Gisteravond was mijn allerlaatste doedelzakles – van Marcel in ieder geval.

Sinds Pier, mijn eerste docent op de muziekschool in Nijmegen, na drie jaar besloot dat hij mij niets meer kon leren en me naar Marcel doorverwees, heb ik ongeveer eens per 2 a 3 weken les van hem gehad. Dat heeft ook drie jaar geduurd. En nu stopt ook hij er mee.

Niet alleen kreeg ik privé-les aan huis (hij woont zowat om de hoek, dus dat was extreem makkelijk); de eerste twee jaar heb ik zelfs gratis les gehad. Marcel is iemand die erg gemotiveerd is om doedelzak te spelen én om het over te brengen op anderen, zodat zij het t.z.t. weer verder kunnen doorgeven. Doedelzakdocenten zijn in Nederland nu eenmaal wat dunner gezaaid dan bijvoorbeeld piano- of gitaardocenten…

En aangezien ik destijds volgens hem duidelijk het beginnersniveau voorbij was (hij had niet zo’n zin om bij het begin te beginnen), wilde hij me wel les geven – als ik maar gemotiveerd was.

In de loop der tijd heeft hij ook nog wat andere leerlingen gehad – meer en minder succesvol. Ik merkte wel dat hij het frustrerend vond als mensen te weinig hadden geoefend. Ik hoorde van een vriendin dat hij wel eens briefjes ofzo tussen de koffer van een leerling legde, om te controleren of die tussentijds wel had geoefend.  En hij vond soms ook van mij dat ik te weinig progressie maakte met bijvoorbeeld goede druk houden, hoewel hij begreep dat ik nog meer hobbies had en me niet 100% op mijn instrument toe kon leggen.

Op een gegeven moment is hij dan ook geld gaan vragen voor de lessen. Niet veel, ik denk meer als een soort stok achter de deur om mensen gemotiveerd te houden.

Maar nu was hij er blijkbaar toch definitief klaar mee. Ik denk dat hij teleurgesteld is dat geen van zijn leerlingen er dermate voor ging dat ze bijvoorbeeld in een band wilden gaan spelen en van doedelzak helemaal hun ding wilden maken.

Ik trek me dat dan toch wel persoonlijk aan. Het voelt een beetje als falen. Je wil je docent toch niet teleurstellen.

Ik heb wel altijd geoefend tussen de lessen door. Toegegeven, niet iedere dag, en soms wel een week niet, zeker als er een LARP-evenement ofzo tussendoor kwam, maar ik heb er nooit met de pet naar gegooid. En ik ben ook echt wel flink vooruit gegaan in de afgelopen drie jaar. Maar mijn druk is nog steeds niet helemaal goed, dat weet ik zelf ook. En die basisoefeningen zijn nu eenmaal saai en vervelend…

Maar goed, nu moet ik het dus echt zelf doen. Er zijn geen andere docenten in de buurt voor zover ik weet. Af en toe zijn er wel groepscursussen via Stichting Draailier en Doedelzak, maar die zijn dan weer helemaal in Zwolle ofzo.

Ik heb me voorgenomen om, naast het oefenen van het repertoire voor Tweedledum & Tweedledee, mijn oefenboek opnieuw vanaf het begin, hoofdstuk voor hoofdstuk, door te gaan spitten. Eens kijken hoe ver ik kom met zelfstudie. Ach ja, dat is volgens mij hoe de meeste doedelzakspelers het doen… Maar ik heb de lessen (en Marcel) toch altijd erg gewaardeerd en ik zal ze missen!