Sodeju. Zo brak dat ik bijna ben vergeten een blogpost te maken over oud & nieuw… hierbij alsnog.

Na de afgelopen jaren de avond bij vrienden thuis te hebben doorgebracht, besloot men dat het tijd werd voor iets anders. Een vet feest.

Ik was niet enthousiast. Het liefst ben ik met oud en nieuw lekker thuis, kook ik uitgebreid voor een groepje mensen en gaan we samen naar het vuurwerk kijken (en kan ik op de kat letten, want hoewel ze niet om al die knallen lijkt te malen, ben ik toch altijd een beetje bezorgd).
Toegegeven, de avondjes thuis waren inderdaad wel erg burgerlijk ingekakt aan het worden, maar wij waren dit jaar aan de beurt en ik hang er meestal iets extra’s omheen. Zo hadden we al eens een cocktailparty en een heus moorddiner.

Ik zag er niet veel in om op oudjaarsavond naar een andere stad te rijden en ‘s nachts ook weer terug te moeten rijden aangezien niemand van ons clubje in de betreffende plaats woonde en we daar thuis konden overnachten. Ik had nog wat feesten in Nijmegen voorgesteld, maar die werden afgewezen. Dus helaas, ik moest me neerleggen bij een 50 euro kostend feest in Utrecht, waarbij niets inclusief was behalve een glas welkomstchampagne (zelfs niet de garderobe en toiletten…). Meh.

Wel boekte ik een hotelletje op kruipafstand van de feestlocatie. Want er rijden ‘s nachts geen treinen meer terug naar Nijmegen en ik had toch echt geen zin om de Bob te zijn. Dat gaf me al een veel beter gevoel. En ik nam me voor om toch lekker lol te gaan maken op het feest, nu de kaartjes toch al waren gekocht.

Het thema van het feest was ‘moviestars’, met een uitnodiging om in deze stijl gekleed te komen. Dat vond ik dan wel weer erg leuk. Vooraf met z’n allen optutten in het hotel, om vervolgens als een James Bond-achtig clubje op de rode loper te verschijnen. Met onze mannen prachtig in smoking en strikje. Jummie!

Desondanks… ik vind het lullig om te zeggen, maar ik vond geen hol aan aan het hele feest. En dat lag gewoon aan mezelf. Ik zat niet in de feeststemming en diverse schoppen onder mijn eigen hol konden me niet tot partyen krijgen. Waardoor ik me ook ging ergeren aan allerlei kleine dingetjes, zoals de drukte waardoor ik steeds ellebogen tussen mijn schouders en konten in mijn rugholte kreeg (de nadelen van klein zijn) en de dj die de écht leuke meezingnummers maar 20 seconden liet spelen om er vervolgens weer iets anders doorheen te mixen.
En ik vond het erg jammer dat we binnen in de zaal niets van het vuurwerk meekregen. Er verscheen een klok op het scherm en daarna werd ‘Happy New Year’ gedraaid en dat was het. Voor mij voelde het daardoor meer als een gewoon feestje in plaats van oud op nieuw.
Wat ook niet hielp was, dat ik die ochtend was gaan joggen en daardoor niet alleen vermoeide benen, maar ook een flinke blaar had opgelopen. Nee, dat danst niet zo lekker…

Het is best frustrerend om te beseffen dat je zelf de oorzaak van het probleem bent en je alleen maar de knop hoeft om te zetten om toch een leuke avond te hebben, maar dat het domweg niet lukt.

Mijn lieve man en vriendjes zagen wel dat ik het niet zo leuk had en probeerden heel lief om me op te vrolijken, maar het hielp niet echt. Uiteindelijk besloot ik maar als uiterste redmiddel om er gewoon een hoop alcohol in te gooien. Dat hielp een beetje en daardoor heb ik het toch nog tot half 5 volgehouden zonder de feestvreugde van de anderen te verpesten.

De volgende ochtend had ik daar natuurlijk spijt van, want ondanks het uitgebreide ontbijtbuffet van het hotel, kreeg ik niet meer dan een bakje yoghurt met vruchtjes en een droge snee geroosterd brood naar binnen, die er tien minuten later alweer uit kwamen.

Tsja, niet alle feestjes zijn nu eenmaal altijd geslaagd. Gelukkig hebben de anderen zich wel uitstekend vermaakt en daar ben ik oprecht blij om.

Vandaag uitgebrakt op de bank met Poes en seizoen 1 van Games of Thrones (nogmaals bedankt, kerstman!). Morgen weer een dag. Die is vast beter.