Right. Babies. Iedereen om me heen werpt maar, dus het zat er ook wel aan te komen: de babyshower.

Ik dacht eigenlijk dat dat hetzelfde was als een kraamfeestje: je vraagt iedereen tegelijk om langs te komen om je versgeperste mensje te komen bewonderen zodat je in één klap van al dat vermoeiende bezoek af bent, maar dat bleek niet het geval te zijn. Een babyshower vindt plaats vóór de bevalling en is alleen voor dames.

In dit geval was Alice de gelukkige. Hoewel, ‘gelukkige’… ze houdt niet eens van haar verjaardag vieren, dus of een verrassingsbabyshower nu helemaal zo’n goed idee was? Maar ze hield zich gelukkig groot en deed leuk mee toen ze onverwacht 15 vrouwen en een hoop slingers aantrof in het huis van de vriendin met wie ze zou gaan ‘koekjes bakken’

Met alleen maar vrouwen en het onderwerp ‘babies’ krijg je natuurlijk ook een echt vrouwensfeertje. Dus verorberden we kunstig versierde cupcakes, werden er tips uitgewisseld over het bewaren van kruiden en het inmaken van de groenten uit eigen tuin, en leerde ik een hoop over babymeuk, zoals wat een ‘Tummy Tub’ is (“Een emmer”, aldus Petra).

Als eerste spelletje van de middag vulden we allemaal briefjes in met voorspellingen over Alice’s baby: op welke datum en tijd zou hij geboren worden, hoe lang en hoe zwaar zou hij zijn en zou het een jongetje of een meisje worden?
Dat eerste en laatste kon ik nog wel invullen, maar hoe lang en hoe zwaar is een baby?? Nadat ik ‘8,5 kilo’ had ingevuld, werd ik flink uitgelachen en leerde ik dat je het gewicht van deze minimensjes in pond aanduidt. Oh… Ik zal dit spelletje waarschijnlijk niet gaan winnen

Het tweede spel: We zouden allemaal een beker krijgen, met daarin een ijsklontje, waarin een klein plastic babypoppetje was ingevroren. De organisator van het feestje deelde de bekers uit en legde uit dat we hier frisdrank in konden doen en dat degene wiens babietje het eerst was ontdooid, gewonnen had.

Waarop Margriet een beker uit haar handen rukte en er pardoes haar mok thee in overgoot. Tadaaa!
En dat was het einde van spel twee.

De looptijd van spel drie compenseerde dit echter ruimschoots. Iedereen had een babyfoto van zichzelf mee moeten nemen en Alice moest vervolgens raden welke foto van wie was. Raadde ze het goed, dan mocht ze het cadeautje van die persoon uitpakken.

Dat bleek zowat een onmogelijke taak. Andere dames beweerden sommige mensen ‘overduidelijk’ te herkennen, maar je had mij net zo goed de foto van een echo kunnen geven, want ik zag het er echt niet in. Heck, als je me mijn eigen babyfoto had gegeven, had ik mezelf er niet eens in herkend!

En ja, ik snap dat jullie nu allemaal mijn babyfoto willen zien, dus bij dezen:

(En nou niet beweren dat je me er in herkent, hè??)

Het uitkiezen van dit specifieke kiekje bleek overigens niet de meest tactische zet, aangezien ik naast de moeder van de aanstaande pappa, de enige bleek te zijn met een zwart-witfoto. Auw.

Na twee uur raden had de arme Alice eindelijk iedereen aan zijn eigen foto weten te koppelen en waren alle cadeautjes uitgepakt.

Mijn cadeautje was een zelfgemaakt slabbetje. Ik had al een paar keer eerder een slabbetje gemaakt, dus ik had nog steeds badstof over die op moest (mental note: kinderoutfits vereisen niet zo veel stof; minder inkopen).

De naam van de nieuwe wereldburger is nog niet bekend, dus die kon ik er niet op naaien. Dan maar een alternatief, dat voor iedere bébé van toepassing is:

Ik ben er eigenlijk niet zo tevreden over. De letters zijn nogal scheef (en de pijl ook), terwijl ik de sjablonen keurig heb geprint en de boel recht op het slabje heb gespeld. Dat heb ik echt wel eens beter gedaan. Blijkbaar moet ik niet gaan naaien als ik gestresst en moe ben.
Van de andere kant… dit is toch iets dat ondergespuugd gaat worden

Voor de kraamvisite ga ik echt wel iets mooiers maken. Ik heb al wat in gedachten! En aan de afmeting van Alice’s buik te zien, laat die visite vast niet heel lang meer op zich wachten…