De afgelopen dagen waren een beetje een wisseldouche wat betreft mijn muzikale activiteiten.

Zaterdag had ik een workshopdag in Zeist voor de cursus ‘Dansbaar spelen’. Dat was heel nuttig: dankzij alle opleukingen en variaties die ik van docent Wouter leerde, slaagde ik er in om een bourree echt goed als een bourree te laten klinken, met diverse afwisselingen om ook de herhalingen interessant te houden!

Op zondag ging ik naar een folkbal in De Wilde Wereld in Wageningen. De vorige keer had ik me voorgenomen om mee te gaan doen met de sessie daar, omdat het een heel toegankelijke plek is om muziek voor dansers te maken. Enthousiast geworden door de workshop van de dag ervoor besloot ik mijn doedelzak ook ditmaal mee te nemen en de nieuw geleerde bourree daar gewoon te gaan spelen als test. Ook al had ik hem nog niet 100% in de vingers, ik ging dit gewoon doen, voordat ik niet meer durfde!

Helaas bleek tijdens het bal geen tijd meer over te zijn voor een sessie – de sessie bestond enkel uit één spontaan gespeeld nummer; een andro die ik niet eens kende. Meh, daar ging mijn kans. Nou ja, dan maar meer thuis oefenen.

Desondanks was het bal op een andere manier leerzaam, want ondanks de domper tijdens de Dansstage, heb ik meermaals een verzoek om een dans te leiden geaccepteerd. En twee van de drie dansjes gingen erg goed! Alleen bij de wals in 11 had ik het idee dat ik mijn danspartner continu aan het meeslepen was en in het juiste ritme aan het duwen was, maar vreemd genoeg was hij zelf erg positief achteraf. Mjah, dan zal er toch wel iets goed zijn gegaan.

Maandagavond had ik repetitie met de Speellieden van Gelre, voor het herdenkingsconcert dat in april voor Ernic en Waling gehouden gaat worden. Naast het spelen van wat repertoire van Tweedledum & Tweedledee, waarvoor ik afgelopen vrijdag met draailierspeler René had gerepeteerd, had een van de oud-leden van de groep me gevraagd om daar ook een gedicht te gaan zingen onder begeleiding van de Speellieden. Dat wilde ik wel doen. De vorige repetitie bleek echter dat het nummer wat aan de lage kant was voor de begeleidende instrumenten, die daardoor niet heel mooi klonken. Of ik het nummer een paar noten hoger wilde zingen? Ai, dat werd net een moeilijke hoogte voor mij, waardoor ik af en toe tijdens een zin moet switchen naar mijn kopstem. Ik vind het behoorlijk moeilijk om dat mooi te houden, zeker als die hoge noot net de nadruk krijgt.

Zondagmiddag had ik tijdens het thuis oefenen mezelf opgenomen. Ik kon wel janken, want het klonk nergens naar. Waarom oh waarom had ik ooit toegestemd een niet zelf uitgekozen liedje op een niet zelf uitgekozen toonhoogte te zingen voor publiek?? Ik miste Ernic enorm – die was altijd heel bemoedigend als ik weer eens twijfelde over mijn zangkwaliteiten.

Die maandag ging ik dan ook een beetje met lood in mijn schoenen naar de repetitie. Maar gelukkig viel het mee. Zij vonden het helemaal niet zo slecht als ik zelf dacht. Ze verzekerden me dat het niet klinkt alsof ik het maar nét haal (zo voel ik het zelf namelijk) en dat het publiek echt niet met geknepen billen in de zaal gaat zitten luisteren. En inderdaad klonk het daar beter dan thuis en leek ik het ook makkelijker te halen. Dus nu heb ik er weer wat meer vertrouwen in. Totdat ik straks daadwerkelijk op dat podium sta waarschijnlijk.

Ach, wat is er nog veel te leren op muziekgebied…