Na al het ge-oefen voor Castlefest, kon ik gelijk door met ons Middeleeuwse repertoire, want dit weekend was het Gebroeders van Limburg Festival. Vanwege mijn bedrijfsuitje en verjaardag kon ik er helaas alleen op zondag heen.

Ik had me dan ook niet opgegeven als vrijwilliger. Niet alleen omdat ik niet het hele weekend beschikbaar was, maar ook omdat ik graag muziek wilde maken in plaats van achter de kassa te zitten, dingen op te bouwen, of meer van dat soort werk. En zoals twee jaar geleden bleek, ben je óf ondersteunend bezig als vrijwilliger, óf je wordt door de organisatie ingehuurd als re-enactor of muzikant, om het publiek te vermaken. Ik wilde het laatste, maar was niet gevraagd, dus heb ik me opgedrongen ben ik illegaal binnegeslopen heb ik zelf het initiatief genomen om onbetaald iets leuks te doen voor het publiek. Ernic, met wie ik samen speel, hoefde alleen op zaterdag met zijn andere muziekgroep op te treden en was zondag gelukkig beschikbaar om samen muziek te maken. En aangezien mijn kostuum al eerder officieel was goedgekeurd, voelde ik me niet bezwaard om gewoon te doen alsof ik er bij hoorde

Dus gingen we rond een uur of twaalf in de stad staan, bij de ingang van het Kronenburgerpark, om de mensen naar binnen te lokken.

Het was heel leuk om te spelen en het gaat ook echt steeds beter. Maar het was onwijs jammer dat het zulk ontzettend baggerweer was. De ene na de andere hoosbui plensde over ons heen. Het waren ook nog eens flinke buien die niet na twee minuten alweer ophielden. En aangezien instrumenten nu eenmaal niet tegen vocht kunnen, moesten we iedere keer snel inpakken en ergens beschutting gaan zoeken.

Ik voelde me op een gegeven moment net een bedelaar, die steeds ergens bij een re-enactmenttent om onderdak kwam vragen…

Ook onder een luifel konden we maar slecht verder spelen, want ook al sta je niet direct in de regen, de instrumenten hebben nog steeds last van de vochtige lucht.
Overigens waren wij niet de enigen die er last van hadden – stel je maar eens voor hoe snel een harnas wegroest in deze omstandigheden. Het leverde dan ook een mooi historisch-correct-maar-alleen-als-het-uitkomt-momentje op: een groep geharnaste lui die tijdens weer een bui, de toevallig net aan komen rijdende Nijmegen-centrum-sightseeingbus aanhoudt en massaal instapt om de laatste honderden meters af te leggen

Op een gegeven moment moest Ernic weg om zich voor te bereiden op ‘De Blijde Incomste’ (de afsluitende optocht, waar ik als verstekeling natuurlijk niet in thuis hoorde) en ben ik zelf wat door het centrum gaan slenteren.

Na weer een hoosbui te hebben uitgezeten, ben ik in m’n eentje in de grote winkelstraat gaan musiceren. Al gauw kwam er een door een paard voortgetrokken hooiwagen langs. De mensen erop stopten voor me en nodigden me uit om achterop te komen zitten en spelend door de straat te trekken. Dat was echt onwijs gaaf! Zo zittend op een hooibaal op een grote kar, trek je natuurlijk 2x zo veel aandacht als normaal
Helaas vond binnen 10 minuten de volgende hoosbui plaats en moest ik tot mijn grote spijt weer snel van de kar af.

Daarna ben ik bij de Stevenskerk gaan spelen, waar een enorme rij stond. De optocht was namelijk afgelast vanwege de regen en in plaats daarvan zouden er wat tableaus en personages in de kerk worden neergezet. Omdat de bezoekers zich daar in de rij stonden te vervelen, besloot ik spontaan om ze wat af te gaan leiden met muziek.
Ook dat mocht echter nog geen 10 minuten duren – daarna zette vlak om de hoek een volledige band hun repertoire in en aangezien ze wat meer volume produceerden dan ik in m’n eentje, kon ik mijn boeltje wederom inpakken.

Toen was ik er wel een beetje klaar mee. Ik heb nog wat langs kraampjes geslenterd, maar de meesten verkochten vooral toeristische dingen, zoals houten zwaardjes voor kinderen, of de standaard sieradenmeuk. Geen trippen (de voorlopers van klompen zeg maar) te vinden helaas. Aangezien tegen die tijd iedereen toch al aan het afbreken was, ben ik weer naar huis gefietst (slechts één opmerking over gehad – dat viel dan weer mee ) en heb ik mijn lekker warme Cheshire Cat pyjama aangetrokken

Dus hoewel het samen spelen met Ernic erg leuk was, heb ik toch een beetje een meh-gevoel aan de dag overgehouden. Wel ben ik erg blij dat mijn collega, die speciaal vanwege mijn optreden besloot om het festival te bezoeken, me nog heeft kunnen zien spelen voordat we weer bibberend onder een afdakje moesten gaan zitten.

Misschien dat het volgend jaar eindelijk droog blijft. We gaan het gewoon weer proberen.