Nadat we een paar jaar geleden in Parijs hadden bewezen dat we heel gezellig meerdere dagen op elkaars lip kunnen doorbrengen, boekten Roland, Petra, Mark en ik een lang weekend naar Milaan.

Ik was nog nooit in Italië geweest, dus dat kan ik nu ook weer van mijn lijstje afstrepen.

Er bleek alleen niet heel veel te doen te zijn in die stad, behalve de über-bezienswaardige domkerk en vanzelfsprekend shoppen – want Milaan is natuurlijk wel dé ultieme modestad!

Helaas zijn kaartjes voor een modeshow niet verkrijgbaar voor plebs als wij, anders had ik graag een catwalkje meegepikt. In plaats daarvan liet ik wijselijk voldoende ruimte in mijn koffer voor nieuwe aanwinsten. En niet voor niets! Maar de scoorsels presenteer ik later in een aparte blogpost.

Dat kleding het hoofdthema van de stad is, bleek al gelijk toen de hotelreceptionist ons aan de hand van een stadsplattegrondje uitlegde wat we waar konden vinden.
“Dies: ies for shopping. And dies: ies for shopping. And dies:” (kijkt met een schuin oog naar Roland) “ies for cheap shopping.”

Nou ja, dus dat hebben we dan maar gedaan. En de mannen liepen braaf mee en hebben zelfs ook nog wat gekocht.

Hieronder een paar foto’s van al het opmerkelijks dat we onderweg tegenkwamen. Helaas wel regelmatig gehuld in een jasje van regendruppels, want we hadden niet het weekend met het mooiste weer uitgekozen. Maar ach, met parapluus was het ook leuk rondlopen. (Zodra er maar een spatje regen viel, doken er ineens van alle kanten Afrikaanse parapluverkopers op, die je zelfs hoopvol aan bleven spreken als je er al eentje op had gestoken!)

We bezochten o.a. ook nog een kasteeltje, maar dat was zo’n ratjetoe aan bouwstijlen door elkaar, dat de foto’s niet de moeite waard zijn.

De Italianen die we tegenkwamen waren overigens lang niet zo macho als de stereotypen beweren. Eigenlijk voelden we ons gelijk best wel thuis in de stad. Communiceren is wat lastig, want Engels kunnen spreken is daar geen vanzelfsprekendheid (pun intended), maar verder lijkt het allemaal best op ons eigen landje.

Wel hebben ze er Principes. Zo werd Roland resoluut een kop groene thee geweigerd, terwijl Petra en ik er wel eentje geserveerd kregen. “Green tea is for women”, werd hem afkeurend meegedeeld door de serveerster, terwijl ze zwarte voor hem neerzette. Nou, daar kun je het mee doen

Ondanks het thee-verbod, aten we er met z’n vieren wel lekkere pasta’s, pizza’s en gelato. Mocht iemand nog een goed eettentje in Milaan zoeken: ga naar BellaRiva. Daar hebben we heerlijk gegeten voor niet al te belachelijke prijzen en het was nog een knus tentje ook.