Ter afsluiting van de cursusperiode organiseerden de docenten Spaans gisteravond een eindbijeenkomst. Voor onze groep een beetje vreemd, want we lopen achter op schema en hebben volgende week pas de laatste les, maar vooruit.

Het idee was om een Spaanstalige film te gaan kijken: Jamón, jamón, voorafgegaan door een korte uitleg over de achtergrond van de film. Iedereen moest hapjes meenemen en zij zouden voor de drankjes zorgen.

Het ging uiteraard op z’n zuid-Europees. Op de middag zelf kregen we nog een mail over een locatiewijziging, want in de oorspronkelijk gereserveerde collegezaal bleek je niet te mogen eten. En hoewel in de mail stond dat we om half 7 werden verwacht en om 7 uur de film zou starten, waren de docenten erg verrast dat we er allemaal om half 7 waren en meldden ze dat we om 7 uur pas zouden beginnen met de presentatie. Waarna we in praktijk pas om kwart over 7 begonnen. Oh well…

De docente had blijkbaar van haar leerlingen geëist dat ze zelfgemaakte hapjes meenamen, dus die hadden zich allemaal uitgesloofd in de keuken. Onze docent had niks gezegd, dus wij kwamen gewoon met zakken chips en pepernoten aanzetten. Nou ja, ook lekker! 

Grappig genoeg trof ik er Gwendolijn aan – iemand aan die via Omen kende maar al jaren niet meer had gezien. Die bleek de cursus van een niveau hoger te volgen. Kleine wereld.

Ik maakte me vooraf een beetje zorgen of ik alles wel zou kunnen volgen. Op mijn eigen tempo een geschreven tekst vertalen lukt inmiddels aardig, maar zodra er een luisteropdracht langskomt, faal ik volledig. Het is dat er in de huiswerkopdracht wordt benoemd waar de conversatie over zou moeten gaan, maar doorgaans heb ik na 3x luisteren nog geen idee wat het antwoord zou moeten zijn. En in de eindbijeenkomst waren natuurlijk niet alleen beginners zoals ik aanwezig, maar ook de deelnemers aan de vervolgcursussen, die veel meer aankunnen. Maar gelukkig bleek de film wel Nederlands ondertiteld te zijn.

En hee, ik kon daadwerkelijk meerdere geleerde woorden en zinnetjes uit de gesproken tekst herkennen! Weliswaar ook doordat de ondertiteling meeliep, maar het is een begin.

De film zelf was nogal dramatisch – 25 jaar oud en op z’n macho-Spaans. Dus iedereen deed het met iedereen na slechts een zwoele blik, van het begrip ‘consent’ had nog nooit iemand gehoord, en ja, ‘animals were harmed during the making of this film’. Maar goed.

De interne afstemming bleek ook niet helemaal optimaal verlopen te zijn,  want blijkbaar activeerde ik per ongeluk het alarm toen ik het gebouw weer verliet en trof ik eenmaal buiten enkele beveiligingsmedewerkers. Blijkbaar had ik de andere uitgang moeten nemen (oh, was die er?). Maar aangezien er bij deze ingang nog enkele andere fietsen van mijn mede-aanwezigen stonden, heb ik ze maar even naar binnen gestuurd om de rest te waarschuwen, anders konden ze blijven komen.

Volgende week dus de laatste les. Dan krijgen we ons certificaat (mits we altijd netjes aanwezig zijn geweest) en moeten we wederom lekkers meenemen, want dan is er weer een borrel voor ons eigen groepje aan het eind van de les. Ja ja, Spanjaarden houden wel van een goede fiesta.