Na ieder folkbal twijfel ik hoe ik er over moet bloggen. Want het is altijd hetzelfde:

– fijne muziek
– heerlijke dansjes
– veel leuke bekenden
– nieuwe vriendjes gemaakt

Maar ik vind het helemaal niet erg dat het altijd hetzelfde verhaal is! Wat word ik toch blij van dansen – volgens mij straal ik de hele dag door

Ook DenneFeest was niet anders. Het was een soort mini-festival in een openluchttheater, dat om 2 uur ‘s middags begon en rond half 1 ‘s nachts eindigde.

Het was uiteraard bloedheet, maar het theater lag in het bos en de bomen beschutten de dansvloer, zodat we er niet wegbrandden.

De vloer van het openluchttheater bestond uit een soort ingegraven bakstenen, niet geheel gelijk qua hoogte, afgewisseld met putjes voor waterafvoer. Niet de meest ideale dansvloer, maar gelukkig heb ik met stijldansen geleerd om mijn voetjes netjes op te tillen, dus ik had er weinig last van.

De dansvloer bij het andere podiumpje, een stukje verderop in het bos, was ook voor mij een uitdaging. Die bestond uit zand, waar enkele matten overheen waren gelegd. Maar omdat de matten schoven en gingen bobbelen bij het dansen, kon je uiteindelijk nog beter op het zand zelf dansen.

Veel mensen dansten op blote voeten, maar dat durfde ik toch niet aan – dat waag ik alleen als al mijn danspartners ook op blote voeten dansen. Schoenen waren echter een uitdaging met dit fantastische weer. Ik kan normaal gesproken al geen blote voeten in schoenen verdragen, tenzij het goed doorluchtende sandalen zijn. Maar ik heb amper sandalen zonder hakken, en op sandalen kan ik bovendien niet een hele dag dansen. Behalve mijn Teva’s, maar no way dat ik die onder een jurkje ga dragen. Dus dan maar mijn trots enigszins aan de kant zetten en sokjes in de schoenen dragen. Het is beter dan niet meer kunnen dansen vanwege kapotgeschuurde voeten.

De hitte was gelukkig wel uit te houden, al is er flink wat deo doorheen gegaan (en ik vermoed ook flink wat calorieën, na bijna 12 uur dansen). En iedereen zweet, dus daar hoef je je gelukkig niet voor te schamen. Maar ik moet zeggen dat de douche achteraf toch wel een verademing was…  

Naast de zinderend zwoele mazurka’s (prrr) waren de ‘wals in 10-en-een-beetje’ (die dankzij Rudy’s professionele begeleiding nog lukte ook) en de geïmproviseerde bourree  waarin ik helemaal los ging (waarvan ik achteraf pas doorhad dat het een bourree had moeten zijn ), zeker noemenswaardig.

Ik heb sowieso geen enkele keer ongewild aan de kant gezeten. Er was altijd wel iemand die wilde dansen, en ik heb diverse malen mensen teleur moeten stellen omdat iemand anders me al gevraagd had. En wat heb ik een hoop nieuwe goede dansers ontmoet! Fantastisch, als je voor het eerst met elkaar danst en het meteen een feestje wordt!

Het wordt dus een steeds grotere uitdaging, om met iedereen op mijn lijstje ten minste één dansje te gaan doen op een bal. De volgende dansgelegenheid waar ik heen ga is Castlefest – gelukkig ga ik daar twee dagen heen. Meer tijd voor dansjes!