Gisteren gingen we weer eens bij Mark’s oma langs. Het goede mens is begin negentig, maar woont nog steeds zelfstandig!

De gesprekken met oma leiden vaak terug naar ‘vroeger’. En iedere keer merk ik hoe ontzettend interessant het is om te horen hoe het allemaal ging toen zij nog jong was.

Ik heb dat nooit gehad met mijn eigen opa’s en oma’s. Beide oma’s en een van mijn opa’s zijn al geruime tijd geleden overleden en als kind had ik niet echt goede gesprekken met hen. Mijn andere opa heeft veel langer geleefd, maar die praatte nooit uit zichzelf over vroeger. En als je er naar vroeg, kreeg je een of ander kwatsjverhaal te horen, waarvan je maar moest raden hoeveel waarheid er in zat.

Als je hoort hoe het eigenlijk-helemaal-nog-niet-zo-heel-lang-geleden ging en hoe weinig mensen toen hadden, helpt dat je wel om te relativeren. En om te beseffen hoe ont-zet-tend goed wij het momenteel hebben.

Mensen hebben de neiging om hun welvaart af te meten door zichzelf te vergelijken met anderen, maar dat zijn dan de buren, vrienden of familie, of andere mensen uit de huidige tijd en hetzelfde land. Dus wordt er steen en been geklaagd over de zakkenvullende overheid, de zorgverzekeraars, tijdelijke contracten en wat niet meer.

Maar eigenlijk zouden we ons moeten vergelijken met onze familie uit eerdere generaties. Die in de oorlog alles te voet, met de fiets of met paard en wagen moesten doen. Of met de Urker Stoombootmaatschappij, die er volgens oma 7 uur over deed om van Kampen naar Amsterdam te varen, zodat ze hongerige kinderen uit het westen konden vervoeren naar boeren in het oosten die wél eten hadden.
Met de mensen die werkloos vanuit Indonesië terug naar Nederland kwamen met amper geld en slechts wat zomerkleding, terwijl de winter eraan kwam.
Met de gezinnen die zo weinig geld hadden, dat de kinderen op hun verjaardag alleen maar konden afwachten totdat pappa thuis kwam, en heel hard moesten hopen dat hij voldoende werk had gehad om een verjaardagscadeautje voor hen te kunnen kopen.

Vergelijk dat maar eens met onze hedendaagse maatschappij, waar velen niet één, maar twee auto’s hebben, kinderen omkomen in het speelgoed en kledingkasten zoals de mijne uitpuilen.

Ik ging me bijna schuldig voelen over al mijn luxe. Maar dat is niet nodig, ik moet er vooral van genieten zolang het kan. En daarbij beseffen hoe goed we het hebben. Vroeger was niet alles beter. En over enkele jaren is het dat misschien ook niet.