje, het prijskaartje voor Nederland. Met, jawel, de hogere prijs van € 79,-.

Prompt ontstond er een fikse discussie tussen de kassadames. Mijn kassadame vond dat ze ‘de klant’ de jurk voor de oorspronkelijke prijs moest aanbieden, want ‘de klant’ kon dit toch niet weten en zij hadden zelf de fout gemaakt!
Ander-merk-dame was echter absoluut niet van plan om ook maar iets van de prijs af te doen, want blijkbaar was dit de enige jurk waar het kaartje niet goed van was en alle andere jurkjes in het rek hadden wel het juiste kaartje.
Ja, maar, brieste mijn kassadame, dat kan ‘de klant’ ook niet weten!
Ander-merk-dame hield voet bij stuk. Ze kon er volgens haar niet eens iets aan doen. Bij kapotte kleding kon ze nog wel 10% korting geven, maar 20% korting was gewoon niet mogelijk om in te voeren.
Mijn kassadame wierp tegen dat ze nu mazzel had dat zij haar had gebeld over de prijs, want ‘alle andere collega’s’ zouden gewoon zelf handmatig korting hebben toegevoegd en dan zou ze gewoon pech hebben gehad! Zij was de enige die altijd netjes belde!
Maar nee, ander-merk-dame boog niet en barstte ook niet.

Ik stond, op slechts 30 centimer afstand, de discussie geamuseerd te bekijken en hield wijselijk mijn mond, totdat beide dames stopten met kibbelen en elkaar slechts woedend aanstaarden.

“Wat kun je dan wél voor me doen?”, vroeg ik ander-merk-dame.
“Nou…”, aarzelde ze, waarbij ze zich waarschijnlijk  afvroeg hoe ze enigszins tactisch kon zeggen dat ik in de stront kon zakken.
“Je zei net dat je wel 10% korting kon geven. Kun je die dan hier op toepassen?”, opperde ik.

Mijn kassadame keek triomfantelijk. Ander-merk-dame gaf knarsetandend toe.

Heh, dat scheelde toch weer 8 euro!

Ander-merk-dame vertrok en ik rekende af bij mijn kassadame, die nog wat na-mopperde over de slechte klantvriendelijkheid van haar collega’s.

Wel moest ik dus nog even naar de kassa beneden, om mijn niet-scannende vestje af te rekenen. Waar mijn kassadame zich meermaals voor verontschuldigde.

Eenmaal beneden, sprak ik weer-een-ander-merk-dame aan, met het verzoek voor mij haar kassa te openen. De weer-een-ander-merk-dame rolde met haar ogen.
Zuchtend zei ze: “Daar had je helemaal niet voor naar beneden hoeven te komen. Bij die andere kassa hadden ze de code ook gewoon handmatig in kunnen voeren. Blijkbaar zijn ze daar weer eens lui geweest.”

 

Volgens mij is de bedrijfscultuur er bij de V&D niet bepaald op vooruit gegaan na de Amerikaanse overname…