Het was weer tijd voor onze halfjaarlijkse personal coachingssessie op het werk. Aan het begin van het jaar bepaalt iedereen zijn persoonlijke leerdoelen (en zijn draak) en nu kwam onze externe coach evalueren hoe het daar mee stond.

Ik probeerde netjes met een open mind erheen te gaan. Hoe erg kon het zijn?

Na vijf minuten kwam de eerste oefening. Hij zei dat hij deze oefening ‘mijmeren’ noemde.

Ik begon de eerste jeuk te voelen opkomen. Maar zette dapper door.

Coach legde uit wat de bedoeling was. We moesten herinneringen opschrijven uit de periode sinds we ons leerdoel hadden bepaald. Go.

…Huh? Wat? Herinneringen? Wat voor herinneringen? Werkgerelateerd? Positieve of negatieve? Iets dat bijdroeg aan het leerdoel, waarschijnlijk?

Coach keek me meelijdend aan na mijn vragenvuur. “Gewoon, herinneringen. Het mag alles zijn. Als het maar een situatie is die je helder voor de geest staat.”

“Maar… maar… wat is het doel ervan??”, wanhoopte ik.

Dat moest ik loslaten. Gewoon, herinneringen. Wat herinnerde ik me bijvoorbeeld?

“Nou… ik heb vanochtend gedouched?”

“En wat herinner je je van drie weken geleden?”

“Ik heb gedanst in het weekend.”

“En hoe was dat?”

“Leuk…?”

“Nou, dat zou een mooie herinnering kunnen zijn. Succes.”

Ik onderdrukte opkomende paniek (Waar gaat dit heen? Ik kan toch geen geschikte herinneringen kiezen voor de opvolging van deze oefening als ik niet weet wat het doel is??), pakte mijn agenda erbij en schreef op wat ik de afgelopen weekenden had gedaan.

De volgende stap was bij iedere herinnering noteren wat voor gevoel ik erbij had gehad en wat het met me had gedaan. Dat deed ik braaf.

Toen was het tijd voor de tweede oefening.

Wut? Maar… waarom heb ik dit nu allemaal opgeschreven?

Daar kwam geen antwoord op. De volgende opdracht was om een kwartier buiten te gaan wandelen. En zodra we dan bij de voordeur waren, moesten we de volgende vraag voor onszelf beantwoorden: “Ik heb geleerd dat…”

Inmiddels begon de stoom me uit de oren te komen. Buiten wandelen? In de vrieskou? Een kwartier?? Waarom in godesnaam? Ik kan die vraag zo ook wel beantwoorden. Wat een tijdverspilling…

Maar uiteraard moest het toch.

Na een kwartier buiten te hebben staan kleumen, schreef ik op wat ik voordat ik naar buiten was gegaan, ook al als antwoord in mijn hoofd had.

Een voor een moesten we aan de groep vertellen wat wij hadden geleerd. Ik vertelde dat ik beter had geleerd om naar de mening van anderen te luisteren, voordat ik mijn eigen mening formuleerde.

Het woord ‘beter’  moest van hem weg. Ik had het geleerd, punt.

Nou nee, ik was er beter in geworden, maar deed het nog steeds niet altijd goed, sputterde ik tegen.

Coach was onverbiddelijk. En keek me met een zeer indringende, betekenisvolle blik aan.

Ik werd nerveus. Ik moest klaarblijkelijk iets zeggen, alleen ik had geen idee wat. Seconden gingen voorbij en hij bleef me maar aanstaren.

“Euh, ik weet niet goed wat ik moet zeggen?”

“Ik wacht gewoon op een knikje, dat je het begrijpt.”

Oh. Ik besloot maar eerlijk te vertellen dat ik geen idee had wat ik met zijn opdrachten aanmoest. Dat het niet mijn manier van leren was.

Hoe ik dan wel leerde, wilde hij weten?

Ik vertelde dat ik net een heel interessant boek uit had, “How to win friends and influence people“.

Ah. En wat had ik daar van geleerd?

Nou, wat ik net vertelde. Dat ik beter had geleerd om naar de mening van anderen te luisteren, voordat ik mijn eigen mening formuleerde.

“Wat mooi,” zei Coach: “dat je via twee verschillende paden tot hetzelfde inzicht bent gekomen!”

“Twee paden…?”

“Ja, via mijn traject en via het boek.”

“Maar, ik heb dat niet dankzij uw traject geleerd”, flapte ik er op mijn kenmerkende ontactvolle wijze uit.

Coach keek als een geslagen hond. Oeps. Gelukkig ging hij verder met een ander onderwerp. Maar hij bleef ons regelmatig aankijken met die afwachtende blik, steeds wanneer hij vond dat hij ons op de een of andere manier had geprikkeld.

De eerstvolgende keer dat zijn starende blik op mij landde en ik het koud zweet voelde uitbreken omdat ik weer geen idee had wat hij van me wilde, herinnerde ik me ineens zijn eerdere antwoord.
Ik knikte naar hem.
En waarempel – hij stopte met staren en richtte zijn aandacht op een collega!

Toch nog wat geleerd die middag.