Zoals ik schreef, was ik er vooraf niet gerust op dat Keltfest warm en droog zou worden. Maar wat een omslag maakte het weer vrijdag! Gelukkig had ik zonnebrandcrème en een strohoed meegenomen, want zeker op zaterdag schroeide je bijna weg in het heerlijke zonnetje!

Dit jaar was ik er voor het eerst niet als bezoeker, maar als medewerker. We stonden er namelijk met onze reënactmentgroep The Basic Elements. Gezellig samen met een hoop andere reënactmentgroepen, waaronder lang niet alleen middeleeuwse groepen, maar ook Vikingen, Schotten en Kelten.

Daar lag ook wel gelijk een beetje het probleem. Omdat er erg weinig Keltische reënactmentgroepen zijn, vraagt de organisatie ook groepen met een wat andere focus / tijdsperiode, zoals wij. Maar ja, wat doe je dan? De eisen vanuit het festival waren mij vooraf niet helemaal duidelijk. Moesten we zo veel mogelijk authentiek middeleeuws zijn? Of ons een beetje aanpassen zodat het er wat keltisch uitzag (o.a. geen klompen, harnassen of geregen sluitingen aan de voorkant, hoofddoek overbodig en blote armen mag best)? Of kwam het allemaal niet zo nauw omdat de insteek van het festival vooral was dat het ‘sfeervol’ moest zijn in plaats van streng authentiek?

Ik zit daar dan gelijk mee in mijn maag, want ik wil het graag goed doen. De organisatie blij maken, mijn groepsleden blij maken, de bezoekers blij maken, en liefst wilde ik ook nog eens mezelf blijmaken en mijn nieuwe jurk aantrekken. Maar ik had geen middeleeuwse kleding zonder geregen sluiting aan de voorkant, behalve een linnen onderjurk. En ik wilde ook niet buiten de groep vallen door iets anders aan te doen. Argh!

Pas na overleg met mijn groepsgenoten, die me verzekerden dat het allemaal niet zo nauw kwam en ook anderen van onze groep ditmaal niet geheel authentiek gekleed waren (keltisch dan wel middeleeuws), kon ik het enigszins loslaten en besloot ik mijn middeleeuwse onderjurk aan te trekken met daar overheen de overjurk van mijn keltisch geïnspireerde outfit zodat ik van alles net niks was.

De bezoekers merkten in ieder geval niet dat het niet historisch correct was. Wel met als gevolg dat diverse mensen mij vroegen van welke clan mijn ruiten waren, en er was zelfs iemand die mijn outfit kwam bestuderen omdat ze zelf nergens had kunnen vinden hoe dat soort dameskleding er precies uitzag. Toen moest ik maar even bekennen dat ik ook maar wat had gedaan

Sowieso blijven de opmerkingen vanuit het publiek altijd grappig. Naast de gebruikelijke “mijn hemel wat een kutwerk”-gerelateerde uitingen over het kaartweven, riep iemand tijdens het doedelzak spelen ook uit: “Oh, en ook nog op blote voeten, zodat je goed kunt aarden!’ Mjah, dat, of gewoon omdat het fokking warm was met al die wol in de brandende zon…

Het publiek was in ieder geval supergeïnteresseerd! Normaal gesproken lopen er altijd wel hopen verveeld kijkende mensen langs, maar nu was het overgrote deel oprecht benieuwd wat we aan het doen waren. En de doedelzak viel een stuk meer in de smaak dan op een gemiddeld middeleeuws festival, maar dat was gezien het keltische/schotse thema ook wel een beetje te verwachten

Het is eigenlijk ideaal om daar als groep te staan. Je mag lekker relaxed in het zonnetje hobbyen tegen (kleine) vergoeding en gratis entree op het festival. We zitten niet full-time aan ons kampement gekluisterd; af en toe kun je best even het kamp uit om je eigen dingen te doen, waardoor ik diverse balfolkdansjes heb kunnen meepikken tijdens de muziekoptredens.

Uiteraard is er ook buit: twee hele mooie lappen wol. Ik wist van tevoren dat het kraampje waar ik de wol voor diverse eerder gemaakte outfits kocht, er weer zou zijn. Dus racete ik zaterdagochtend net voor openingstijd al langs om alvast de mooiste wolletjes te claimen, voordat het bezoekend publiek er hun grubby hands op konden leggen. Het voordeel van al vanaf vrijdagmiddag aanwezig zijn op het terrein om op te bouwen

En dan was er nog de gezelligheid ‘s avonds. Vanwege een gebrekkige voorraad brandhout, party-crashten we gewoon bij het kampvuur van de buurgroep. De ene nam mede mee, de ander snaai, en ik kwam met mijn liederenboek opdraven. Succes gegarandeerd!

Met een zongebruind koppie, een gigantisch slaapgebrek, nieuwe vrienden en een blij en tevreden gevoel nam ik zondagavond afscheid van het terrein. Dag dag Keltfest, dag dag lieve leuke gezellige mensen. Hopelijk tot een volgende keer!