Afgelopen week zijn Menno en Dorine getrouwd en daarom gaven ze zaterdag een feestje.

De instructies op de uitnodiging: “Ons feest is met kampvuur, gras en een boerderij. Je kent dat wel. Gala-achtige kleding en pumps zijn niet handig. Dat dragen wij ook niet. Neem je instrument mee! Dan kunnen we samen spelen en dansen.”
Ah, dat ging dus leuk worden

Aldus toog ik zaterdagmiddag, gewapend met tentje, doedelzak, viool, kouw sjotel en slechts 3 paar schoenen, richting het hoge noorden des lands – dé plek waar men ouders heeft met een achtertuin ter grootte van een weiland en waar de dichtstbijzijnde buurman die zou kunnen klagen over geluidsoverlast, minimaal 2 kilometer verderop woont.

Ik had eigenlijk verwacht dat er voornamelijk balfolkers en muzikanten zouden zijn, maar het gezelschap was met o.a. familie en scouting padvinderij erbij behoorlijk gemêleerd. Er speelden weliswaar twee bandjes, maar helaas werd er maar heel weinig gedanst. Ook ik heb maar drie of vier dansjes gedaan op de hele dag (leerpuntje: een polka op teenslippers op een hobbelig grasveld is niet optimaal).

Vanwege de bands die continu zorgden voor de muzikale ondersteuning, heb ik ook niet de hele tijd muziek gemaakt, maar vooral geluisterd. Ik kende nauwelijks iets van hun repertoire, dus meespelen was sowieso moeilijk, maar later op de avond zijn we met een ander groepje wat gaan aanklooien en kon ik toch nog zowel mijn doedelzak als viool inzetten.

Echt leuk werd het ‘s avonds, toen het donker werd en de instrumenten aan de kant gingen om rond het kampvuur te gaan zitten. Want toen was het tijd voor zang!

Mijn liederenboek bleek een grote hit en ik heb veel inspiratie opgedaan voor nieuw repertoire om in het boek te plakken (waaronder alle vijf de varianten van ‘De Noordzee’ * ). We kregen zelfs de scouts padvinders aan het zingen, hoewel die op een gegeven moment kwamen eisen dat we overstapten naar Nederlandstalige nummers en André Hazes zijn intrede deed…

Pas om kwart over vier, toen nog maar een paar man rond het vuur hingen, vond ik het wel welletjes geweest en trok ook ik me terug voor de nacht.
Niet dat ik veel geslapen heb – hoewel het weer echt perfect was en ik alleen maar een vestje nodig had voor over mijn zomerjurk bij het kampvuur, was het slapen in een tentje toch nog wat frisjes. Bovendien ben ik gewend om kwart over 6 op te staan, dus als ik effectief 1 uur geslapen heb, dan is dat veel…

‘s Ochtends dus maar op tijd opgestaan en alvast begonnen met puin ruimen voordat het bruidspaar wakker was (die boven de keuken bleken te slapen en ik dus wakker heb gemaakt door het opruimen… oeps).
Alle gasten hadden hapjes meegenomen voor het buffet, en hoewel het heerlijk was, leek het de volgende ochtend alsof er een voedselbom was ontploft… :-X Maar al snel was de aardbei van de muren geveegd en de huzarensalade uit het orgel gepulkt en konden we ontbijten.

Nu brak thuis – ook de rest van de dag gaat niet erg productief worden vrees ik. Maar feestjes met muziek, dans, zang en kampvuur, daar mag men mij vaker voor uitnodigen!

* Op een gegeven moment hadden we ‘De Noordzee’ van Boudewijn de Groot gezongen en vroeg iemand naïef hoe het nummer heette. Vanaf dat moment noemden we alle nummers met obvious titel ‘De Noordzee’