Twee anderen in mijn reënactmentgroep hadden er al eentje en los daarvan leek het mij ook een leuk idee om een soort uithangbordje te hebben waarop bezoekers kunnen zien welke ambachten er bij mij te vinden zijn.

Dus naaide ik (uiteraard met de hand) twee vaandeltjes van wol. Ook knutselde ik er nog een vaandelhouder bij:

Klikbare versie voor meer detail:

(Ja, het dwarshoutje staat scheef… *mopper mopper*)

Ik denk niet dat het nodig is om het dwarshoutje vast te zetten, maar als dat in praktijk te veel blijkt te gaan verschuiven kan ik er ook nog ijzeren pinnetjes in klemmen ofzo.

Voor het vastzetten van de figuurtjes heb ik stiekem katoengaren gebruikt (ziet toch niemand), maar voor de geborduurde teksten nam ik mijn recentelijk op Castlefest gekochte wolgaren.

Het weefsel op het kaartweef-vaandel is een stukje band dat ik ook echt zelf met mijn kaartweefgetouw heb geweven.

Het was nog even uitzoeken hoe ik mijn ambachten diende te spellen. In de middeleeuwen hadden ze namelijk nog geen vaste spellingsregels zoals wij die kennen – je schreef het vaak zoals je het uitsprak. En aangezien uitspraak verschilt per regio… precies.
Bovendien was de schrijfwijze gebaseerd op het Romeinse schrift, en dat kende nog niet alle moderne letters. Zo werden ‘lange klinkers’ bijvoorbeeld gevormd door er een i of e achter te plakken (dus ‘ae’ in plaats van ‘aa’) en kenden ze letters zoals ‘w’ en ‘j’ niet altijd. Daarom zie je (soms) ‘vv’ of ‘uu’ in plaats van ‘w’ en een ‘i’ in plaats van een ‘j’.
Maar of je nu ‘sak’ of ‘sac’ of ‘sack’ schrijft… dat verschilt dus gewoon per persoon.

Toch maakte ik nog een foutje: ik had er eerst ‘doedelsack’ op geborduurd. Maar toen kwam ik erachter dat dat woord pas vanaf de 18e eeuw werd gebruikt… oeps. Uithalen en opnieuw borduren dus.

Het zou ook wel leuk zijn om de paal wat verder te verfraaien. Misschien mijn reënactmentvriendjes binnenkort maar eens lief aankijken of ik weer gebruik mag maken van hun draaibank…