Toen ik de weersvoorspelling voor afgelopen weekend zag, zakte me de moed een beetje in de schoenen: regen, regen en meer regen. Dat werd dus waarschijnlijk meer schuilen dan muziek maken tijdens het Middeleeuws Spektakel Amsterdam.

Maar wonder boven wonder bleef het grotendeels droog! Op zaterdag begon de regen precies om sluitingstijd pas te vallen. En zondag was er maar één bui waarvoor we even moesten inpakken. Maar verder hebben we gewoon lekker kunnen spelen. En hoewel er zondag geen lekker zonnetje was, stond er wel genoeg wind om de tent droog in te kunnen pakken. Hoezee!

Wat het dan een perfect weekend? Dat helaas ook weer niet. Het nadeel van de regen op zaterdagavond was dat er niet zo veel kampvuurgezelligheid was en we ook niet, net als in Dordrecht, ‘s avonds lekker buiten muziek hebben gemaakt. En dan hadden we nog de vliegtuigen…

Het Amsterdamse Bos ligt namelijk vlak naast Schiphol. En er was blijkbaar onderhoud aan de Polderbaan. Waardoor zowat alle landende vliegtuigen precies over ons evenemententerrein naar beneden kwamen. Sommigen vlogen dermate laag over dat ik bijna de mensen achter de raampjes kon zien zitten… En mijn hemel, wat maken die dingen een lawaai! Daar is echt niet tegenop te spelen.

Het zou niet zo erg zijn geweest als er een paar keer per dag een toestel was overgekomen, maar het was een continue stroom aan landende vliegtuigen. Op het dieptepunt kwamen ze iedere 2 a 3 minuten over. Dat is dus 2x per liedje!!

Niet alleen wij hadden er last van, maar ook bijvoorbeeld de verhalenverteller en de mensen op het podium. Dat mocht namelijk officieel niet versterkt worden. De gemeente Amsterdam had daar geen vergunning voor afgegeven. Want tsja, een lawaaimakend podium, dat kan natuurlijk niet… stel je voor dat het harder is dan die overvliegende toestellen… :-X

Ach ja, wij hebben toch een heel leuk weekend gehad. Veel gespeeld en veel belangstellende bezoekers. En op zondag stond de wind anders en kozen ze blijkbaar een andere landingsbaan, waardoor we die dag nergens last van hebben gehad.

Het allerleukste publiek was het kleine meisje, dat maar bleef dansen op onze liedjes. Pappa en mamma probeerden mee te dansen, maar nee, die werden hardhandig aan de kant geduwd. Deze diva moest de dansvloer voor haar alleen hebben. En steeds wanneer ik ophield met spelen en voor haar knielde om iets uit te leggen over het instrument ofzo, pakte ze mijn blaaspijp en stopte ze hem terug in mijn mond. Doorspelen jij!

Oh ja, ik heb ook nog geshopt: een gesp en mooi riem-einde, en vilten dreads voor een LARP-personage.

Hopelijk mogen we er volgend jaar weer bij zijn!