OMG, ik heb het zojuist daadwerkelijk gedaan: een reis naar Peru geboekt!

Ik roep al 3 jaar dat ik in 2018 naar Peru wil. Vanaf het begin wist ik al dat Mark niet mee zou gaan; die was niet zo van de verre reizen naar vage landen. Daarom stelde ik aan de Heksengodinnen voor om samen te gaan. Ruim van tevoren, zodat ze tijd hadden om te sparen. Maar ook die waren helaas beperkt enthousiast, onder meer vanwege kinderen waar voor gezorgd moet worden. En uiteindelijk toch ook vanwege te weinig financiën. Dus stelde ik me er op in dat ik dit in mijn eentje zou gaan doen. Samen reizen is natuurlijk veel leuker, want dan heb je iemand om je ervaringen mee te delen. Maar hee, als er niemand mee wil, dan kan dat toch niet betekenen dat ik niet kan gaan? Je schijnt vooral spijt te krijgen van dingen die je niét hebt gedaan in je leven. Dus ga ik alleen!

Alleen al de planningsfase was een gevecht met mezelf. Want enerzijds zit er iets in me dat vindt dat ik het uiterste uit mezelf moet halen en dat dit soort ervaringen er zijn om mezelf verder te ontwikkelen. Oftewel: alleen een vlucht boeken en lekker op de bonnefooi gaan! Dat schijnt namelijk prima te kunnen in Peru. Is bovendien veel goedkoper dan een reisbureau. Toen ik naar Thailand ging deed ik dat ook en dat lukte me ook prima, dus ik weet dat ik het kan. En dat Inca trail dat moest ik natuurlijk wel gaan lopen. 4 Dagen hiken kan ik fysiek prima aan, en ik heb genoeg ervaring met in een tentje overnachten, ook rond het vriespunt.

Anderzijds ken ik mezelf en heb ik inmiddels genoeg ervaring met verre reizen om te weten dat ik daar niet noodzakelijk heel gelukkig van word. Ik houd nu eenmaal niet van ongeplande dingen. Ter plekke alles moeten regelen kan ik wel, maar levert meer stress op en minder tijd om van de reis te genieten. Wandelen is niet bepaald mijn grootste hobby en kamperen doe ik alleen omdat het nu eenmaal regelmatig bij LARP en re-enactment moet, niet omdat ik het leuk vind om primitief in een tentje te moeten overnachten. In Cuba vond ik het ook écht niet leuk om iedere keer te moeten stressen over het voor het donker op de locatie arriveren zonder fatsoenlijke routebeschrijving, terwijl je niet wist of je wel tijdig een benzinepomp tegen ging komen met het juiste type brandstof.

Dus. Argh. Zucht.

Uiteindelijk besloot ik dat een verre reis vooral léuk moet zijn. Ik heb in Thailand al gemerkt dat ik mezelf prima ongepland in een vreemd land red, dus dat hoef ik niet nogmaals aan mezelf te bewijzen. Maar omdat ik er ook niet aan moet denken om overal massaal met een meute andere toeristen in een touringcar in- en uitgeladen te worden, wordt het een individuele reis. Wel geregeld via een reisbureau, maar niet met een groep mensen samen. De route heb ik zelf samengesteld op basis van ‘bouwstenen’, dus ik ga precies doen wat ik interessant vind en niet wat toevallig bij de standaard rondreis zit inbegrepen. Waarbij wel vooraf mijn overnachtingslocaties en belangrijke vluchten / transfers zijn geboekt, maar ik ter plekke ook nog zelf vervoer en dergelijke moet regelen, naar excursies die ik daar zelf boek (wat namelijk veel goedkoper is).

De Inca trail ga ik niet lopen; in plaats daarvan ga ik een Jungle trail doen. Geen 4 dagen wandelen, maar de route afleggen met mountainbike, zipline, raft en daarnaast ook gewone wandelingen. Met overnachtingen in eenvoudige hotelletjes op de route in plaats van kleumen in een tentje zonder toilet. En dan toch bij zonsopgang wandelend arriveren bij Machu Picchu (de oude Incastad), voordat alle busladingen toeristen zijn gearriveerd.

Het bureau waarbij ik heb geboekt kende ik nog van mijn vakantie in Lapland. Dat was toen prima geregeld, maar voelde toch heel individueel aan. Ze hadden de net wat meer alternatieve overnachtingslocaties en excursies geregeld, waardoor je wel alle highlights bezocht en deed, maar zonder midden in meutes toeristen klem te komen zitten. Ik ga er dan ook vanuit dat dat in Peru ook zo zal zijn.

Dus het blijft zeker spannend en een behoorlijke onderneming, waarbij mijn cursus Spaans goed van pas gaat komen, maar de grootste stress is er af. (Behalve voor mijn ma, die liever heeft dat ik gewoon veilig thuis blijf. )

Het enige waar ik me nog echt zorgen om maak is Sammy. Het arme beestje zal het maar liefst 3 weken zonder me moeten stellen, want vanwege de grote afstanden in Peru kan het niet in minder tijd. Natuurlijk zijn er vast buren en vrienden die hem willen komen verzorgen, maar da’s toch wat anders dan een bekende persoon waar hij iedere avond bij op schoot kan kruipen en die precies weet hoe hij het liefst geaaid wil worden… Snik. Mijn hartje breekt nu al als ik er aan denk dat ik hem zo lang moet achterlaten zonder uit te kunnen leggen dat het maar tijdelijk is. :’-(