*kreun* Het is lang geleden dat ik zo dronken ben geweest…
En natuurlijk was het een idee van Peggy en Marion.

Binnenkort trouwt Daniëlle. Die had haar vrijgezellenfeestje afgelopen week, maar er was niet gestapt. Onacceptabel, vonden Peggy en Marion. Dus besloten ze dezelfde stunt uit te halen als ze destijds bij mij deden: gewoon ‘s avonds aan de deur verschijnen met een fles drank, en de aanstaande bruid in kwestie meesleuren naar de stad om te stappen. Of ik ook mee ging?

Natuurlijk ging ik mee. Leuk toch, weer eens feesten met de vier meiden van jiu-jitsu, net als vroegah!

De stemming zat er al snel in, toen we bij Daniëlle thuis twee glazen champagne en nog wat rode wijn achterover sloegen. Daniëlle werd de badkamer in gedirigeerd (natuurlijk moet dat haar los. En je gaat niet de deur uit zonder mascara) terwijl ik Peggy’s shirtje, nat gemaakt in een poging de rode wijnvlekken eruit te krijgen, probeerde te drogen door er met mijn kont op te gaan zitten (wonderbaarlijk genoeg bleek dat een succesvolle actie). Foto’s van onze knalroodgeverfde lipjes werden gemaakt (met dank aan de lipstick van Marion) en op Facebook gezet en naar de aanstaande bruidegom geMMS’t (die, net als destijds bij mij, die avond zijn eigen vrijgezellenfeestje had). En toen konden we gaan.

Naar café Dollars uiteraard, for old times sake (maar waarom was ik de enige die nog wist hoe die tent vroeger heette? En wat de naam van de zaak was ten tijde van de eigenaren dáár weer voor? :-X)

We hadden mazzel, want er speelde een goede band. Hee, als je zowel ACDC als ‘Verdammt ich lieb dich’ speelt, kun je bij mij niet meer stuk. En ja, ik brul beide mee.
Helaas geen foto’s gemaakt van het moment toen twee bandleden de zaal in sprongen en de gitarist bovenop de contrabas van de ander klom, om daar verder op te spelen.

Het bier vloeide rijkelijk, totdat het personeel ons naar buiten veegde omdat ze gingen sluiten. Dan maar verder naar het Keldertje. Luc-van-zesentwintig en zijn vrienden gingen ook mee (Peggy besloot namelijk dat dat nog een acceptabele leeftijd was en wij waren het daar mee eens).

Nog meer bier vloeide en het was nog meer gezellig.  Maar toen was het toch tijd om naar huis te gaan.

Ik slaagde er na enkele minuten prutsen in om mijn fiets van het slot te krijgen (het bleek toch de andere sleutel te zijn) en gezien het tijdstip van mijn beloofde sms’je aan Peggy (“Ik nen rhuis!” – slechts 2 spelfouten in 3 woorden) kletterde ik rond 4:20 uur mijn bedje in. Nadat ik eerst Mark had wakker gebeld, omdat ik mijn sleutels kwijt was. Pas toen hij in zijn onderbroek de tuindeur voor me opende, herinnerde ik me dat die aan mijn fiets hingen. Oeps.

Het was gezellig, meiden! Wanneer trouwt de volgende…?