Na de afgelopen jaren steeds min of meer op de bonnefooi te zijn komen spelen, kregen we het dit jaar met een omweg eindelijk voor elkaar om als Tweedledum & Tweedledee officieel te worden opgenomen in het programmaboekje van het Gebroeders van Limburgfestival!

We stonden nog steeds niet op de mailinglist voor deelnemers en moesten de briefings via-via krijgen, maar hee, we komen ieder jaar een stapje dichterbij. Wellicht worden we volgend jaar zelfs eindelijk officieel gevraagd door de organisatie om mee te doen – je blijft hopen

Op zaterdag waren we gepositioneerd in het Hunnerpark. We bleken ook echt de enige muzikanten aldaar te zijn, dus we hebben er zowat de hele dag door gespeeld. Ook ‘s avonds, toen de vuurkorven aan gingen en er diverse vuurshows werden gegeven en de metalen vuurspuwende draak – de nieuwe gimmick van het festival – werd bevochten.

(Hoe episch is die foto?? :-D)

Hier de draak in actie:

Hoewel het zaterdag relatief rustig was (de grote meute kwam op zondag), hebben we volgens mij nog nooit zoveel publiek ineens gehad! Op een gegeven moment stonden er wel een stuk of 20 mensen tegelijk om ons heen te luisteren. Wat mij betreft was het dan ook een van onze meest succesvolle optredens tot nu toe. En er zijn best wel wat visitekaartjes meegenomen.

We spelen onze liedjes ook merkbaar vloeiender. Ik ben nu op het punt dat ik niet meer bij ieder nummer de beginnoten moet opzoeken, maar dat ik bij het horen van de naam van het nummer gelijk weet wat ik moet spelen. Uiteindelijk wil ik dat bij alle nummers hebben.

Erg schattig waren de twee meisjes in prinsessenjurkjes, die op zaterdag tot drie maal toe hun ouders bij ons lieten stoppen zodat ze konden dansen op onze muziek. Aangezien ze ook kleine tamboerijntjes bij zich hadden, hebben we ze op een gegeven moment uitgenodigd om tussen ons in te komen staan en mee te rammelen (uiteraard volledig uit de maat). Dat leverde natuurlijk nog meer bekijks op – geen betere publiekstrekkers dan schattige kinderen.

Ik heb ook zelf nog een dansje kunnen doen! Iemand kwam naar ons toe en klaagde dat hij niemand had om mee te balfolken, terwijl hij altijd al eens op ‘authentieke muziek’ zoals onze had willen balfolken. Nou, laat ik nou niet alleen balfolk muziek spelen, maar het zelf ook dansen! En dus dansten we samen terwijl Ernic speelde. Heh, balfolkers… je weet nooit waar je nieuwe vriendjes maakt.

Naast complimentjes over de muziek, kreeg ik wederom veel complimentjes over mijn rieten mand, waar ik mijn instrument in bewaar. Om de een of andere reden valt dat ding erg in de smaak, terwijl het feitelijk niet meer is dan een opgeleukte paraplubak
En ik kreeg heel veel positieve reacties op mijn nieuwe jurk! Ik heb er nog niet over geblogd, aangezien hij nog niet 100% af is – ik moet nog wat bandjes weven voor rond de hals en om de zoom aan de onderkant, maar dat redde ik helaas niet meer voor het festival. Hij was echter gereed genoeg om aan te trekken vond ik. Op de foto’s dus vast een sneak preview; de blogpost met details volgt t.z.t..

Op zondag moest Ernic met de Speellieden van Gelre optreden en kon daardoor helaas niet met mij samen spelen. Dus toog ik maar in mijn eentje naar het Hunnerpark. Ik zag er een beetje tegenop om alleen te spelen, want dat had ik op zaterdag ook al anderhalf uur gedaan omdat Ernic iets later kwam en dat was wat minder bevallen. Niet dat ik het eng vind om solo te spelen, maar het is gewoon minder gezellig. En tweestemmig spelen spreekt toch veel meer aan dan alleen een doedelzak.

