David had mij uitgenodigd om gisteren mee te doen aan een ‘kampvuursessie’. Oftewel: bij iemand in de achtertuin (lees: compleet weiland, inclusief zwembad! Ik herinnerde me ter plekke pas dat ik er al eens eerder was geweest.) muziek maken bij een kampvuurtje / barbecue.

Dat klonk gezellig. Ik had alleen geen idee wie er allemaal zouden komen. Ook maakte ik me een beetje zorgen omdat ik geen doorgewinterde sessiespeler ben. Maar er werd gezegd dat liedjes zingen rond het kampvuur ook kon. Dat kan ik wel. Dus ik besloot om te gaan en wel te zien.

Ik bleek maar weinig aanwezigen te kennen. Het was blijkbaar een groepje dat vaker bij elkaar komt om sessie te spelen in een bepaald café in Brabant. Dat maakte het voor mij wel extra lastig, want sessiegroepjes hebben toch vaak een bepaald repertoire dat vaak gespeeld wordt. Ik ga wel eens naar Wageningen om sessie te spelen en daar begin ik nu eindelijk een beetje het standaard repertoire in de vingers te krijgen. Maar wat er hier werd gespeeld, kende ik allemaal niet.

Gelukkig was iedereen wel heel vriendelijk tegen me. Ik had al aangegeven dat ik niet zo’n sessietijger ben en nog veel moet leren, en werd wel gestimuleerd om mee te doen. Dat vond ik erg lief. Desondanks voelde ik me behoorlijk geïntimideerd door al die goede muzikanten daar en erg inadequaat wat betreft mijn eigen kunnen.

Sessie spelen is namelijk toch een kunst op zich. Ik kan mijn instrument technisch nog zo goed beheersen, dat wil nog niet zeggen dat ik zo maar mee kan spelen. Ik kan echt wel muziek maken, anders zou ik nooit met Tweedledum & Tweedledee durven optreden, maar op zo’n sessie moet je snel een nummer mee kunnen spelen, of er iets tegenaan kunnen improviseren. En ik kan geen van beide.

Mark zei grappend dat er eindelijk iets is dat ik niet kan en dat ik nu weet hoe andere mensen zich voelen. Mjah, er is natuurlijk veel dat ik (nog) niet kan, maar misschien is mijn grootste frustratie wel dat ik totaal niet het gevoel heb dat er enige progressie in zit.

Mijn doedelzakdocent traint mij tijdens de lessen bewust op het op gehoor naspelen van liedjes en ik merk tijdens workshops zoals die van Stichting Draailier en Doedelzak wel dat ik daar beter in aan het worden ben. Maar het is nog lang niet op het niveau dat ik na een paar keer luisteren, iets mee kan spelen. Tegen de tijd dat ik de basisnoten in de vingers heb, is iedereen alweer uitgespeeld. Of ik kan de oorspronkelijke melodie al lang niet meer onderscheiden van alle variaties die de anderen er inmiddels tegenaan zijn gaan spelen.

De theorie over akkoorden ken ik inmiddels wel. Maar de stap van theorie naar ter plekke een begeleiding improviseren, is veel te groot. En voordat ik een begeleiding kan maken zal ik toch ook eerst de basismelodie moeten kunnen onthouden…?

Het blijft toch een beetje de vicieuze cirkel van niet mee kunnen spelen door gebrek aan ervaring, en daardoor niet de nodig oefening kunnen krijgen om er beter in te worden. Ik heb gewoon geen idee hoe ik moet beginnen met dit te leren!

Ik ben er duidelijk nog lang niet. Dus het blijft een kwestie van mezelf dwingen naar sessies te gaan en mee te prutsen, net zo lang tot het wel lukt. Maar dat gaat een lang en heel frustrerend proces worden…