Normaal gesproken plan ik testen met websitegebruikers altijd in. Die duren namelijk 1 a 1,5 uur, dus dat moet je wel vooraf regelen en er mensen officieel voor rekruteren. Maar nu moesten we alleen even de opzet van het hoofdmenu van de nieuwe website testen, om verder te kunnen met het proces. Dat was een opdracht van slechts 5 minuten per persoon en dan hadden we al genoeg informatie.

Wat doe je dan? Je print alle designs en varianten, grist de gezamenlijke snoeppot onder de neus van je collega’s vandaan en positioneert jezelf tactisch naast de koffie-automaat of naast de toiletten van het gedeelde kantoorpand, en grijpt elke nietsvermoedende mede-kantoorbewoner bij zijn kladden zodra hij het waagt langs te lopen voor een bakje leut of een plasje. Even rammelen met de snoeppot, lief lachen en tadaaa: je hebt een bereidwillige testpersoon!

En zo had ik binnen no-time voldoende respondenten om te kunnen bepalen welke van de vier varianten het meest duidelijk was (uiteraard altijd degene waar je het het minst van verwacht).

Overigens heb ik ook echtgenoot en familie ingezet, omdat ik die van de week toch trof. Maar ik krijg het vermoeden dat testen met familieleden wellicht niet zo’n goed idee is. Zij bleken namelijk de enigen te zijn die foutloos (als in: geheel op de wijze zoals ik bedacht had dat zou moeten) door het menu navigeerden. Hmm… zelfde genen, zelfde opvoeding, zelfde manier van denken? Misschien toch wat minder representatief voor de gemiddelde Nederlander dus