Helaas is de Dansstage van afgelopen weekend alweer voorbij en zit ik weer achter mijn bureau op de Nijmeegse campus, in plaats van tussen de balfolkies op de Enschedese campus.

Het is wel leuk om mijn verslagen van de afgelopen jaren terug te lezen (zie onderaan deze post) en te merken dat sommige dingen veranderen, terwijl andere dingen precies hetzelfde blijven.

Zo is het inmiddels traditie dat ik een workshop over het dansen van een Bourrée volg, in de hoop dat de dans ooit gaat klikken. Dus was ik ditmaal present bij een workshop Bourrée Auvergnate. Maar na 6 jaar Bourrée-workshops volgen is het misschien tijd om te accepteren dat dit gewoon niet mijn dans is en ook nooit gaat worden.

Ik merk dat ik wat betreft de andere standaarddansen niet zo heel veel meer bijleer. De workshops ‘creativiteit in de Scottish’ en ‘mazurka variaties’ boden me weinig nieuws.

Vooral interessant leek me de workshop ‘Not more, but better’, waarvoor je je moest inschrijven omdat er maar een beperkt aantal plekken beschikbaar was. Dat was onder meer omdat de docent met iedereen individueel een dansje zou doen, waarna je persoonlijke feedback zou krijgen. En er zouden ook video-opnames worden gemaakt, zodat je jezelf terug kon zien. Supernuttig!

Al viel de meerwaarde in praktijk wat tegen: op de video zag ik dat mijn dansen er precies zo uitziet als ik dacht dat het er uit zou zien. En de feedback van de docent was: “Euh… je mag misschien je schouders nog wat boller zetten. Maar zo gaat het ook prima hoor, het is echt een detail. Het was voor mij heel fijn om met je te dansen.”

Mijn nieuwe uitdaging ligt op een heel ander vlak: leiden, in plaats van volgen. Vorig jaar besloot ik nog dat ik dit niet van mezelf hoefde te leren, en ik was er dan ook niet actief mee bezig. Maar in een paar van de workshops van afgelopen weekend kwam het er gewoon vanzelf van dat ik af en toe de andere rol pakte. En tot mijn verbazing ging me dat heel goed af!

Ik weet ook wel waarom: ik volgde workshops van niveau 4 (het hoogste niveau), dus de andere deelnemers zijn doorgaans zeer gevorderde volgers. En dan is het ook veel makkelijker om te leiden, want zij pikken subtiele aanwijzingen direct op. Heel anders dan wanneer je tijdens een bal een willekeurig iemand vraagt, van wie je maar moet afwachten hoe goed de volg-vaardigheden zijn. Tijdens de laatste workshop kregen we expliciet de opdracht om van rol te wisselen, maar de docent vroeg ons ook een partner te zoeken die normaal gesproken hetzelfde deed als jij (dus twee leiders samen en twee volgers samen), en dan om-en-om te wisselen van rol. Zodat je als volger-n00b wel altijd met een ervaren leider danste, en als leider-newbie altijd met een ervaren volger.

Het gaf superveel zelfvertrouwen om te merken dat leiden me best aardig af ging! Ik had er dus ook echt zin in om dit meer te gaan doen.

Tot het bal op zondagmiddag, toen ik akkoord ging met het wisselen van rol met iemand die normaal gesproken alleen leidt. Dat dansje liep voor geen meter, wat ontzettend frustrerend voor mij was. Ik moet voor deze situaties echt leren hoe ik mijn fysieke aanwijzingen wat explicieter kan communiceren, zodat ze makkelijker op te pikken zijn. En dat is ook geen probleem; uiteraard ben ik niet in 1x een goede leider. Ik kreeg alleen zo’n stortbak van feedback over me heen van mijn danspartner, dat ik er even sip van werd. Ja, ik weet echt wel dat dit niet lekker liep en ik weet ook waar het aan ligt. Dat hoef je me niet allemaal te vertellen. En het zou ook fijn zijn als je je realiseert dat het een samenspel is, en je het probleem niet éénzijdig bij mij legt…

Het raakte me veel harder dan zou moeten (ik vermoed dat twee nachten met weinig slaap plus veel fysieke activiteiten overdag daar een flinke rol bij speelden) en ik was dan ook meteen klaar met leiden. Ik heb de me rest van de middag niet meer lekker in mijn vel gevoeld en ben met een sip gevoel naar huis gereden. Zonde, want de rest van het weekend was wel heel leuk.

Best lastig, om een perfectionist te zijn. En al kom ik meestal over als iemand met veel zelfvertrouwen, ook ik heb momenten dat ik me gewoon superonzeker voel en je me dus al met één goedbedoelde, maar verkeerde opmerking de grond in kunt trappen.

Maar goed. Hopelijk vind ik op het volgende bal weer opnieuw de moed om te gaan leiden. En dan zorg ik ervoor dat ik een ervaren volger vraag, zodat ik op een rustig tempo mijn vaardigheden kan opbouwen. En misschien moet ik de volgende Dansstage maar gewoon opnieuw beginnen en me weer voor niveau 2 inschrijven, maar dan als leider in plaats van volger…