Heel handig, om zo dicht bij de Duitse grens te wonen. Want het was maar 20 minuten rijden naar Kranenburg, waar we vandaag op het Märchenfestival (Sprookjesfestival) mochten spelen.

Wat een schattig stadscentrumpje heeft Kranenburg… moeten we eigenlijk vaker heen. Sowieso zijn dit soort oude Duitse stadjes altijd heel sfeervol. Zo’n festival rondom de oude stadsmuren en kerk werkt dan ook extra goed (net als gisteren overigens, tijdens de Doesburgse Hanzefeesten).

Omdat we erg vroeg waren gearriveerd, konden we nog even rondlopen en de museumtoren beklimmen. De beheerder, die volgens mij zo’n spil-in-het-dorp is die alles weet en iedereen kent, wilde erg graag ons met zijn toren op de foto zetten zodat hij weer wat promotiemateriaal had.

Overigens was het meer een middeleeuws festival dan echt een sprookjesfestival. De aankleding en kinderactiviteiten hadden weliswaar een sprookjesthema, maar vanwege het uitgebreide kampement met middeleeuwse re-enactors liepen er een stuk meer historisch correct geklede mensen rond dan tijdens de Doesburgse Hanzefeesten… :-X Maar wij voelden ons er perfect thuis met onze nieuwe fantasykostuums!

Na de ochtendmis (jawel, dat gebeurt daar nog!) wachtten wij de kerkgangers op en gingen we hen al muziek makend voor in een stoet langs de stadsmuren (nou ja, we liepen wel nog achter de politieauto die de weg voor ons vrij maakte – ook een hele nieuwe ervaring). Diverse re-enactors sloten aan, en niet te vergeten: een heuse draak! Net als het Gebroeders van Limburgfestival heeft, inclusief lichtgevende ogen en rokende neusgaten. Alleen dan niet van metaal maar van purschuim.  We voelden ons net de rattenvangers van Hamelen, maar we hebben alle mensen en hun kinderen netjes terug naar het festivalterrein gebracht hoor!

Na de tocht begon het festival officieel. Eerst werd door enkele Kranenburgse kinderen een überschattig toneelstukje opgevoerd. Je kent het wel: met begeleiders die alle kleuters de juiste kant op proberen te dirigeren, het meisje dat spontaan begint te zwaaien en heel hard “HOI MAMMA!!” vanaf het podium roept, en het jochie dat brullend door pappa van de bühne moet worden geplukt omdat hij het zo eng vindt… Dan kan ik wel niet van kinderen houden, maar ik heb het hele stuk met een brede glimlach aangezien en hard meegeklapt (en ondertussen nog wat Duitse kinderliedjes opgepikt).

Daarna waren wij aan de beurt en mochten we in de sprookjestuin een uurtje spelen. Er was helaas weinig publiek, want de meesten waren op het andere veld met alle re-enactors en het grote podium gebleven. Maar er was wel een terrasje op ons veld en die bezoekers hebben volgens mij van een afstandje genoten. En in dat uurtje zijn er maar liefst twee mensen een cd’tje komen kopen, dus dat is ook een goed teken!

Daarna weer naar huis, want in tegenstelling tot de meeste festivals hadden ze hier alleen een vast programma en was er geen sprake van ‘gewoon rondlopen en muziek maken’.

Misschien maar goed ook, want hoewel wij de mazzel hebben gehad dat we maar een paar drupjes water op ons hebben gekregen, stortregende het een uurtje nadat ik thuis was… Hopelijk hebben ze het over de grens wel droog gehouden.