Ik werkte vandaag een dagje thuis, omdat ik vanochtend Zulay naar de dierenarts moest brengen. Tijdens de jaarlijkse controle was gebleken dat ze weer last had van haar tanden. Het tandvlees was heel rood en de dokter kon zo een gaatje zien zitten.

Erg frustrerend, want er waren al eerder om dezelfde reden wat kiezen bij haar getrokken. Ik geef haar naast natvoer, zodat ze voldoende vocht binnenkrijgt, ook brokjes, in de hoop tandsteen te voorkomen. Maar blijkbaar zonder resultaat.
De dierenarts vertelde dat sommige katten er nu eenmaal snel last van hebben en dat de oorzaak nog onduidelijk is. Volgens recent onderzoek schijnt het iets met vitamine D te maken te hebben, maar wat precies is onbekend.

Dus arme poes moest weer onder narcose. Wat ik erg eng vind, want ik ken de verhalen van katten die voor een routinebehandeling onder narcose gingen en vervolgens nooit meer wakker werden :’-(

Aan het begin van de middag belde de dierenarts al. Hij wilde even overleggen.
Blijkbaar was haar gehemelte tijdens het schoonmaken van het gebit op een vreemde plek gaan bloeden – achterin de mond, waar ze niet bezig waren. Bij nadere bestudering zag hij een rare bobbel op haar gehemelte. Hij wist niet wat het was, dus hij wilde mijn toestemming om er een röntgenfoto van te maken. Want het kon niets zijn, maar ook een tumor, en mogelijk iets waar niets meer aan te doen viel.

Natuurlijk stemde ik toe met de foto en natuurlijk zat ik de rest van de middag in de stress en rolden er traantjes langs mijn wangen uit angst deze superlieve poes te verliezen…

Pas aan het eind van de middag kwam het verlossende telefoontje dat alles in orde was en Zulay wakker genoeg was om opgehaald te worden.

Eenmaal gearriveerd, nam de dierenarts uitgebreid de tijd om me uit te leggen en op een plaatje aan te wijzen wat hij waar had gevonden. Op de röntgenfoto van haar kopje was niets te zien – een goed teken, want kankercellen zouden een hoop weefsel hebben weggevreten.

Maar wat het wel was, wist hij niet. Hij had zelfs voor de zekerheid nog even bij andere katten in het bekje gekeken of het wellicht een normaal af en toe voorkomend verschijnsel was bij katten, maar die hadden allemaal een net rond aflopend gehemelte.

Omdat hij niet weet wat het is, doet hij er ook niets aan.
Zulay moet nu weer wat aansterken en hopelijk gaat ze weer normaal eten nu de pijnlijke tanden eruit zijn.

Arm beestje. Ik moest vanochtend al met pijn in m’n hart toekijken hoe ze niet begrijpend naar ons zat te miauwen naast haar lege etensbakjes. Want vanwege de narcose had ze sinds gisteravond niets meer mogen eten. En je kunt zo’n beest niet uitleggen dat je niet gemeen bent, maar dat het voor haar eigen bestwil is…

De assistente vroeg of ik haar zelf weer in haar reismandje wilde zetten, aangezien ze iedereen daar blijkbaar absoluut niet aardig meer vond… Maar toen ik naar haar kooitje liep kwam ze direct naar me toe om een kopje te geven. Het is ook zo’n lieverdje!

Hoewel ze volgens de assistente vandaag vooral veel zou slapen, wankelde ze, eenmaal thuis gekomen, met haar nog instabiele loopje, rood bebloed pootje van het katheter en pijnlijke bekje, direct naar haar etensbakjes. Dus heb ik zo snel mogelijk wat kip voor haar gekookt (dat moet ze de eerste dagen eten omdat dat niet zo snel in de gaatjes in haar mond zal bljven hangen).
Het bakje ging in één keer leeg, dus maar goed dat ik niet gelijk alles erin had gedaan. Straks vul ik het wel weer bij, zodat ze niet ineens alles weer moet uitkotsen van de misselijkheid.

Gelukkig zou ze volgens de dokter ook met de enkele resterende tanden, straks weer prima brokjes moeten kunnen eten.

Nu ligt ze op mijn schoot te maffen. Want ze heeft me al lang vergeven dat ik haar heb uitgehongerd, in een reismandje heb gepropt en bij die nare mensen heb achtergelaten.

Mijn lieverdje… ik hou zo veel van haar en ik wil zo graag dat ze gezond en gelukkig wordt en nog heel lang bij ons blijft! *snuf*