Okee, voordat ik verder iets vertel over ons optreden met Tweedledum & Tweedledee tijdens de Keltische Middag in Alkmaar, moet eerst dit er even uit:

HET WAS DROOG!!! DROOOOOOOOOOOOG!!!!! \o/

De hele middag hebben we geen spatje regen gehad! Wat een verademing na de in het water gevallen Belegering van Teylingen… We hadden dan ook niets te klagen over de opkomst.

Zo, en nu de rest

Dit was voor mijn gevoel ons eerste echte officiële optreden met Tweedledum & Tweedledee, want er waren 4 nieuwe elementen aanwezig:
1) We zijn gevraagd door de organisatie (in plaats van onszelf op te dringen aan te melden)
2) We stonden voor het eerst op een podium. Versterkt.
3) We waren opgenomen in het officiële programma en in het promotiemateriaal
4) We hebben betaald gekregen

Vooraf scheet ik wel een paar kleuren stront hoor… vooral vanwege dat versterkt spelen op het podium. Waarbij het ook nog eens de bedoeling was dat ik ging zingen!

Ik ben namelijk best wel onzeker over mijn zang – ik weet dat ik een betere stem heb dan de gemiddelde Nederlander en dat hij alleraardigst klinkt om bij een kampvuurtje te gebruiken, maar stiekem vind ik me niet getalenteerd genoeg om mezelf ermee op een podium te plaatsen.

Tot nu toe kwamen onze zangnummers ook nooit goed uit de verf als ik met Ernic ergens optrad. Ik kom namelijk niet boven zijn draailier uit, dus moet versterkt worden. Dat is nogal een gehannes met draagbare microfoontjes en verstopte versterkers, die nog nooit optimaal gewerkt hebben (batterijproblemen, raar gezoem, etc) en we hebben ook niemand die een soundcheck voor ons kan doen. Dat zorgt dan bij mij alleen maar voor meer onzekerheid.

Aangezien dit een festival was dat draait op vrijwilligers, vreesde ik bovendien dat de soundcheck hier ook door een hobbyist met wat gammele apparatuur gedaan zou worden. Maar niets was minder waar – er was een professioneel team ingehuurd. Compleet met clipmicrofoontjes voor op mijn bourdonpijp.

Mijn doedelzakdocent had me vooraf verteld dat het juist veel fijner is om versterkt te spelen, maar dat kon ik moeilijk geloven. Dan zou ik mezelf extra goed op de monitor horen! En jezelf horen zingen is raar!
Bovendien zou ik veel meer stil moeten blijven staan en mijn speelpijp meer vooruit moeten steken dan ik gewend ben, omdat ik in de microfoon moet blijven spelen. Dat kost concentratie, wat ten koste gaat van onthouden van wat ik ook alweer moet spelen!

Maar ik moet hem achteraf gezien gelijk geven. Wat is het heerlijk om alle geluiden in balans te horen! Geen weggewaaide bourdontoon, geen moeite moeten doen om Ernic te kunnen blijven volgen, niet mijn stem forceren om maar hoorbaar te zijn… gewoon op mijn gemakje zingen.

En het ging dan ook goed!!

We hebben niet foutloos gespeeld, maar de foutjes waren niet cruciaal en ik denk dat ze nauwelijks zijn opgevallen. Ik was ook niet op van de zenuwen. In het begin had ik wat trillende beentjes, maar het heeft me op geen enkele manier gehinderd bij het spelen of zingen. Zelfs geen zweethandjes! (Al zijn die lampen op het podium echt enorm heet, ook al sta je buiten…)

Wat erg hielp, was de relaxte sfeer op het evenement. Het was gewoon een vast buitenpodium in een klein parkje midden in Alkmaar. Het publiek bestond vooral uit lokale dagjesmensen. Die zich comfortabel met koelbox op een picknickkleedje, of een zelf meegenomen stoeltje, installeerden om de boel eens te bekijken. No pressure!

Achteraf gezien pasten we qua niveau ook uitstekend tussen de andere bands. Die van een heel ander type waren, maar waar we niet veel voor onder deden. Heel grappig: van de 4 bands speelden/zongen er maar liefst 3 het nummer ‘Fields of Athenry’! En ik vind dat wij de mooiste versie ten gehore hebben gebracht…
Dat ik dat over onszelf durf te zeggen, geeft al aan hoe tevreden ik ben over de dag.

En dan merk ik ook dat ik een heel eenzijdig beeld heb gekregen van festivals. Op een Keltfest, Castlefest of Elf Fantasy Fair is alles Grootsch, en loopt iedereen op en top verkleed rond en zijn wij amper iets speciaals. Hier waren we een van de weinigen die in themakleding rondliepen! Vooruit, er waren enkele heren in kilt en de Schotse doedelzakspeler die voor ons was geprogrammeerd, liep uiteraard in officieel tenue rond, maar eigenlijk was ik het meest opgedoft van iedereen. (Op Keltfest kon het destijds niet, maar dit was uiteraard de ideale gelegenheid om wél mijn Keltisch geïnspireerde jurk te dragen )

Ik heb dan ook veel complimentjes gehad over mijn outfit. En ben diverse keren aangesproken door mensen met vragen, omdat ze dachten dat ik van de organisatie was

De bezoekers waren ook ontzettend geïnteresseerd in onze instrumenten en muziek. We hebben minstens net zo veel vragen gehad als op een gemiddeld fantasyfestival. Wel spraken enkele mensen ons in het Engels aan. Want we waren Kelten, dus we spraken vast Engels? XD

Meest opmerkelijke vraag (die meer dan eens is gesteld): “Heb je hier nou een opleiding voor nodig?” (of: “Moet je hier noten voor kunnen lezen?”)
Nou… een doedelzak en een draailier zijn ook gewoon instrumenten, net als een piano of gitaar hoor… dus les nemen en oefenen is wel handig ja, maar er is geen universiteit voor

Ook erg bijzonder was de gozer die, naar aanleiding van onze naam, opmerkte dat hij een ontzéttende Alice in Wonderlandfan was, en me alle Alice-tattoos op zijn hele lichaam heeft laten zien (inclusief een complete Mad Tea Party op zijn rug).

Oh, en uiteraard lag er ook weer geld in ons visitekaartjesbakje nadat we na ons podiumoptreden in het veld waren gaan spelen – ditmaal haalden we €15,05 op.
(Ik heb de opbrengst direct nuttig besteed bij een van de kraampjes, waar ze ook wat reënactmentspulletjes verkochten, te weten aan een koperen naald.)

Het enige mindere aan de middag was, dat er continu lawaai van het hoofdpodium af kwam. Het was de bedoeling dat we na ons optreden in het veld zouden gaan spelen. Maar het veld was slechts een open plek tussen de bomen, dus overal hoorde je het podium. Was er geen optreden, dan was er een soundcheck, of draaiden ze gewoon muziek uit de boxen. Daar kunnen wij bijna niet tegenop spelen. Klein verbeterpuntje voor de volgende keer. Maar verder… als ze ons voor volgend jaar vragen, komen we graag weer!