Zojuist naar de lapjesmarkt in Utrecht geweest om stof voor een kostuum te scoren. Niet mijn eigen kostuum, maar eentje die ik maak wegens een barter deal: Erik knutselt iets voor mij, ik naai iets voor hem. Soms moet je namelijk weten waar je beter niet zelf aan kunt beginnen – ja, zelfs ik besteed af en toe iets uit

Maar heremelief, wat is dat lastig! Voor mijn eigen outfits stofjes kopen is al moeilijk, laat staan als je het voor iemand anders moet doen!

Normaal gesproken heb ik een globaal beeld in mijn hoofd van wat ik wil maken, maar als ik daar net geen geschikte stof voor vind, kan ik het concept best wat omgooien en voor iets anders kiezen.
Maar ja, nu heb ik alleen globale criteria meegekregen; op de kleuren na had Erik geen duidelijk visie van wat hij wel (of niet) wilde, dus dat bood geen houvast.
We hebben vervolgens samen een globaal model geschetst, maar ik durf daar nu ook niet spontaan te veel van af te wijken zonder overleg.

Dan heb je nog het feit ‘smaken verschillen’: wat ik mooi vind, zou hij wel eens heel lelijk kunnen vinden, en vice versa.

Oh ja, en budget. Als ik écht iets heel moois vind, wil ik er best wat meer voor neertellen. Maar ik kan anderen niet opzadelen met mijn dure smaak.
Zo vond ik hét ideale stofje voor de outift. Voor €35,- per meter. En aangezien ik 4,5 meter nodig had… nou ja, laat maar. :’-(

Bijkomende moeilijkheid: het is lente, dus alle mooie wolletjes en kwaliteitsvelours zijn weg. Ze hadden zelfs geen reststrookjes nepbont bij zich. Succes met het vinden van iets middeleeuws-chique!

Eigenlijk bleef voornamelijk gordijnstof over. Standaard conversatie bij de kraam:
“Deze is heel geschikt voor aan de muur, mevrouw! 3 Metertjes breed!”
“Het is eigenlijk voor een kostuum.”
“Hm, grappig… Ik heb al eens eerder iemand gehad die er kleding van wilde maken. Iets voor ridders ofzo.”
Heh, LARPers…

Maar na 2,5 uur rondsjokken en stofjes fotograferen (anders weet ik aan het eind van de markt niet meer wat ik in het begin gezien heb) had ik dan eindelijk én stof én voering én kant én knopen én garen. Dus ik kan in ieder geval van start.

Puur uit interesse ga ik niet alleen de materiaalkosten opschrijven, maar nu ook eens bijhouden hoeveel uur ik er nou eigenlijk in stop. Bij mijn eigen kostuums vergeet ik dat altijd, maar nu het in opdracht is, ben ik wel heel benieuwd hoeveel tijd er in gaat zitten en wat ik dus zou moeten vragen als ik het commercieel zou verkopen.
Waarschijnlijk schrik ik me dood en besluit ik dat het vooral hobby moet blijven