Vandaag speelde ik met Tweedledum & Tweedledee op de Doesburgse Hanzefeesten. We waren er dit jaar voor het eerst, en wat mij betreft gaan we volgend jaar weer, want het was ontzettend sfeervol!

Het centrum van Doesburg is erg schattig, met veel oude panden, en overal was het volgebouwd met kraampjes. Het was loeidruk, want het waren ook gewoon winkelstraten op zaterdag, en superveel mensen liepen verkleed rond.

Okee, de definitie van ‘middeleeuws’ werd zeer vrijelijk geïnterpreteerd (van carnavalskleding en renaissance-geïnspireerd-met-een-vleugje-gouden-eeuw-plus-modern-horloge tot smartlappenkoor dat ‘Daar in dat kleine café aan de haven’ ten gehore bracht :-X), maar dat betekende ook dat wij zonder gêne ons middeleeuwse repertoire konden loslaten en een hoop leuke folknummers er doorheen hebben gegooid.

We waren tweemaal op een podium ingepland, maar eerlijk gezegd vond ik het langs de straat spelen veel leuker! Vanwege het goede weer en de enigszins obscure ingang was namelijk niemand in de kerk waar we zouden optreden, dus daar zijn we alsnog voor de deur gaan staan.

Het podium tegenover de Waag was imposant vanwege zijn grootte, maar het voelt wel als een flinke afstand ten opzichte van je publiek en bovendien was de planning niet ideaal: direct na ons stond alweer de volgende groep ingepland. Dat wisten wij niet, dus wij hebben ons volledige half uur volgespeeld terwijl die anderen een kwartier lang continu achter ons langs liepen om alvast op hetzelfde podium op te bouwen. Voor ons was het irritant omdat dat onwijs stoorde, en zij zullen ons wel irritant hebben gevonden omdat ze dachten dat we niet op tijd ophielden…

Op een markpleintje stonden we wél ideaal en zijn er ontzettend veel mensen langs gelopen (waaronder behoorlijk wat bekenden!) en daadwerkelijk blijven staan om te luisteren. Ook hebben we maar liefst 4 cd’s verkocht. Deze bezoekers waren veel enthousiaster dan het gemiddelde middeleeuwse-festival-publiek. En dat is erg motiverend.

De optocht aan het eind was wel weer een beetje sip. Er was namelijk geen volgorde gepland voor de groepen – iedereen hoopte zich op en sloot maar gewoon aan. En als je vier muziekgroepen daar tussen hebt lopen, gaat dat niet goed. Want wij kunnen niet ons eigen repertoire spelen als een paar rijen achter ons iemand een compleet ander ritme op een trom loopt te slaan.

Aangezien we Datura in de buurt spotten, stelden we voor om wat samen te spelen. Maar toen bleek dat we geen overeenkomstig repertoire hadden. Al lopend stelde ik voor om dan gewoon om en om te spelen, maar dat is blijkbaar niet helemaal doorgekomen, want toen zij aan de beurt waren bleven ze gewoon doorspelen. Ernic kende nog wel een of twee van hun nummers, maar ik heb de volledige optocht voor spek en bonen ernaast gelopen.

Desondanks overheerst het positieve gevoel. En ook hoera voor het weer, want hoewel we in de regen aankwamen, werd het droog toen we wilden beginnen met spelen en hebben we de rest van de dag geen spatje regen meer gehad!

Hopelijk lukt dat morgen ook, want dan spelen we op het Sprookjesfestival in Kranenburg. Nu dus maar even de doedelzak laten opdrogen en de beentjes omhoog, zodat we er morgen weer tegenaan kunnen.