Het is nu anderhalve week geleden dat we onze lieve Zulay hebben moeten laten inslapen. Met alle activiteiten die in de tussentijd hebben plaatsgevonden lijkt het al veel langer geleden. Maar ik mis haar er niet minder om.

Echt huilen, zoals in het begin, doe ik niet meer. De dagen erna stonden gelijk de tranen in mijn ogen toen ik bijvoorbeeld op haar dekentje had geknoeid, waardoor het in de was moest (en haar geur en haren er dus af zouden gaan). Dat dekentje, waar ik zelf ook onder zit op de bank, moest de eerste dagen ook nog steeds plat liggen als het niet werd gebruikt, in plaats van in een prop. Ook al was Zulay er niet meer om er op te gaan liggen. Zo hóórde het nu eenmaal te liggen, uit respect voor poezie.

Momenteel mis ik vooral de gebruikelijke dingen: Mark en Zulay die mij samen bij de achterdeur staan op te wachten als ik thuis kom, haar staartje dat onder de gordijnen uitzwiept als ze op de vensterbank zit, haar typische mauwtjes en prr’tjes en uiteraard haar warme zachte lijfje op schoot.
Iedere keer als ik de woonkamer binnenloop heb ik toch onwillekeurig de neiging om even een blik op de poes te werpen of om haar even een aai te geven. Oh nee, ze is er niet meer…
Het huis voelt zo behoorlijk leeg.

Is het stom dat ik, om eerlijk te zijn, meer verdriet heb over de dood van mijn kat dan bijvoorbeeld destijds bij het overlijden van mijn opa’s en oma’s? Maar ja, dat krijg je nu eenmaal als je dik 4 jaar lang, dag in, dag uit voor een beestje zorgt. Ze was echt een lid van ons gezinnetje. “Wat hebben we het toch fijn hè, met ons drietjes?”, zeiden Mark en ik regelmatig tegen elkaar.

Gelukkig leven veel mensen oprecht met ons mee, waarschijnlijk omdat een hoop vrienden van ons zelf ook huisdieren hebben (gehad) en weten hoe het voelt. Van enkelen hebben we zelfs lieve kaartjes gekregen. Zelfs de dierenarts stuurde een kaartje, handgeschreven en met Zulay’s naam erop. Fijn, dat ons verdriet niet wordt weggewuifd omdat het ‘maar een kat’ is.

Het is vooral heel raar dat ze er écht niet meer is. Van de ene op de andere dag. Weg, die unieke persoonlijkheid, om nooit meer terug te komen.

Best wel symbolisch: ze heeft twee keer meegereden in de auto; toen we haar uit het asiel mee naar huis namen, en toen we haar wegbrachten naar de weekend-dierenarts om haar in te laten slapen. Onze eigen dierenarts zit namelijk op loopafstand.

Nog steeds heb ik spijt dat we haar niet thuis hebben kunnen laten inslapen. Naast alle goede herinneringen, zie ik ook nog steeds haar grote ogen vol onbegrip en hulpeloosheid, toen ze in haar reismandje lag terwijl we naar de arts reden. Je weet rationeel dat het de diervriendelijkste beslissing is, maar je kunt het zo’n beestje niet uitleggen. Het blijft gewoon een rotgevoel :’-(

Dat lieve katje. Altijd blij om op schoot te mogen. Zo vergevingsgezind: ook al stopte ik haar in een reismand en moest ze naar de dierenarts voor vervelende onderzoeken, of waren we een week op vakantie gegaan – nooit was ze daarna boos op me. Ik mocht ook bijna overal aankomen: haar voorpoten, haar buikje… alleen niet haar achterpootjes. Ze vond het weliswaar niet fijn als ik klitten uit haar vacht pulkte, maar als ze er op een gegeven moment écht genoeg van had, tikte ze subtiel met haar pootje tegen mijn hand. Zonder nagels uiteraard.
Ze hield ook even veel van Mark en mij. Als we samen op de bank zaten, liep ze af en toe heen en weer tussen ons, om om beurten bij ons op schoot te komen liggen of een aai te halen. Alsof ze niemand wilde benadelen.

‘Dog whisperer’ Cesar Millan zegt altijd: “You don’t get the dog you want, you get the dog you need”. En dat geldt volgens mij net zo hard voor katten.
Zulay heeft mij geholpen om tot rust te komen. Voorheen was ik altijd ‘s avonds onrustig en met vanalles en nog wat bezig. Dankzij haar ben ik veel vaker gewoon rustig op de bank gaan zitten om bij te komen (weliswaar nog steeds met een fröbelwerkje ofzo, maar toch).
En ze heeft Mark en mij ook dichter bij elkaar gebracht. Zoals gezegd voelden we ons echt een gezinnetje. Ik ben heel dankbaar dat hij net zo veel van het beestje hield als ik en we samen en op dezelfde manier om haar kunnen rouwen. Dat schept ook weer een hechtere band.

Nogmaals dankjewel lieve poezie. Voor alles.