Uiteraard moest er een peettantewaardig cadeau komen voor Josh’ doop en verjaardag. Nou heb ik altijd gegrapt dat ik niet de peettante zal worden die het kind ieder weekend mee naar een pretpark neemt, maar wel degene die met kerst een zelfgebreide kriebeltrui cadeau geeft. Die kriebeltrui zit momenteel niet in de planning, maar ik had wel nog een stukje stof van mijn eenhoornpyjama over…

Zwusje had al eens gehint dat ze wel iets van dat eenhoornstofje voor Josh wilde, alleen was ik er niet zeker van of ze dat nou oprecht meende of dat het sarcastisch bedoeld was. Want Zwusje houdt absoluut niet van roze. Josh wordt gekleed in stoere spijkerstof en cowboylaarsjes. Voorafgaand aan de bevalling heeft ze resoluut duidelijk gemaakt dat we niet met schattige frutselkleding aan hoefden te komen.

Toch zijn er inmiddels wat barstjes in die overtuiging te constateren. Zo kreeg Josh als eens een paasei-achtige decoratieband om het hoofd, omdat ze toch wat te vaak voor een jongetje werd aangezien. Een tijdje geleden postte Zwusje op FB dat ze voor zichzelf daadwerkelijk een roze blouse had gekocht. En als klap op de vuurpijl showde ze een paar dagen geleden foto’s van een blije Josh met… eenhoornsokken!! Grijze weliswaar, maar toch.

Maar goed, ongeacht dat alles komt het er op neer: als je niet wil dat je dochter in aanraking komt met rainbow farting unicorns (zoals Zwusje ze noemt), dan moet je mij domweg geen peettante maken. Dus: aan de naai!

Het is de eerste keer dat ik kinderkleding heb genaaid en al dat gepriegel (wat zijn die mouwgaten belachelijk klein!) was wel even een uitdaging. Perfect genaaid is het ding dus zeker niet geworden. Maar het zat dan wel weer in een middag in elkaar.

Het lijfje is zoals je kunt zien gevoerd met matchende roze tricot.

Nu maar hopen dat het past, want ik weet dat Josh veel groter is dan gemiddeld voor haar leeftijd en maat 98 heeft, maar het is altijd maar afwachten of een willekeurig van een blog geplukt patroon een correcte pasvorm heeft. Voor de zekerheid heb ik het ding wat groter gemaakt, want gezien de snelheid van groeien van die kinderen, komt dat dan vanzelf wel goed. Ik hoop wel dat het hoofdgat groot genoeg is. Het is tricot, dus het stretcht, maar ik heb zoals gezegd geen enkele vorm van ervaring met hoe een kinderlijfje er uit ziet en wat de verhoudingen zijn, dus het is nog even fingers crossed.

En toen het af was, leek het toch best wel érg groot… Was het misschien toch maat 86 in plaats van 98 wat ze had? Argh. Ik heb werkelijk geen idee. Ik word nu nog steeds belachelijk gemaakt dat ik het geboortegewicht van Alice’s baby destijds op 8,5 kilo schatte. Weet ik veel. :-S

Ik heb er in ieder geval bewust een mouwloos jurkje van gemaakt, want afhankelijk van wanneer ze er in past, kan ze het of als zomerjurk aan, of met een longsleeve eronder.

 

Dat was de creatieve kant van het cadeau. Als peettante moet je natuurlijk ook aan de toekomst van de kleine helpen werken en dus wilde ik ook een financiële bijdrage doen. Maar alleen een envelopje is saai. En Josh had vast nog geen spaarpot.

Raad eens wat ik vond…?

Een regenboog-eenhoorn-spaarvarken met glittervleugels!! Hoe briljant is dat!!

Die is dus gevuld en samen met het jurkje overhandigd. Ieder volgend jaar krijgt ze iets dat ze er bij kan doen. Fijne eerste verjaardag, Josh!