Hèhè, poeh poeh, hij staat…

Normaal gesproken trek ik een middagje of avondje uit om uitgebreid het huis in kerststemming te brengen, maar dit jaar zat dat er even niet in. Om de een of andere reden was ik zowel in het weekend als ‘s avonds steeds weg, druk, of wat dan ook. En als ik thuis was, was Mark er weer niet. Terwijl ik het wel zo gezellig vind om samen de boom op te tuigen.

Afgelopen vrijdag had Mark na het boodschappen doen maar even snel een boompje uitgezocht en in de auto gegooid – ik was ziekjes dus ben niet eens mee geweest. Het arme ding heeft vervolgens dagen in de achtertuin moeten staan wachten totdat we er eindelijk aan toekwamen om hem te versieren.

Gisteravond dan eindelijk even snel tussen avondeten en doedelzakles in, de dozen van zolder gehaald. Toen mijn docent arriveerde voor de les waren we nét klaar. Ik zat wel nog steeds onder de glitters, maar ach. Wij zijn klaar voor de kerst!

(En Sammy heeft uiteraard de eerste kralenslinger al uit de boom gemept.)