Eenmaal in het park aangekomen constateerde ik dat de groep Madlot daar al stond te spelen. Huh, planningsfoutje?
Nou ken ik hen en zijn het heel hartelijke mensen, dus nodigden ze me gelijk uit om een paar nummertjes mee te spelen. Maar ondanks dat ik dat heel leuk vond, wilde ik niet de hele dag om hen heen blijven hangen en ging ik later op de middag op zoek naar (te) rustige oorden om daar wat muzikale opleuking te bieden.
Uiteindelijk vond ik een stil plekje op de brug tussen het Valkhofpark en Kelfkensbos – en het bleek toen nog best wel leuk om in mijn eentje te spelen! Juist omdat het ‘in de doorloop’ was, stond ik er voor mijn gevoel geen luistermuziek te spelen, waarvoor mensen geacht werden een tijdje te blijven staan, maar zette ik er vooral een sfeertje neer en functioneerde ik als ‘preview’ bij de ingang naast de kassa, om mensen te overtuigen om een kaartje te kopen en naar binnen te komen. Dat werkte erg goed!

De reacties waren heel verschillend. Sommige mensen bleven best lang staan, anderen hielden tijdelijk hun pas in, weer anderen liepen slechts glimlachend en knikkend langs. En dan had je nog de kinderen die wilden luisteren maar meegesleurd werden door chagrijnige ouders, of ouders die zonder succes probeerden hun chagrijnige kinderen te laten luisteren

Stiekem ook hilarisch was de vluchtende kudde bezoekers, toen de kanonnen begonnen te bulderen tijdens ‘de belegering van de muur’. Die dingen knallen sowieso al hard, maar als je ze op een muur richt, dan weerkaatst de knal zo hard dat ook mijn trommelvliezen op springen komen te staan, terwijl ik er honderd meter van verwijderd ben. Kun je nagaan hoe kinderen die er omheen staan erop reageren.
Juist – die gaan huilen. Dus gelijk na salvo één steeg een geweeklaag van kinderstemmetjes op. Dat bij elk volgend salvo versterkte. Met als gevolg dat je grote golven ouders met inmiddels krijsende kroost de aftocht zag blazen, nog voordat de show voorbij was.

Omdat ik geen vaste planning had op zondag, kon ik voor en tussen het spelen door, ook nog zelf wat rondkijken en met mijn ouders, die ook een dagje waren gekomen, de riddershow bewonderen:

Eigenlijk had ik gehoopt nog wat mooie waar te kunnen scoren op de middeleeuwse markt, maar die viel een beetje tegen qua omvang. Maar misschien stond er meer koopwaar in de reënactmentkampementen zelf. Ik had helaas te weinig tijd om daar uitgebreid naar te gaan kijken.

Dit jaar liep ik ook voor het eerst mee in de ‘Blijde Incomste’: de afsluitende optocht. Ik was zelf niet ingepland, maar werd uitgenodigd door de Speellieden van Gelre om met hen mee te lopen. Aangezien Ernic ook bij hen speelt, hadden we al een redelijk overlappend repertoire en hoefde ik slechts drie liedjes nog even in mijn hoofd te stampen.

Het is echt heel leuk om door het centrum te lopen, terwijl aan weerszijden van de straat de mensen rijen dik staan om je toe te juichen. Hoewel ik niet de gelegenheid had om het publiek écht aan te kijken; daarvoor vereist samenspelen toch nog te veel concentratie. Zeker met al dat geroezemoes om je heen, is het een uitdaging om elkaar te blijven horen en gelijk te spelen!
Van tevoren maakten we ons een beetje zorgen over het moeten lopen tijdens het spelen. Maar dat bleek 100% mee te vallen. En hoewel het niet foutloos ging, lag dat gelukkig niet alleen aan mij, dus ik geloof niet dat de Speellieden spijt hebben van hun uitnodiging

Al met al heb ik een superleuk weekend gehad. Ik hoop de bezoekers ook. Wat mij betreft staan we er volgend jaar weer.