En ik had nog zo besloten om niet mee te doen aan de momenteel populaire Facebook meme: het spelletje waarbij je een nummer van iemand krijgt van 1 tot 10 (op basis van een dobbelsteenworp*) en je dat aantal persoonlijke dingen over jezelf moet vertellen. En dan ook nog dingen die veel mensen niet van je wisten.

Ik reageerde echter iets te onnadenkend op Jolanda’s onthullingen, vergetend dat je door te antwoorden, meedoet aan het spel. Zucht. Maar ik wil ook geen spelbreker zijn, dus bij dezen. Wel op mijn blog, want de antwoorden vind ik te uitgebreid voor Facebook.

Jolanda gaf mij het nummer 6, dus hieronder 6 weetjes over mij.

1. Mijn knuffel van vroeger, Marmotti, ligt nog steeds iedere nacht bij mij in bed. Het is zoals de naam al impliceert een marmot en ik kreeg hem van mijn oma, toen ze terug kwam van een vakantie uit Duitsland. Mijn zusje en mijn nicht kregen er ook een, maar raakten er niet zo aan gehecht als ik.

2. Autorijden naar een onbekende locatie maakt me nerveus. Ik neem liever de trein, want dan hoef ik me geen zorgen te maken over parkeren en kan ik de reistijd beter inschatten. De uitvinding van het navigatiesysteem is voor mij een zegen. Alleen al bij de gedachte aan door een druk stadscentrum moeten navigeren met een lastig leesbaar papiertje in de hand en tegelijkertijd proberen niet iemand dood te rijden of mijn auto tegen een muur te parkeren, breekt me het koude zweet uit.
Tanken vind ik overigens ook nog steeds een vervelende bezigheid. Misschien is het het formaat van de handgreep, maar ik vind tanken iets heel mannelijks.

3. Ik had vroeger een enorm scheef gebit door het duimen. De pestkop op de basisschool noemde me dan ook ‘hazetand’ (toen nog zonder tussen-n). Omdat ik mijn mond er niet meer fatsoenlijk door kon sluiten, heb ik zelfs een tijdje spraakles gehad. Nog steeds heb ik de neiging om mijn lippen wat open te laten hangen als ik ontspannen ben.
Ik kreeg dan ook heel vroeg een beugel; al in de 4e klas van de basisschool. Omdat mijn tanden zo ontzettend naar voren stonden, was het risico dat ik ze kapot zou vallen te groot om langer te wachten.
Ik heb hem bovendien heel lang gehad: tot in de 4e klas van de middelbare school, dus 6 jaar. Jaren daarna miste ik nog het gevoel van het bitje in mijn mond als ik ging slapen.
Hierbij wil ik dan ook mijn ouders bedanken voor het mij jarenlang begeleiden naar de orthodontist. Ik ben heel blij met mijn huidige gebit

4. Ik ben hoogbegaafd. Dat heb ik rond mijn 24e officieel laten testen bij de Mensa. Ik had er vroeger nooit last van, alleen maar voordelen. Zo heb ik tijdens mijn studie nooit een hertentamen hoeven te doen en had ik een 9 voor mijn scriptie. En dat ik in heel veel dingen goed ben, komt niet doordat ik nou zo veel talenten heb, maar omdat ik sneller leer dan de meeste mensen. Dus ik heb minder tijd nodig om me bv. een nieuwe hobby eigen te maken.
Pas toen ik ging werken, begonnen de problemen. Ik denk soms anders. Sla een paar denkstappen over waardoor ik al lang het antwoord op een situatie weet maar de rest me echt niet kan volgen (of ik sla uit ongeduld wat sociaal noodzakelijke zaken over en dan vindt men me tactloos). Of ik zie direct logica en structuren in dingen en verbaas me erover dat anderen die niet zien (en er niet naar handelen – hoe frustrerend!). Ik functioneer het beste als ik zelfstandig mag werken, maar tegenwoordig horen alle medewerkers ‘teamplayers’ te zijn. En het wordt ook niet gewaardeerd dat ik niet van borrelen houd (een paar uur verplicht over koetjes en kalfjes keuvelen – the horror!).

5. Ik ben niet bepaald een gevoelig persoon. Waar ik wel heel gevoelig voor ben, is dierenleed. Ik moet huilen als ik lees over mishandelde dieren, of zie dat een dier pijn heeft. En soms al alleen door de gedachte eraan.
Ik heb het nog heftiger als het gaat om katten. Misschien omdat onze kat vroeger een spuitje heeft gekregen vanwege de allergie van mijn zusje en mijn ouders me dat niet durfden te vertellen, waardoor ik, na een week tevergeefs zoeken naar het beest, het van mijn kleine zusje heb moeten vernemen.

6. Ik heb wat rare lichamelijke trekjes. Ik raak in paniek als mijn armen in bepaalde posities klem zitten, zoals boven mijn hoofd. Mark heeft me tijdens het aan- en uitkleden al enkele keren uit een ietwat te krap kledingstuk gered net voordat ik ging flippen. En ik heb diverse peniebele momenten in pashokjes gehad. Nog zoiets raars: als ik een wasknijper in mijn mond stop, tijdens het ophangen van de was, moet ik vaak kokhalzen.

Dus… nu weten jullie dat

Wil jij ook meedoen aan het spelletje? Meld dat dan expliciet in de comments (hier of op Facebook) en dan krijg je van mij een nummer. Een inhoudelijke reactie op bovenstaande tel ik niet mee, voordat er nog meer onschuldige slachtoffers vallen

* Voor de niet-geeks maar wel wise-asses onder ons: ja, je hebt 10-zijdige dobbelstenen