Vorige week zaterdag werd ik gebeld door de MusicalMakers. Woensdag t/m zaterdag zou hun musical “Catriona, Prinses van de Highlands” spelen in theater de Lindenberg. Gezien het Highlandsthema, leek het hen leuk om de bezoekers, voorafgaand aan de voorstelling, te ontvangen met doedelzakmuziek. Of ik tijd had om die dagen een uurtje te komen spelen?

Uiteraard moest ik ze uitleggen dat er verschillende typen doedelzakken zijn en ik geen Schotse doedelzak speel. Maar toen ze hoorden dat de mijne zachter klinkt, werden ze volgens mij alleen maar meer enthousiast.

Okee, prima dan. Aangezien ik zaterdag al een optreden met Tweedledum & Tweedledee heb staan, stemde ik in om woensdag t/m vrijdag te komen spelen. En omdat ik toch nog een Keltische outfit had liggen, stelde ik voor om die aan te trekken. Dat compenseerde hopelijk het feit dat ik zo goed als geen Schotse nummers in mijn repertoire heb…

Op woensdag kwam ik dus netjes op tijd opdagen. Het plan bleek om mij bij de ingang van het pand te zetten. Zodra de zaalwacht de zaal ging openen, zou die mij komen ophalen en dan zouden we met z’n allen, onder begeleiding van muziek, naar de zaal lopen en dan zou ik bij de deur verder spelen. Prima.

Dat betekende wel al spelend, twee trappen op moeten lopen in een lange rok – zonder vrije handen om deze op te tillen. Gelukkig ben ik niet op m’n bek gegaan en heb ik de melodie ook nog eens foutloos weten door te spelen. Mensen hebben geen idee wat ze allemaal van muzikanten vragen!

Toen de meeste bezoekers de zaal in waren, sprak iemand van de organisatie me aan. Dit was zo leuk! Kon ik niet even binnen in de zaal verder gaan spelen?
“Ja hoor. Waar moet ik dan gaan staan?”
“Nou, gewoon, op het podium.”
Euh…

Dus toen stond ik ineens in mijn uppie op een groot podium, voor een driekwart volle zaal met zo’n 250 man publiek dat naar mij staarde… *slik*

Om het nog spannender te maken, zat draailierspeler René (die de organisatie over mij had getipt) in de orkestbak. En had ik Puck, een mede-doedelzakspeelster waar ik nota bene les van heb gehad, zien binnenlopen als publiek. Die horen dus ook echt wel dat ik gewoon een folkwalsje speel, in plaats van iets Schots. Nou ja, just smile and play…

Heel grappig om na ieder nummer, applaus van de zaal te krijgen! Dat is toch heel anders dan langs de weg spelen voor toevallig langslopende mensen.

Na afloop van een van mijn nummers ging het licht uit en vermoedde ik dat dat een hint was dat ik van het podium af moest. Dus sloop ik stilletjes weer de zaal uit, terwijl de musical begon.

Donderdag en vrijdag wist ik al wat er ging komen, dus had ik me mentaal kunnen voorbereiden op spelen op het podium en een iets betere selectie uit mijn repertoire gemaakt. Het enige jammere was, dat mijn bourdonpijpen niet mee wilden werken. De kleine bourdonpijp bleef maar ontstemmen en de grote produceerde een rare pruttel in plaats van een constante toon. Die heb ik uiteindelijk maar gewoon dicht gedaan. Zonde, want zeker als je in je eentje moet spelen, doet zo’n achtergrondtoon heel veel om de boel op te leuken.

Woensdag- en donderdagavond had ik nog andere afspraken, maar vanavond kon ik na mijn optreden de zaal in sluipen en zelf ook naar de musical kijken. En jee, wat was die gaaf!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik weinig verwachtingen had, want het was een amateurgezelschap. Maar ze speelden en zongen echt wel op professioneel niveau! Hoewel ze natuurlijk niet het budget hadden voor superfancy decors, vond ik de zang zelfs beter dan toen we naar Soldaat van Oranje waren gegaan… Ook de muziek was mooi en de humor was erg leuk.

Als ze volgend jaar weer spelen, wil ik zeker gaan kijken! (En als je morgen niks te doen hebt: er zijn nog kaartjes voor zowel de matinee als avondvoorstelling. )

 

Het is heel bemoedigend dat ik de laatste tijd regelmatig word gevraagd om ergens op te treden. Naast deze klus, werd ik recentelijk ook door professioneel doedelzakspeler Wouter gevraagd om hem te vervangen omdat hij een agendaprobleem had. En zijn we met Tweedledum & Tweedledee gevraagd om voor een andere middeleeuwse groep in te vallen.

In beide gevallen kon ik helaas niet, en ik betwijfel bovendien dat ik/we eerste keus was/waren, maar toch – het is toch een teken dat mensen je goed genoeg vinden. Want als je iemand die er niets van bakt regelt om voor je in te vallen, straalt dat ook op jou af.

Bovendien is het een teken dat men ons inmiddels kent en onthoudt. Het is toch ook een kwestie van je smoel vaak genoeg laten zien – live of via internet. Ik ga dus lekker door met posten op mijn blog en onze Facebookpagina.