Oh Dennefeest, wat hou ik van je! <3

Na 3 jaar mochten we eindelijk weer dansen op dit lieve kleine festivalletje in een openluchttheater (ik had nog een kaartje met daarop ‘Dennefeest 2020 wordt Dennefeest 2021’   ). Ik vind de sfeer er altijd erg fijn, want die is heel gemoedelijk. Je kunt de hele middag én avond dansen op maar liefst 5 bands, er zijn lekkere hapjes en drankjes, het knusse, bosrijke terrein is leuk versierd en er zijn veel bekenden, zonder dat het heel massaal aanvoelt. Sommige mensen had ik ook echt al 3 jaar niet meer gezien!

Ik moest wel even op gang komen. Van de eerste twee bands werd ik nog niet heel enthousiast – het waren uiteraard goede muzikanten hoor, maar de eerste band speelde geen muziek die mij triggerde tot creativiteit in de dans, en de tweede band speelde heel veel Bretonse dansen en die vind ik gewoon niet zo leuk. Maar aan het eind van de avond speelde Toon van Mierlo, mijn favoriete doedelzakspeler, in maar liefst twee bands dus toen werd ik helemaal happy! De dansjes werden er ook spontaan leuker door.

We wisten van tevoren al dat het niet droog zou gaan blijven, dus de meesten waren goed voorbereid. We kregen inderdaad een paar hevige hoosbuien over ons heen, maar gelukkig duurden die niet lang. We staken onze paraplu’s op of trokken onze regenkleding aan en gingen gewoon de vloer op! Want niet dansen is jammer en bovendien is het voor de band ook sip als ze voor een lege vloer spelen.

De temperatuur was wel helemaal prima: warm genoeg om gewoon in je zomerjurkje te kunnen dansen tot ‘s avonds laat, maar niet dermate heet dat je je een ons zweette en het water niet aan te slepen was. En als het tijdens een regenbui wat afkoelde, kon je je prima warmhouden tegen je danspartner aan op de dansvloer, of bij iemand op schoot op de tribune tijdens het samen delen van je Alice in Wonderland-paraplu.