Gisteren ging ik samen met Mike een hapje eten bij Odessa.

Ik was er nog nooit eerder geweest, dus dat was een goede reden om eens te gaan. Een tweede goede reden was de Albert Heijn spaarkaart, waardoor we het tweede driegangendiner gratis kregen.

Odessa is zeker aan te raden, al moet je wel je best doen om binnen te komen. De ingang blijkt aan de achterkant te zitten en zelfs dan is het nog niet helemaal duidelijk waar het bord heen wijst… Maar goed, we vonden het uiteindelijk allebei en het eten was heerlijk. Omnom, burgers met frietjes, en alles zelfgemaakt!

We waren redelijk op tijd klaar met de maaltijd, dus besloten we om nog een film in de bioscoop mee te pikken. Pirates of the Caribbean redden we net niet meer, maar Wonder Woman wel. Dus werd het die.

Ik had goede dingen gelezen online, en als vrouw zijnde was ik uiteraard benieuwd naar een film met een vrouwelijke heldin in de hoofdrol.

Het verhaal draait om een Amazone genaamd Diana, die door Zeus op de wereld gezet is om de aarde te verdedigen tegen oorlogsgod Ares, die een slechte invloed heeft op de mensheid. De film speelt in WOI en nadat een geallieerde piloot per ongeluk het eiland vindt waar de Amazones wonen, en vertelt dat de wereld in oorlog is, besluit Diana met hem mee te gaan omdat ze verwacht Ares tegen te komen, en hem te kunnen verslaan om zo de oorlog te beëindigen. Daarom trekken ze samen naar het front.

Helaas stelde de film me teleur.

Vooral het verhaal vond ik totaal niet boeiend. Ook waren de personages niet voldoende ‘likeable’. Alleen het begin op het Amazone-eiland vond ik interessant (want: compleet andere cultuur en mooie wereld), en het einde waarin het gevecht tegen de bad guys op zijn hoogtepunt was. Maar het hele middenstuk hadden ze net zo goed weg kunnen laten.

Het was duidelijk dat het verhaal is gebaseerd op het oorspronkelijke stripverhaal; het waren allemaal behoorlijke flat characters en ik bouwde er geen band mee op. De ‘slechterikken’ waren standaard bad guys/girls, inclusief gezichtskapje om verminkingen te bedekken. Ik denk dat ze flink wat hadden moeten aanpassen om de strip op het grote doek tot zijn recht te laten komen, want dit werkte voor mij niet.

Er waren pogingen tot grappige momenten, wanneer Diana, die van een geïsoleerd eiland komt, wordt geconfronteerd met de menselijke wereld. Maar ik vond ze te gemaakt en ook niet geloofwaardig, omdat er véél meer van dat soort momenten hadden moeten zijn. Desondanks leek ze veel dingen wel gewoon te accepteren of te begrijpen.

Er zat ook nog een moraal in: liefde overwint oorlog. Dat is een paar keer verwoord door de hoofdpersoon, maar het kwam onvoldoende tot uiting in het verhaal en daardoor werden die opmerkingen nogal kazig.

Een pluspunt van de film waren de gevechten: die waren erg mooi uitgevoerd en in beeld gebracht.

**** START SPOILER ALERT ****

Ook vond ik het verfrissend dat haar love interest aan het einde gewoon dood ging in plaats van last-minute alsnog te bedenken dat hij de explosieve lading kon laten ontploffen met een timer ofzo, en dan via een parachute alsnog zichzelf net op tijd redde terwijl iedereen denkt dat hij dood is.

**** EINDE SPOILER ALERT ****

Het was uiteraard een film met flink wat girl power, en dat is ook weer eens verfrissend. Wonder Woman hoort gewoon in het rijtje superhelden thuis, zonder dat ze haar schattig of alleen maar mooi hebben proberen te maken. (Okee, ze is eigenlijk té mooi, maar ik klaag ook niet over de spierbundels van Thor of Superman. Het zijn nou eenmaal superhelden. )

Overigens was de echter power woman voor mij Robin Wright in de rol van Antiope, degene die Diana traint:

Dáár zou ik graag meer van willen zien!

Maar girl power alleen kon deze film dus helaas niet redden.