Normaal gesproken krijg ik van de dierenarts altijd medicijnen in de vorm van tabletjes. Die prop ik dan in een stukje kaas om ervoor te zorgen dat Zulay ze opeet.
Niet altijd geheel succesvol, want soms valt het pilletje uit de kaas bij het kauwen en dan eindigt heel toevallig alleen het tabletje op de grond. Maar de aanhouder wint en tot nu toe at poes altijd braaf haar pilletjes.
De pijnstiller die ik gisteren meekreeg, kwam echter in de vorm van een spuitje. Dagelijks moest ik 1,5 ml van het spul in haar bekje spuiten, legde de dierenartsassistente me uit.
Iets in poes haar bekje spuiten. Right. Dat impliceert dat ik er eerst voor moet zorgen dat ze haar bekje open doet…
Toen ik vanochtend met het spul in de aanslag Zulay’s richting op toog, keek ze me al gelijk aan met een blik van: “ik weet niet wát je precies van plan bent, maar it ain’t gonna happen!”
Fijn toch, van die beesten die instinctief aanvoelen dat er wat gaat gebeuren. :-/
Dat werd dus inderdaad niks. Tijd voor plan B.
Ik spoot het spul over een stukje gekookte kip en hield haar dat voor.
Maar die kip had ze gisteren al gegeten dus dat was niet interessant genoeg meer. Haar honger was al gestild. Ze likte er wat aan en liet het vlees vervolgens links liggen.
Inmiddels werd het later en later en moest ik uitkijken dat ik de trein naar mijn werk niet ging missen. Grommerdegrom… plan C.
Mengen door melk of yoghurt wellicht? Maar dat hadden we niet in huis.
Ineens ging me een lichtje op: slasaus!! Daar zit ook melk in en onze ervaring is dat we een bak rauwkost nooit onbewaakt op tafel kunnen laten staan, omdat ze dan altijd de blaadjes komt aflikken. Bovendien: het spul is zowat vloeibaar, dus ik hoef niet bang te zijn dat het in haar wondjes blijft hangen en ontstekingen veroorzaakt.
Dus deponeerde ik een klodder slasaus op een schoteltje en spoot ik daar de pijnstiller in.
In no-time werd het mengsel opgelebberd. Succes!!
De trein haalde ik nog net.
Deze ga ik onthouden! (en als je geen op yoghurt gebaseerde slasaus in huis hebt, kan het vast ook met mayonaise)
Als je op de goede plek zachtjes druk uitoefent op de kaak van een kat doen ze hun bek vanzelf open, dat is een soort reflex. Blerik is daar heel erg goed in.
Wachten tot ze hun bek vanzelf open doen lijkt me inderdaad een meerjarenplan ;).
‘t Beestje is net aan haar bekje geopereerd… denk je dat ze toestaat dat ik haar daar vastpak?
Ligt er een beetje aan waar, maar ik zie je punt. Ik had de post hiervoor niet gelezen vrees ik. Stom!
Geen melk in huis?? Is dat niet net zoiets als geen brood of eieren in huis hebben?
Euh, ik heb ook geen eieren in huis…
Ben ik dan slecht opgevoed? Ik heb de producten nooit gemist moet ik zeggen…
helemaal eens met zwusje, melk moet
en eieren en meel en suiker en zout en minstens 3 soorten groente